Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

vrouw met zwangere buik
Op de valreep

'Lichamelijk was het
vanaf dag 1 de hel'

journalist

Suus Ruis

P

Proberen zwanger te worden is een raar fenomeen. Alles is gefocust op die positieve test. Hierdoor vergeet je soms dat, als die test er eenmaal komt (als ie al komt), je dus zwánger bent. Die test voelt voor mij nu als een soort eindpunt, terwijl alles dan pas begint.

Zwanger zijn is voor mij negen jaar geleden, maar ik herinner me in de basis nog elke minuut. Ik heb die zwangerschap heel dubbel beleefd. Enerzijds vond ik het geweldig. De echo’s, het schoppen, die ronde buik waar ik niet vanaf kon blijven, het gegeven dat ik mijn kind 24/7 bij me had: allemaal even leuk. Maar lichamelijk was het vanaf dag 1 de hel. 

Last van brandend maagzuur

Ik ben klein, dus heb niet zo heel veel ruimte voor een extra mens in m’n lijf. Mijn ex-man is twee bij twee, en ons nageslacht heeft zijn postuur, dus ik had ook nog eens een soort GVR in m’n buik. ("Dat komt er nou van als een chihuahua wordt gedekt door een herder", merkte mijn fijnzinnige zus destijds op.)

Ik had vanaf het begin last van brandend maagzuur - ik reed terug naar huis als ik mijn Rennies vergeten was - ik had zwangerschaps-ischias (er zat een zenuw bekneld in mijn bil omdat mijn bekken te los zat), en die enorme homp schopte een van mijn ribben uit het lood. Ik zat bijna dagelijks bij de fysio, en hing op een gegeven moment van gaffertape aan elkaar. Vanaf het moment dat ik op de helft was, deed ik nauwelijks een oog meer dicht omdat mijn buik in de weg zat.

Ik kwam ruim 30 kilo aan

Maar vooral was ik dik. Heel, heel, heel dik. Monsterlijk dik. Wat kan ik zeggen? Ik had gewoon enorm veel honger. Mijn broer noemde me de laatste weken van mijn zwangerschap Barbapapa, en daar had ik inderdaad veel van weg. In totaal kwam ik ruim 30 kilo aan. En als je net als Sylvie de 1 meter 60 niet aantikt, valt dat zeg maar best wel op. De laatste twee weken moest ik me omhoog trekken aan de leuning als ik de trap op liep.

Het is iets waar ik niet graag aan terugdenk. Ik kreeg een perfect, gezond kind (tikje aan de grote en zware kant, maar ach, hij was eruit), dus het was klaar. En 9 maanden later paste ik weer in maatje small. Maar de laatste weken laat het me niet los. Ik wil dolgraag een kind, en ik kan niet wachten om weer die karatetrappen te voelen, en de geur van zo’n pasgeboren wurm op te snuiven - als het ons gegund is, uiteraard.

Maar die kwalen, de slapeloze nachten omdat je van ellende niet weet hoe je moet liggen, en vooral al die extra kilo’s (die ik hopelijk een tweede keer iets binnen de perken kan houden)… poe. Laten we zeggen dat ik een klein beetje moet slikken van dat vooruitzicht. Maar goed, het hoort er allemaal bij, en ik heb het heel graag over voor een kind. Maar eerst maar even die positieve test.