Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Hollandse Hoogte
Marjolein kookt over

'Stop met dat opdringen
van je levensstijl!'

journaliste

Marjolein Hurkmans

S

Soms is het lastig om een wekelijkse blog te schrijven. Want tja, af en toe is het allemaal om moedeloos van te worden. Zo’n bezetting van die varkensstallen bijvoorbeeld… Jongens, kunnen we onderhand eens ophouden met elkaar van alles op te dringen?

Het was de week van de bezetting van de Brabantse varkensstallen. Je zou zeggen: voer genoeg voor een Kookt Over-blog. Maar ik word zo langzamerhand een beetje moe van dat militante gedoe van mensen die 
per se hun levensstijl willen opdringen aan anderen. En daar schreef ik al vaker over. Ooit zette ik in zo’n stukje: leven en laten leven. Nou dat heb ik geweten. ‘Maar dieren gun jij dus geen leven,’ kreeg ik toegebitst via social media. Dat is toch om jankend van onder de tafel te kruipen? Die mensen hebben de boodschap echt niet begrepen.

Doe waar je zin in hebt

Met eten huldig ik hetzelfde principe als bij de opvoeding van mijn kinderen: als het jezelf of anderen niet in gevaar brengt, probeer dan maar waar je je goed bij voelt. Wil jij nooit meer vlees eten? Prima. Doe lekker waar je zin in hebt en val mij er niet mee lastig. Ook geen melk, eieren en roomijs meer? Wat jij wil, vier gewoon je eigen feestje. Nooit meer suiker, verklaar je gluten tot je vijand? Leuk voor je. Maar hou het verder wel bij jezelf. Mocht je bij me komen eten, geef het dan wel even door. Want ik hou echt wel rekening met je. Zo ben ik dan ook wel weer.

Hallo verzuiling

Maar de huidige tendens om de straat op te gaan en mensen jouw levenswijze door de strot te duwen, doet me enorm denken aan de verzuiling van weleer. Ik dacht dat we indoctrinatie met de afschaffing daarvan achter ons hadden gelaten en volgens mij was iedereen daar heel gelukkig mee. Er kwam immers niets goeds voort uit dat bazige gedoe van de verschillende gezindten. Laten we dus vooral niet aan een nieuwe verzuiling beginnen, dit keer gebaseerd op ons eetgedrag. Veganisme als de nieuwe religie? Oorlog met de zoutlozen, suikervrijen, rauweters en de koolhydraten-zijn-de-duivelpartij? Jongens, doe me een lol! Wie zit daar nou op te wachten?

Er bestaat geen absolute waarheid en iedereen heeft recht op zijn of haar mening. Ik vind het dan ook helemaal oké dat het ene vegetarische kookboek na het andere op mijn bureau belandt. Leuk jongens en meisjes, fijn dat jullie van de straat waren. Aan mij vervolgens de keuze of ik ook iets met die boeken doe. Want als ik een vegaschotel op tafel zet, doe ik dat omdat ik daar zelf zin in heb, niet omdat het moet van jullie.

Een recht is geen plicht

Zo heb ik ook het recht om al dan niet te willen zien wat er gebeurt in de stal van een varkensboer in Brabant. Volgens de activisten heeft het publiek recht op de waarheid. Klopt, maar dat wil niet zeggen dat ze ook de plicht heeft ernaar te kijken. Wie graag wil zien wat er gebeurt bij die boeren, voert op Youtube de zoekterm megastal in en dan ben je er al. De ellende vliegt je om de oren. Daar hebben we geen pubers voor nodig die denken de absolute waarheid in pacht te hebben en die ons, met het mes op de keel, willen dwingen nooit meer een uitgebakken spekje door de salade te gooien. Die keuze mogen zij voor zichzelf maken, ze mogen het niet afdwingen bij andere mensen. Vind ik dan, hè; voordat u nu massaal over me heen valt omdat ik u opdring om anderen niets op te dringen…

Een vrij land

Voor de klimaatstrijders onder u: ja, het zou goed zijn als we met z’n allen wat minder vlees zouden nuttigen. En dat we, als we dan toch een steak op de barbecue gooien, kiezen voor een stuk bil van een dier dat een gezellig leven heeft gehad. Ik ben het helemaal met je eens. Maar wie dat niet is, heeft ook recht van spreken. Als je dagelijks een gehaktbal op tafel wil zetten, is er geen enkele wet die dat verbiedt. We leven in een vrij land.

Begrip

En een beetje begrip voor de ander is ook nooit weg. Want aan vlees van duidelijke en verantwoorde herkomst hangt een prijzig kaartje. Ben je een bijstandsmoeder, dan is het verdomd lastig om een speklap van goede komaf te serveren bij de hutspot. Misschien kunnen jullie daar ook een beetje rekening mee houden, voordat je iedereen veroordeelt die uit onwetendheid, of als gevolg van een platte portemonnee, toch een keer vlees dat minder zuiver op de graat is, koopt. Ook het armlastigere deel van de bevolking mag je immers niet dwingen zich tot louter bonen te bekeren. Want je mag niemand dwingen, dus. Dat werkt ook niet. Van dwingelandij worden mensen opstandig.

Ik ben Teigetje

Van arren moede doe ik op Facebook de test: Welk Winnie the Pooh-karakter ben jij? Niets zo verstrooiend als domme onderzoekjes invullen op social media. Ik kom uit op Teigetje. Ik was veel liever Knorretje geweest. Die is zoveel schattiger dan die hyperactieve tijger met z’n springveerstaart. Maar dan kom ik een citaat tegen van het oranje gestreepte speelgoedbeest: “Het leven gaat niet over hoe hard je rent of hoe hoog je klimt, maar over hoe goed je veert.” En daar kan ik wel weer wat mee. Dan vertaal ik dan toch in: lekker je eigen ding doen.
I rest my case.