Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Marjolein kookt over

Marjolein raakte haar telefoon kwijt:
Ik kon níets meer

journaliste

Marjolein Hurkmans

O

Onderweg naar Londen raakt Marjolein Hurkmans haar telefoon kwijt. En daarmee is ze ook meteen volledig van de wereld. Niet alleen is ze niet meer bereikbaar, ze kent ook geen enkel telefoonnummer uit haar hoofd, kan de weg niet meer vinden en zelfs geen muziek meer afspelen, een serie kijken of een recept opzoeken...

Ik had haast, zo gaan die dingen. Het was de dag van de verkeerde beslissingen. Eigenlijk was ik vrij, maar er was nog een interview dat gedaan moest worden. En de man om wie het ging, kon alleen op vrijdagochtend. Dus nou ja, god zegene de greep. Het vliegtuig naar Londen ging pas om 5 uur in de middag. Tijd genoeg toch.

Het was een heel leuk gesprek, dus eenmaal thuis besloot ik het toch even snel grof uit te werken. Het kon maar vast gedaan zijn. En daardoor hield ik weinig tijd over om mijn koffer in te pakken voor het weekendje met mijn dochter in Londen. Kortom: haast. En dat is een slechte raadgever (of was dat angst?).

Slechte beslissingen

“Hoe gaan we naar het vliegveld?”, vroeg de man in mijn leven. “Met de auto en dan op lang parkeren?” Slechte beslissing nummer 2: “Laten we met het openbaar vervoer gaan,” zei ik, “dat is een stuk goedkoper.” Alsof die paar tientjes uitmaken als je met je dochter gaat shoppen. En we zijn geen OV-mensen. Ik heb me nooit verdiept in hoe zo’n kaart werkt.

We renden naar het station, haastig volgepropte koffertjes achter ons aan trekkend.

En nog een slechte beslissing

Slechte beslissing nummer 3: “De eerstvolgende trein naar Schiphol gaat over 1 minuut. Trek jij kaartjes,” stelde de man voor, “dan halen we hem nog net.” Een trein later zou ons tien minuten wachttijd hebben gekost. We hadden nog drie uur voor het vliegtuig vertrok. Er was geen reden voor al dat gestress.

Ik hield mijn treinkaartje voor het poortje, het ging niet open. Paniekerig gooide ik mijn telefoon op het paaltje en probeerde het nog een keer… Pas de derde keer lukte het om in te checken. We vlogen naar het perron, struikelden de trein binnen. En mijn telefoon? Die lag nog op het incheckpoortje. Met in het hoesje mijn creditcard, rijbewijs, pinpas en perskaart.

Opgegaan in rook

“We vinden hem wel terug,” zei de man troostend toen hij op Schiphol de koffie voor me moest afrekenen omdat ik me realiseerde dat ik mijn hele hebben en houwen kwijt was. Maar dat deden we niet; ook niet via Find my iPhone. Vanuit Londen heb ik me suf gebeld met zijn telefoon, maar mijn mobieltje was door niemand gevonden.

Er waren ook geen transacties gedaan met mijn creditcard en niemand probeerde te pinnen met mijn bankpas (wat ook niet gelukt zou zijn, ik heb met de ING-app op mans telefoon meteen mijn hele saldo naar zijn rekening overgemaakt).  

Mijn mobieltje is opgegaan in rook, ondanks alle passen met mijn naam erop. Een eerlijke vinder had maar even op Facebook hoeven te kijken en hij had me gevonden. Ik snap er helemaal niks van.

Een dag of drie ben ik blijven hopen. Drie telefoonloze dagen. Lekker rustig, zou je denken, maar het waren tegelijkertijd dus ook: googlemaploze dagen, fotoloze dagen (dat gezellige Londense kiekje is met het mobieltje van mijn dochter gemaakt), muziekloze dagen, Netflixloze dagen (want ik stream via mijn mobiel) en contactloze dagen.

Zweet in mijn handen

Op dinsdag moest ik voor mijn werk naar Hulst, in de buurt van Antwerpen. Geen beginnen aan zonder de routeplanner op mijn telefoon. Ik nam de auto van mijn man mee, die heeft een ingebouwd navigatiesysteem. Halverwege moest ik tanken. ‘Wat drinkt zo’n auto?’, dacht ik nog. ‘Even bellen…’

Niet dus. Gelukkig stond het aan de binnenkant van de benzinedop. Vanaf dat moment zat ik met het zweet in mijn handen achter het stuur. Wat als ik pech zou krijgen? Ik kon niet eens de ANWB bellen. En die leuke gele palen langs de snelweg hebben ze natuurlijk weggehaald. Omdat niemand zo stom is om zijn mobieltje kwijt te raken. Behalve ik dan.

Zoon bellen? Geen nummer!

Mijn zoon deed die dag een wiskundetest. Heel belangrijk voor zijn toekomst. Zonder voldoende heeft hij niks aan zijn toelating voor de Technische Universiteit. Ik vertelde het tegen de mevrouw met wie ik een afspraak had. “Wil je hem even bellen met mijn telefoon?”, stelde ze lief voor. Eh… ik weet zijn nummer niet eens uit mijn hoofd. Pas bij thuiskomst hoorde ik dat we wat te vieren hadden.

Ik weet niet meer wat voor weer het morgen wordt. Lastig, want wat moet ik dan aan? Ik hoor nieuws als allerlaatste (echt serieus? Zijn Ruud en Olcay uit elkaar?), even snel een receptje opzoeken onderweg of checken hoe laat mijn afspraak ook alweer was, is er niet meer bij. Het is bijna een handicap.

Een handicap?

Bijna dus. Want voor de pagina VROUW in de krant aanstaande maandag inventariseer ik waar mensen tegenaan lopen die echt een beperking hebben. Fysiek of verstandelijk dus.

Drempels die niet te nemen zijn met een rolstoel, stoepen die zo volgestouwd staan met fietsen dat je er niet langs kunt, concerten waarvoor slechts 50 rolstoelplaatsen beschikbaar zijn, niks durven te drinken in een restaurant omdat je bang bent dat je de toilet niet in kan… Tjonge jonge, een telefoon kwijt zijn is dan toch peanuts.

Over peanuts gesproken; een bekend pindakaasmerk heeft de namen van de dames van Oranje op de etiketten afgedrukt. Spaar ze allemaal! Dat wordt enorm veel pindastoof maken van Janneke Philippi, een favoriet bij ons thuis.

 

Recept pindastoof

(uit: Stoven bij Janneke thuis)

Nodig: 800 g rundersukadelappen

3 el zonnebloemolie

2 tenen knoflook (fijngehakt)

1 ui (gesnipperd)

1 el sambal badjak

75 ml ketjap manis

2 flinke el pindakaas

400 ml kokosmelk

Snijd het vlees in grove stukken en dep goed droog. Bestrooi met peper en zout. Verhit de olie in een stoofpan en bak het vlees rondom bruin. Schep het vlees uit de pan. Fruit de ui en de knoflook in het bakvet. Doe het vlees terug in de pan. Schep de sambal erdoor en bak 1 minuut mee. Voeg de ketjap en de pindakaas toe, schenk de kokosmelk langs de rand in de pan. Breng aan de kook. Zet het vuur laag en stoof het vlees afgedekt in 2 uur gaar. Voeg eventueel extra sambal toe als je van pittig houdt.