Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw kijkt uit raam
Op de valreep

'Stress is in mijn geval
wel degelijk een factor'

journalist

Suus Ruis

I

Ik heb permanente stress. Over werk, deadlines, alles wat mijn kind moet doen, financiën, alles wat ik moet doen, sociale dingen die ik op de een of andere manier moet inpassen maar waar ik helemaal geen tijd voor heb, et cetera.

Tegenwoordig heb ik vooral stress over de hoeveelheid stress die ik heb (en ja, ik weet hoe dat klinkt), want spanning is de grootste vijand van vruchtbaarheid. Nou ja, volgens de medische wetenschap niet helemaal - roken, drinken, en een hoge leeftijd zijn erger. Toch weet ik honderd procent zeker dat stress in mijn geval wel degelijk een factor is. Om een kind te verwekken, moet je toch echt een klein beetje zen zijn. 

Loslaten 

Blijkbaar vinden de mensen van de fertiliteitspoli dat ook. De keren dat ik daar met mijn benen in de steigers lag voor een inseminatie, zeiden zij ook steeds dat ik alles los moest laten en moest ontspannen. Ik snap dat ze dat mede zeggen omdat je die spuit van een halve meter er wat minder soepel induwt wanneer iemand verkrampt is, maar volgens mij ook omdat je je kansen vergroot als je relaxt bent.

Mijn inseminaties verliepen eerder volgens het volgende patroon: werken, acht keer tegen mijn vriend zeggen hoe laat hij zijn potje naar het laboratorium moet brengen, verder werken, dubbelchecken of mijn vriend echt wel weet hoe laat hij weg moet, nog meer werken, naar het ziekenhuis racen, benen in de lucht en potentieel nageslacht naar binnen laten schieten, handje geven aan de zuster, met piepende banden naar huis, werken, kind naar voetbal brengen of assisteren met huiswerk, eten, en het avondritueel. Laten we niet hysterisch gaan doen en de medische handeling die zo’n inseminatie is heel romantisch gaan maken, maar ik vond wel dat het anders kon - en moest.

Super zen 

Afgelopen keer (vorige week) deed ik het dus anders. Ik nam de hele dag vrij, iets wat ik zelden doe. Ik herinnerde mijn vriend maar één keer aan zijn schema, en kroop op de bank met een pot thee. Ik keek babyfilmpjes van mijn zoon, het beste en meest rustgevende medicijn. We gingen te vroeg naar het ziekenhuis, zodat we niet hoefden te racen. Eenmaal thuis kroop ik terug op de bank. 

De dagen erna was ik me heel bewust van mijn gemoedstoestand. Ik probeerde dieper adem te halen, en mijn schouders te laten zakken als ze hoog zaten. Als ik merkte dat ik me ook maar een klein beetje opgefokt of gejaagd voelde, stopte ik met wat ik deed en ging gewoon even een paar minuten zitten niksen met m’n ogen dicht. Ik was superzen. Zelfs toen ik op een rotonde werd afgesneden door iemand die geen voorrang had en haar middelvinger naar me opstak toen ik toeterde, was ik na 10 seconden weer relaxt. 

Na een week wordt het steeds lastiger om zo relaxt te blijven - je vervalt immers heel gauw in oude patronen - maar ik probeer het nog steeds. Binnenkort weten we of het gewerkt heeft.