Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw drukt pil uit de strip
Op de valreep

'Ik weet dat ik dat onding
slik voor een goed doel'

journalist

Suus Ruis

O

Omdat de laatste inseminatiepoging mislukt is, gaan we nu verder met ivf. Dat we dat zo snel doen, is niet de normale gang van zaken. Maar dat is ons hele pad sowieso niet.

Gewoonlijk mag je eerst een jaartje zelf aanklooien tussen de lakens. Als je voordat dat jaar voorbij is gaat miepen bij een arts, stuurt die je meteen terug naar huis. Want zelfs als er niets mis is met de potentiële ouders, is het heel normaal om een jaar bezig te zijn.

Een door ons samen gefabriceerde baby

Maar goed, ik was 40 toen ik een relatie kreeg met mijn huidige vriend. En kroop angstvallig snel richting 42 toen wij bedachten dat een door ons samen gefabriceerde baby toch wel heel gezellig zou zijn. En als je zo oud bent als ik, treden er andere wetten in werking.

Na vier maanden vruchteloos proberen zaten wij dus al op de fertiliteitspoli. Er werd besloten dat we meteen zouden gaan insemineren. Doorgaans doe je dat zes keer, wij deden het drie keer voordat we moesten komen praten over het vervolgtraject.

Stressbuikpijn 

Het was nog best pittig om te beslissen wat dat zou gaan worden - zouden we nog een keer drie inseminaties doen, gingen we voor ivf, of (en dat leek de arts tot mijn verbazing een zeer goed idee) lieten we de natuur nog even haar gang gaan? Die laatste optie viel voor mij meteen af.

De natuur haar gang laten gaan (lees: acht dagen per maand verplicht van bil - ook al ben je moe of helemaal niet thuis of heb je eigenlijk geen zin - en hopen dat je timing een beetje klopt) had mij zo’n stress opgeleverd, dat ik al buikpijn kreeg van het idee om dat opnieuw te gaan doen. Maar meteen ivf leek me ook zo’n ding, dat was ons allebei nog net een brug te ver. We besloten nog één laatste inseminatie te doen, en daarna met ivf te beginnen. Puur een gevoelsmatige keus.

Met de anticonceptiepil beginnen

Inmiddels is alles opgestart. Vlak na kerst moest ik met de anticonceptiepil beginnen (!). Dat is standaard in Nederland, zodat ze precies kunnen plannen wanneer de eicelpunctie en terugplaatsing gaan plaatsvinden. Nou heb ik in het laatste halfjaar ontdekt dat niets in dit hele proces makkelijk is - werkelijk elk aspect is met name geestelijk belastend - maar dat ik het zo moeilijk zou vinden om de pil te slikken, had ik niet verwacht. Ook al weet ik verstandelijk dat ik dat onding slik voor een goed doel, en dat het tijdelijk is: het idee dat ik niet zwanger kan worden terwijl ik niets liever wil, is moeilijk te verteren.

Exorbitante hoeveelheid hormonen

Ergens geeft het rust dat ik even vrij heb van de maandelijkse wachtweken-waarin-ik-misschien-wel-zwanger-zou-kunnen-zijn, en de bijbehorende helse hormonen die ik in die weken moet gebruiken. Maar ergens op de achtergrond de hoop hebben dat het wellicht wel raak is, heeft toch ook wel iets.

Maar goed, ik kan niet anders dan me overgeven aan de artsen, en braaf elke ochtend een pil uit de strip drukken. En uiteindelijk denk ik dat dat makkelijker is dan de exorbitante hoeveelheid hormonen die ik vanaf volgende maand moet spuiten.

Over Suus Ruis 

Suus Ruis (42) is auteur van meerdere boeken, en als freelance journalist werkzaam voor diverse bladen. Met haar ex-man kreeg ze zoon Caesar (9). Sinds anderhalf jaar is ze samen met haar huidige vriend, met wie ze nu probeert een laatste-kans-baby te krijgen.

Gerelateerde onderwerpen