Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Marjolein kookt over

Ben je ruim boven de achttien, moet je nog
stiekem wijn drinken in een puberkamer

journaliste

Marjolein Hurkmans

Z

Zat Marjolein ineens in het mooiste straatje van Londen. Maar dan wel in een puberkamer waar ze haar schoenen moest verstoppen en de wijn mee naar boven moest smokkelen.

“Kunt u eerst even uw schoenen uitdoen?” De dame is op leeftijd en haar binnentuin is prachtig. Sowieso zitten we, ook volgens de reisgidsen, in een van de mooiste straatjes van Londen.

Love Actually

Aan de overkant van onze Bed & Breakfast woonde de inmiddels overleden echtgenote van Bob Geldof, een paar huizen verderop hangt een bordje aan een prachtige roze gevel: ‘Dit is een van de locaties uit Love Actually. Maakt u gerust een foto, maar laat u dan een pond achter in het potje voor het goede doel.’

Zouden mensen dat echt doen? En zou dat geld dan ook echt worden afgedragen? Ik woon zelf in Nederland in een rijksmonument waar elke dag een buslading vol Japanners voor stopt. Misschien moeten we een gezellig klompje aan de gevel hangen: foto’s 1 euro. We lopen binnen…

Veganistisch

Terwijl ik mijn veters losknoop, meldt onze gastvrouw streng dat dit dus een veganistisch huishouden is. “Mocht u etenswaren mee naar binnen brengen, houdt u daar dan alstublieft rekening mee. Ik wil geen dode dieren in mijn huis. In welke vorm dan ook.”

Ik schop mijn suède gympies onder de stoel. Een beetje bedremmeld schuifelen Lief en ik achter onze gastvrouw de trap op, de leren handtas angstvallig onder mijn arm geklemd. Ik hoop dat ze geen inspectie gaat houden in onze bagage. Ik sta niet helemaal in voor de diervriendelijkheid van mijn lippenstift.

Boekenkast met poppen

Dit is de vierde keer dat Lief en ik in plaats van een hotelletje een B&B boeken. De eerste keer was in Groningen. We kwamen terecht in een fantastische kamer met zachte bedden en kregen ’s ochtends een heerlijk ontbijt. De tweede en derde keer (in Frankrijk en Duitsland) belandden we in een volledig ingericht appartement, waarbij de huisbaas elders woonde en we het rijk alleen hadden.

Dit keer komen we terecht in een meisjeskamer. Een boekenkast met poppen tussen de lectuur, een voorraad hoelahoeps aan een spijker in de muur en overal kerstlampjes. “Mijn dochter zit in Mexico”, zegt de dame. “Ze brengt menstruatiecups aan de vrouw. En zolang ze weg is, verhuur ik haar kamer. Nee, ik mis haar helemaal niet. Ik zeg altijd: ik heb zo’n kind negen maanden meegedragen, er achttien jaar voor gezorgd en daarna werd het tijd om haar buiten te schoppen.”

Simstemming

Lief en ik zijn in Londen om onze dochter weg te brengen. Ze gaat hier vier maanden studeren. Ze is de achttien al voorbij en we hebben er toch enorme pijn van in onze buik. De man en ik zijn behoorlijk in een simstemming door het naderende afscheid.

Het laatste wat we willen is haar buiten schoppen, we willen haar gewoon weer mee naar huis nemen, instoppen en een verhaaltje voorlezen. “Die claimende ouders, ik word er doodmoe van”, zegt onze gastvrouw. Het voelt een beetje als een verwijt.

Onderwaterlamp

Resoluut draait de dame aan een knopje. De kamer baadt in blauw licht dat over de muren golft. “Leuk hè, net alsof je onder water bent. Trouwens, het bed is daar boven.” Ze wijst een meter of twee omhoog.

“U komt er met een trapje. In principe wil ik graag dat u zo min mogelijk licht gebruikt in verband met het milieu, maar het is handig om ’s nachts een schemerlampje te laten branden. Er is weleens een gast naar beneden gevallen.”

Smokkelen

De hele dag struinen we met het kind door Londen. Vlak voor we teruggaan naar onze B&B duiken we nog even de nachtwinkel in. We vermoeden dat we wat hartversterking nodig hebben om de onderwaterlampen en het smalle trapje het hoofd te bieden.

Dralend staan we voor de schappen: zou die wijn wel veganistisch zijn? “Het is van fruit, toch”, zegt Lief, “dat moet dan toch wel?” Maar ik heb ooit gelezen dat ook aan wijn maken dierlijke producten te pas komen.

Uiteindelijk kiezen we op de gok een rosé. Voor de zekerheid stop ik hem diep in mijn gelukkig grote handtas. En een doos melocakes. Instant troost in zoenvorm, maar wel met gelatine in het schuim. Niet bepaald vegan dus. Afijn, pakje zakdoekjes er subtiel bovenop…

Op naar de tienerkamer

We moeten door de huiskamer van de verhuurster om in onze tienerkamer te komen, langs onze gastvrouw die vanaf de bank een verhandeling tegen ons houdt over de geneugten van wietolie, het drama van de Brexit en haar angst voor de IRA. De wijn en cakes branden zowat door mijn tas heen.

Het zal niet de eerste keer zijn dat er op deze kamer iets heeft plaatsgevonden waar mama geen weet van had, denk ik als ik een kwartier later mijn eerste cakeje naar binnen prop. De poppen vanuit de boekenkast boven het bureau kijken in ieder geval niet heel erg verrast.