Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Op de valreep

'Al die hormonen die je moet slikken
om zwanger te worden!'

journalist

Suus Ruis

N

Natuurlijk is het naar als er wéér een poging is mislukt, maar ik troost me op die momenten maar met de wetenschap dat ik, voordat het hele circus weer opnieuw begint, een kleine week hormoon-vrij ben. Dat is gunstig voor mijn algehele gemoedstoestand – dus ook voor de mensen in mijn directe omgeving – én voor mijn spiegelbeeld. 

Want ik zei ooit al dat ik opblaas als een ballon door die hormonen. Niet prettig, maar wél heel prettig dat ballonnen ook weer kunnen leeglopen. De laatste keer dat ik eventjes een week de oude mocht zijn, hoorde ik mezelf gelukzalig tegen mijn spiegel verzuchten: "O, kaaklijn, wat heerlijk om je weer te zien. Ik heb je zó gemist!" 

Wat doen die hormonen eigenlijk met je?

Mijn vriend begrijpt niets van die hormonen. Ik neem het hem niet kwalijk, want het ís ook niet te begrijpen. Ik heb hem alleen gevraagd of hij soms een klein beetje rekening met me kan houden. En extra lief voor me wil zijn, juist op de momenten dat hij me het liefste bij het grofvuil zou willen zetten.

Hoe leg je uit wat hormonen met je doen? Ik heb er lang over nagedacht, maar ik kan het niet. Ik kan het slechts illustreren met voorbeelden.

Vanmorgen had ik een afspraak. Ik reed achter een vrachtauto die het kennelijk lekker veilig vond om vijftien kilometer per uur te rijden. Volgens mijn navigatie zou ik nog op tijd op mijn afspraak komen, maar de tranen stonden me in de ogen. Ik vond het vreselijk. Zó gemeen. Hoe durfde die chauffeur mijn leven zo te dwarsbomen? Volgens mij is sowieso de hele wereld erop uit om mijn leven te dwarsbomen.

Reden voor echtscheiding

Vanmiddag stond ik de was op te vouwen. Mijn wasmachine gaf middels zijn welbekende muziekdeuntje aan dat de volgende lading klaar was. Dat deuntje hoor ik betrekkelijk vaak, en het is nooit het hoogtepunt van mijn dag geweest, maar zo is het ding nu eenmaal geprogrammeerd. Dit keer rende ik naar de machine toe, gilde "hou op, hou op, HOU OOOOOOP!" en gaf er een klap tegen.

Drie dagen geleden verstond mijn vriend me verkeerd; hij dacht dat ik vroeg of ik dik was (zou ik echt nooit doen) en antwoordde "eh… nee, ik geloof het niet." Na drie dagen zwijgen, ben ik tien minuten geleden weer tegen hem gaan praten. Het enige correcte antwoord op die vraag (die ik écht niet stelde, ik vroeg of hij me niet vet vond met mijn beitel en klauwhamer, we zijn aan het verbouwen namelijk) was natuurlijk: "Nee! Natuurlijk niet. Je bent prachtig. Pas op dat je niet te dun wordt. Slagroomsoes?" Onder invloed van hormonen is elk ander antwoord onacceptabel en reden voor een echtscheiding.

Klagen tegen mijn beste vriendin

Ik belde gisteravond mijn beste vriendin op. Tegen haar kan ik altijd lekker klagen. En andere vrouwen kunnen zich sowieso iets beter inleven in de hormoonkwestie.
Ze suste me en probeerde op haar subtiele bestevriendinnenmanier een beetje gezond verstand in me te persen.
"Je bent…", begon ze aan het einde van het gesprek.
"Nou? Wát?" blies ik in de telefoon. "Een zeikerd zeker? Of monsterlijk dik? Zeg het maar, hoor. Dat kan er ook nog wel bij."

"Je bent mooi, en lief, en ijzersterk," zei ze rustig.
"Hmm," bromde ik terug. "Als jij het zegt."

Nee, het zal fijn zijn als er binnenkort weer duidelijkheid is en ik kan stoppen met de hormonen, al is het maar voor een week. Zal mijn vriend ook blij mee zijn. En anders de wasmachine wel.