Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

illustratie Madelief van de Beek
Marjolein kookt over

Verrassing tijdens de verbouwing
Weet íemand wat dit is?

journaliste

Marjolein Hurkmans

D

De verbouwing van mijn keuken was een weekend lang in volle gang. En toen stokte de boel. Want we vonden zomaar een ingang naar een kelder. En hoorden we nou gerommel en gebrul vanuit de diepte komen?

Achttien kuub zand en stenen en een laag beton hebben we inmiddels verwijderd van de vloer van onze toekomstige keuken. Het was een beregezellige klus met een luid zingende dochter, fluitende schoonzoon en een jongste die sterker was dan ik ooit had gedacht. Hij sjouwde met gemak emmer na emmer puin van het huis naar de gehuurde container. Geen vuiltje aan de lucht.

En toen ineens was daar een muurtje. “Er zit hier iets”, riep het schone kind. Ik dacht nog blijmoedig: “Hoezo, wat kan er nou zitten? We zijn het witte bouwzand en de oude bakstenen aan het verwijderen, onmogelijk dat daar een archeologische vondst tussen zit. Daarvoor moeten we veel verder de grond in en dat zijn we niet van plan.”

De verborgen kamer

Even later stonden we met z’n allen om de contouren van iets dat op een verborgen kamer leek. Vier muren met een klein uitsparinkje waar misschien ooit een trapje had gezeten. Uitgespaard in de bodem van wat wij toch echt beschouwden als de onderste verdieping van ons pakhuis…

Mythe

Er waart al jaren een mythe rond in Haarlem. Er zou sprake zijn van een geheim gangenstelsel onder de stad, aangelegd tijdens de 80-jarige oorlog. Kelders zouden met elkaar verbonden zijn en zo een vluchtroute vormen als de grond te heet onder de voeten werd.

Bij mijn weten, is er nooit een bewijs van gevonden. Wel een spannend verhaal natuurlijk. Ik heb me suf gegoogeld. In de krochten van die kelders zou dan ook nog een draak huizen. Dat maakt de mythe er niet geloofwaardiger op, wat mij betreft.

Een kelder?

“Het zou een ijskelder kunnen zijn geweest,” oppert Lief, “die nou volgestort is met puin.” Piekerend over het ‘wat nu?’ laten we het geval maar even voor wat het is en gaan we verder met de rest van de vloer.

“Hier zit ook wat,” roept dochter. Ze heeft twee stenen blootgelegd die lijken op de onderkant van een pilaar. “Of de bovenkant”, zegt Lief peinzend. “Stel nou dat er over de hele breedte nog een kelder onder het huis verborgen zit.”

Of een graf?

Verwerkingsgevalletje. We gaan koffie drinken met carrotcake. Want stel nou dat… Dadelijk hebben we ineens een kelder… “Of het is een graf”, zegt mijn moeder somber als ze de foto ziet. “Ik zou er vooral mijn mond over houden,” suggereert een buurvrouw. “Beton erover en klaar. Anders heb je over vijf jaar nog geen keuken…”

Maar dat kan natuurlijk niet. Je kunt niet zoiets vinden en dan net doen of het niet zo is. “Als er echt een kelder zit, dan zit-ie dus midden onder waar de keuken moet komen,” zeg ik. “Lekker handig, sta je de aardappelen te schillen, doe je een stapje naar achteren om het resultaat te bekijken, donder je zo in het gat.”

Met gewelven en zo

Maar in ons hoofd wordt het al dan niet bestaande gevaarte onder ons huis groter en mooier. Met gewelven en zo. We branden van nieuwsgierigheid. “Dan maken we daar de voorraadkast van. En als-ie groot genoeg is, zetten we er een sauna in. Hoe romantisch met van die fakkels aan de muur.”

Prachtige visioenen en tegelijkertijd heel dubbel. Leuk hoor, zo’n onverwachte vondst. Maar wie gaat de restauratie betalen? Ja, wij natuurlijk. Maar dan kunnen we de rest van de verbouwing wel op ons buik schrijven.

Doortje de draak

Zoveel puin en zand als er nu in het gat ligt, zoveel geld zit er straks in. Om over de tijd die het gaat kosten maar niet te spreken. We kunnen zo een jaar bij de begrote tijd optellen. Zo moet een deelnemer aan Ik Vertrek zich ook voelen als hij met onverwachte bouwproblemen wordt geconfronteerd.

Maar ik vertrek niet, ik blijf. En wat dan van die draak? Het zal je maar gebeuren dat jouw huis de toegangspoort blijkt van dat gangenstelsel en dat je er zomaar ineens een draak als huisdier bij hebt.

Ik bedoel: hoe noem je zo’n beest? Lukas? Doortje? Hoe weet je om te beginnen of het een mannetje of een vrouwtje is? Ik zie mezelf al als een soort Daenerys met mijn huisdraak kroelen. Begint morgen hè; het laatste seizoen van Game of Thrones. Hoe toepasselijk wil je het hebben?

Penelope

In mijn huidige keuken heeft inmiddels de afwasmachine het begeven. O ja, die kon ook nog stuk. Als ik ’s avonds op de bank zit na te denken over het hoe nu verder-verhaal trippelt er een muis langs. Nog een huisdier erbij… Ik noem haar Penelope.

Niet omdat ik meteen zie dat het een meisje is, zoveel kennis van muizen heb ik niet, maar het klinkt leuk. Lief hoopt dat het een jongen is. Voor je het weet sticht zo’n Penny een gezinnetje in je stoofpan en zijn de rapen gaar. Dan liever een mannenmuis met een buitenvrouw bij een van de buren om kindertjes mee te maken.

Ik doe de afwas met de hand, terwijl Lief de archeologische dienst belt. Ze willen dolgraag meteen komen kijken. Ja, dat snap ik. Nou daar gaan we dan…

Zal ik er wordt vervolgd onder zetten, of snappen jullie dat zo ook wel?