Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Onvergetelijke vakanties

Een horrorhotel vol bedwantsen:
'Eenmaal thuis kroop er nog een uit de koffer'

H

Het is zo’n beetje de nachtmerrie van elke reiziger: bedwantsen. De kruipigere krengen die zich ’s nachts volledig vergrijpen aan jouw bloed en jeukerige bulten achterlaten. Ze vertoeven het best in ranzige hotels. Iris (26) had dat dubbele ongeluk toen ze samen met haar zusje op vakantie was in Napels. 

 “Het stond al een tijdje op de bucket-list van mij en mijn zus: Pompeï bezoeken. We houden beiden van kunst, de oudheid en archeologie, dus het leek ons leuk om deze vakantie samen te maken. We kozen ervoor om naar Napels te gaan. Met de trein was de bedolven stad goed te bereiken en verder konden we naar Sorrento en omliggende idyllische eilandjes.” 

Naïef

“We gingen in het hoogseizoen en zeker in steden rijzen de prijzen dan al snel de pan uit. Maar we waren vastberaden om iets binnen ons budget te vinden. Op een gegeven moment hadden we iets interessants. Toegegeven: het hotel kreeg een krappe voldoende (een 5,5), maar we namen de gok. Kritisch internet heeft altijd wel iets om te zeuren, dachten we, zolang het enigszins schoon is, kunnen wij er prima vertoeven. Erg naïef, bleek achteraf.”

“Het ging meteen al mis toen we het hotel binnenkwamen. In de lobby zat een meisje zichzelf helemaal suf te krabben. Haar armen, gezicht en benen, alles zat onder de bulten. Terwijl we wachtten om in te checken kwam ze naar ons toe: ‘Pas op voor bedwantsen. Het hotel zit er vol mee. Trek heel je bed ondersteboven en check heel goed of ze niet ergens rondlopen.’ Ze had een zakje bij zich waarin ze zo’n kruiperige bloedzuiger had gevangen.”

Vlekken van schoenzolen

“Gewapend met haar advies gingen we naar onze kamer. Het meisje had verteld dat zij op de tweede verdieping verbleef en wij zaten op de eerste. Dat stelde ons enigszins gerust. Maar toen we onze kamer binnenkwamen, bleken bedwantsen niet onze enige zorg.”

“De muren zaten vol met vlekken van schoenzolen, vieze vingers en andere onverklaarbare vegen. Op onze kussens zaten bloedspetters en ook op de rest van het bed waren overduidelijk lichaamssappen gelekt. Een aantal stopcontacten hingen uit de muur, de lamellen waren half naar beneden gekomen en de vloer was vergeven van de mieren. In de badkamer groeiden nog net geen paddenstoelen en de douchekop was zo verkalkt dat alleen een klein miezerig pisstraaltje zijn weg naar buiten wist te vinden.” 

De verkalkte douchekop / Eigen beeld

Huidschilferman

“Wat een verschrikking. Mijn zus en ik hebben een klein kwartiertje heel ongelukkig op het puntje van ons bed gezeten; hier slapen wilden we absoluut niet. Elke kamer was beter dan deze. Dus gingen we terug naar de lobby, naar de tot ons omgedoopte huidschilferman. (Hij waste zijn kleren denk ik nooit, want hij had altijd hetzelfde colbertje aan met een groeiende hoeveelheid roos op z’n schouders. Vandaar: de huidschilferman).”

“Zijn engels was natuurlijk ver beneden de maat, maar aan de frustratie in mijn stem, wat handgebaren en de woorden ‘very dirty, VERY dirty’, begreep hij dat we een andere kamer wilden. Op naar de vierde verdieping, met een lift waarvan de kabels zo goed als verteerd waren. Maar goed, hij deed het nog en inmiddels waren we allang blij dat we niet meer terug hoefden.”

Tevreden

“De andere kamer bleek, gelukkig, tien keer beter. Alsnog misten er een aantal stopcontacten, gezien de gaten in de muur en de airco moest je ook absoluut niet aanzetten, maar het was oké genoeg om er te slapen. Overdag waren we toch op stap. We hebben nog wel even het bed binnenstebuiten gekeerd om te kijken of we bedwantsen zagen, maar er was geen spoor van de beesten. Onze vakantie kon eindelijk beginnen.”

“Er ging een week voorbij. We hadden heel Napels ontdekt, in Sorrento aan het strand gelegen, Pompeï en het mooie eilandje Capri bezocht. We waren tevreden en heel blij dat we allebei geen last hadden van bulten. De bedwantsen zaten, thank god, niet in onze kamer. Dachten we…”

Een nest van bedwantsen

“Op de een na laatste dag, toen ik even lag uit te puffen op bed, zag ik plotseling een beest lopen in mijn ooghoeken. Gillend stond ik op en sloeg hem dood met het eerste wat ik kon vinden. Met een papiertje pakte ik hem op en bekeek hem van wat dichterbij. Dit was overduidelijk zo’n klein vampierbeestje waar we zo bang voor waren geweest: een bedwants.”

“Na wat research op internet vielen plotseling alle puzzelstukjes in elkaar. We roken de hele vakantie al een raar geurtje bij de kast. Ik dacht dat het de schoenen van mijn zus waren, want weet jij veel wat daarin kan broeien als je met 35 graden door de stad loopt. Maar die kleine beestjes schijnen een typerend geurtje af te scheiden. Als ze met veel zijn, kan je dit zelfs ruiken. Het was dus niet zomaar een verdwaalde bedwants, er zat een heus nest. Zonder dat we het wisten hebben we een week lang een kamer gedeeld met die kruiperige krengen. Ik moet zeggen dat we die laatste nacht ook bar slecht hebben geslapen.”

Jeukerige bulten

“Maar het ergste moest nog komen, want o wee als je ze in huis haalt. Toen we thuis kwamen, hebben we ons dan ook in de tuin uitgekleed en zijn in onze lingerie naar boven gerend. De koffers hebben we buiten laten staan, onze kleren hebben we in vuilniszakken gestopt, heel goed dichtgebonden, een dag in de volle zon laten staan (want bedwantsen houden niet van hitte) en vervolgens gewassen in 60 graden.“

“De koffers hebben we schoongemaakt met chloor. Daar schijnen ze ook niet goed tegen te kunnen. Ergens hoopte ik nog dat ze zich daar niet in hadden verstopt, maar die hoop werd gauw weggenomen toen er een tevoorschijn kroop. Ook de koffers hebben we dus maar een paar weken in de zon laten staan, en zelfs een jaar in de schuur. Ook al onze andere (toilet)tassen hebben we een aantal weken niet binnen durven halen.”

“We werden dus nog lang herinnerd aan onze vakantie. Vooral omdat de gevreesde, jeukende bulten opeens een paar dagen later tevoorschijn kwamen. Je kon goed zien waar die krengen allemaal hadden gelopen. Op m’n oog, m’n wang, m’n billen. Zo’n beetje elk denkbare plek. Natuurlijk was ik ook nog allergisch, waardoor ik een week gek werd van de jeuk. Zo slecht de vakantie was begonnen, zo slecht eindigde die dus toen we thuis waren. Maar hee, Pompeï hebben we wel gezien.”

Iris (rechts) met haar zusje, terwijl ze hun kleren in zakken doen / Eigen beeld

Heb jij door bijzondere omstandigheden ook een onvergetelijke vakantie gehad? Deel je verhaal.

Jij op VROUW