Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Minder Marian

'Als je je volstopt met troostvoer,
hoef je niet meer zo na te denken'

journalist

Marian van den Hul

M

"Mijn hele leven worstel ik al met eten. Het is mijn vriend, mijn vijand, mijn troost en beloning, zorgt ervoor dat ik in moeilijke tijden overeind blijf, maar is ook aanleiding voor een structureel gevoel van falen en onzekerheid."

Noem een dieet en ik heb het gevolgd. Montignac, Atkins, Sonja Bakker... ik kan je er alles over vertellen. Daarnaast heb ik mij in het zweet gewerkt om de verbranding omhoog te brengen en die gehate kilo’s eraf te krijgen."

"Ik heb wat afgefitnest, gezwommen, getennist en hardgelopen. Ik heb zelfs een hometrainer in huis gehaald, die al snel op zolder stond te verstoffen. Want ondanks alle goede voornemens, lukt het niet om veel en vooral blijvend af te vallen."

"Hoewel ik een leuk leven heb, blijft dat gewicht toch echt een dingetje. Het voelt gewoon zo stóm, dat ik de discipline niet kan opbrengen om grip te krijgen op dat deel van mijn leven. Vijf jaar geleden was ik zover dat ik serieus dacht aan een maagverkleining."

"Ik ben het medische traject ingegaan, maar halverwege haakte ik af. Ik lijk wel gek, ik ga toch niet laten snijden in mijn buik, alleen omdat ik de discipline niet op kan brengen om minder te eten? Bovendien vraagt een maagverkleining ook om een rigoureuze verandering in je eetgedrag. Zou ik dat dan niet ook zonder operatie kunnen?

Dat ik hulp nodig had, was mij wel duidelijk. Ik snapte gewoon niet waaróm het voor mij zo moeilijk is om af te vallen. Dus ging ik in therapie. Inzicht is de eerste stap naar verandering. Ik weet niet meer van wie die uitspraak komt, maar het klinkt logisch.

Samen met een psycholoog keek ik hoe dat eetgedrag ooit is begonnen en wat het mij kennelijk geeft. Want er moet een beloning inzitten, anders zou stoppen toch heel makkelijk zijn? Eten heeft een verdovend effect, kwam ik achter.

Als je je volstopt met troostvoer, hoef je niet meer zo na te denken over lastige vragen als: doe ik het wel goed, vinden ze me wel aardig? Eindelijk begreep ik het. Maar viel ik daardoor af? Nee, dat dus niet.

In de afgelopen vijf jaar ben ik echt een stuk gezonder gaan eten, maar al die jaren overgewicht beginnen zich lichamelijk te laten voelen. Ik weeg 122 kilo, heb diabetes, hoge bloeddruk en een te hoog cholesterol. Ik merkte steeds vaker dat mijn conditie beroerd is.

Elf jaar geleden is mijn partner overleden. Hij lag onverwachts dood in bed na een hartstilstand, dus ik wéét dat het zomaar afgelopen kan zijn. Misschien daarom, maar ik vraag me steeds vaker af: als ik zo door ga, ben ik er dan over tien jaar nog? 

In januari dit jaar realiseerde ik mij: ik ben hier helemaal klaar mee. Het gaat niet alleen meer om die kilo’s. Ik voel me doodmoe, niet alleen fysiek, maar ook moe van alle mislukte afvalpogingen. Dit moet nu echt veranderen. Tijd voor een meer radicale oplossing. Ik meld mij - opnieuw - aan voor een maagverkleining.

Over Marian van den Hul

Marian (54) heeft jarenlang als freelance journalist voor diverse bladen geschreven. Tegenwoordig werkt zij in een daklozenopvang. Marian is weduwe en heeft een dochter van 17 en een zoon van 15. Zij houdt ons wekelijks op de hoogte van de verwikkelingen rondom haar maagverkleining.