Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Twijfelde vrouw: ben ik niet te oud?
Op de valreep

'Ben ik niet te oud
voor dit circus?'

journalist

Suus Ruis

M

Momenteel zit ik in het gedeelte van de 'zwanger-worden-fase' waarin ik er eigenlijk niet meer zo in geloof. Dat gebrek aan vertrouwen in een goede afloop zal deels voortkomen uit zelfbescherming. Immers: als je er miljard procent van overtuigd bent dat die schattige baby er gaat komen, maar het uiteindelijk niet lukt, is de teleurstelling volgens mij heel, heel groot.

Vanaf het begin sta ik er dus vrij nuchter in. Dan kan het alleen maar meevallen. Maar ik merk dat ik er de laatste tijd zo weinig rekening meer mee hield, dat ik nauwelijks stilsta bij de mogelijkheid dat ik straks misschien wél zwanger ben. Dat besef kwam onlangs plotseling. En hoe geweldig het ook zou zijn, eerlijk gezegd vond ik het ineens allemaal doodeng. Ben ik niet te oud voor dit circus?

Gebroken nachten 

Als mensen me negen jaar geleden vroegen of ik het zwaar vond, zo’n kleine baby, antwoordde ik altijd volmondig 'Nee'. Oké, het eerste half jaar verkeerde ik weliswaar in een permanente staat van uitputting, maar ik vond mijn kind zo geweldig dat ik het verse moederschap met alle goede wil van de wereld onmogelijk zwaar kon noemen.

Pas veel later, toen mijn zoon ging lopen, zindelijk werd, en (nog iets later) naar school ging - en ik gewoon met m’n kind en alleen een handtas naar buiten kon lopen in plaats van mijn halve inboedel te verhuizen voor een tripje naar de Albert Heijn - realiseerde ik me dat die eerste periode toch best pittig was geweest.

Tien jaar ouder

Mocht een tweede kind lukken, ben ik tien jaar ouder, en dat is nogal wat. Ik hecht nóg meer aan een goede nachtrust dan toen. Ik weet zeker dat ik met evenveel liefde weer ’s nachts mijn bed uit ga komen voor een huilende baby, maar ik weet ook dat ik van die gebroken nachten waarschijnlijk een stukje langer moet bijkomen dan negen jaar geleden. 

Ook een groot verschil: toen ik mijn zoon kreeg, heb ik een halfjaar niet gewerkt. Dat kon ik me in die tijd veroorloven. Lang verhaal, maar dat kan ik inmiddels niet meer. Dit keer zal ik dus na een paar weken gewoon weer aan de bak moeten. Gaap.

Op steeds latere leeftijd

Als je kijkt naar Hollywood-celebs, lijken die op steeds latere leeftijd nog kinderen te krijgen. Ik schat dat ongeveer de helft die ook zelf draagt en baart -  de rest adopteert of heeft een draagmoeder gebruikt. Ik merk dat de oude moedertrend er ook in mijn hoofd voor heeft gezorgd dat ik het sociaal acceptabel vind om op mijn 43e nog een kind te krijgen. Sterker nog, als ik in Los Angeles zou wonen, had ik nog een paar jaar de tijd gehad.

Natuurlijk hebben deze vrouwen een bataljon nanny’s. Maar zelfs als ik daar de middelen voor zou hebben, zou ik het niet willen. Ik wilde met mijn zoon ook alles zelf doen, waardoor ik vaak genoeg ’s nachts met een drinkende baby tegen me aan weer in slaap viel.

Warm babylijfje 

Een kind is zo’n cadeau, dat je in het 'probeerproces' eigenlijk niet mag zeggen dat je er tegelijkertijd ook best wel tegenop ziet. En dat je soms, heel soms, weleens een moment van twijfel hebt. Toch slaat bij mij de weegschaal altijd door naar 'de babykant'.

Nog één keer zo’n warm babylijfje tegen me aan, nog één keer mijn handen door die ultrazachte haartjes, en die onmiskenbare babygeur. En alleen al van het vooruitzicht van mijn vriend als vader (en mijn zoon als grote broer) slaat mijn hart tien slagen over. En als het niet lukt, beloof ik dat ik extra zal genieten van al die ononderbroken nachten die ik de komende jaren zal hebben.

Over Suus Ruis

Suus Ruis (42) is auteur van meerdere boeken, en als freelance journalist werkzaam voor diverse bladen. Met haar ex-man kreeg ze zoon Caesar (9). Sinds anderhalf jaar is ze samen met haar huidige vriend, met wie ze nu probeert een laatste-kans-baby te krijgen.