Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Man en vrouw
Op de valreep

'Niets dan lof voor mijn man...
Nou ja, bijna niets dan lof'

journalist

Suus Ruis

T

Toen ik een kleine twee jaar geleden een relatie kreeg met mijn vriend, had ik geen idee hoe het zou gaan tussen hem en mijn zoon Caesar, destijds 7. Caesar was gewend aan mijn volle aandacht, want zelfs toen mijn ex en ik nog samen waren, waren we het grootste deel van de tijd met z’n tweeën. Op een paar minieme opstartproblemen na ging het eigenlijk vanaf het begin heel goed tussen die twee. 

Het kan me nog steeds verbazen hoe natuurlijk mijn vriend met Caesar omgaat, helemaal als je bedenkt dat hij zelf geen kinderen heeft. Hij zegt de juiste dingen, zwijgt op de goede momenten, en is ontzettend lief voor hem. Uiteraard speelde dit alles mee in mijn hernieuwde kinderwens. Ik weet honderd procent zeker dat hij een geweldige vader gaat zijn, als het allemaal gaat lukken.

Vruchtbaarheidstraject

Niets dan lof voor mijn man. Eh… nou ja, bijna niets dan lof. Hij is namelijk een man. Pragmatisch en rationeel. In de basis is dat een prettige tegenhanger voor een chaotische, niet altijd even emotioneel stabiele dromer als ik, maar tijdens een vruchtbaarheidstraject kan het soms lastig zijn.

Ik twijfel er geen moment aan dat hij vanaf het moment dat ik (hopelijk) een positieve zwangerschapstest in mijn handen heb, volledig betrokken zal zijn. Goed, hij is praktisch, dus ik vermoed dat hij na de initiële schok en joechei-erlebnis naar boven vertrekt om een gat voor een dakkapel te zagen en daarna handdoeken gaat scheuren en water gaat koken, maar hij zal er in zijn hoofd net zo bezig mee zijn en blijven als ik.

Barstende koppijn

Maar ja, zover is het nog niet. Nu is het voor hem nog de ver-van-zijn-bed-show. Hij masseert me weliswaar als ik barstende koppijn heb omdat de dosering van mijn medicatie omhoog is gegaan, gaat mee naar info-avonden, sust geduldig als ik onredelijk ben door de hormonen die ik dagelijks in mijn lijf spuit, maar voor de rest leeft het nog niet echt.

Dat begrijp ik best, want op dit moment kan hij ook weinig meer doen dan dat. Ja, meegaan naar afspraken. En dat lukt niet altijd. Voor mij is het simpel. Tijdens dit proces is het niet zo dat de arts haar agenda trekt en gezellig samen met jou gaat kijken wat jou en haar uitkomt. Je krijgt een schema met data en tijden waarop je moet komen opdraven voor echo’s en controles.

Belangrijke telefoontjes

Al mijn andere afspraken, ook heel belangrijke werkdingen, plan ik daaromheen. In het ergste geval moet zelfs de meest harde deadline wijken voor het ziekenhuis. Het is niet anders. Mijn vriend ging in de eerste maanden maar twee keer mee; hij had steeds vergaderingen en afspraken waar hij niet onderuit kon. Ik zat er niet zo mee; ik snap best dat je als man wel wat beters te doen hebt dan naar een vage grijze vlek op een zwart scherm te kijken.

Maar nu we over zijn gegaan tot ivf, is het voor mij anders. Er hangt nogal veel vanaf, en elke echo is essentieel. Ik was dus nogal chagrijnig toen mijn vriend afgelopen maandag twijfelde of hij meekon; hij moest wat belangrijke telefoontjes plegen.

Horrorhormonen

Ik moest mijn trots wegslikken - mijn primaire reactie is in dit soort gevallen namelijk steevast een hooghartig: 'Prima, dan niet' - toen ik aangaf dat ik hem er toch wel heel graag bij wilde hebben. Het was de eerste echo nadat ik met de hormonen was gestart, dus nogal spannend of een en ander aansloeg.

Gelukkig ging hij mee, want de echo was niet goed. Na vijf dagen exorbitant hoge doses horrorhormonen was er helemaal niets gebeurd. Het opbeurende 'Niks aan de hand, het kan nog alle kanten op' en de bijbehorende arm van mijn man was precies wat ik op dat moment nodig had.

Dikke buik

Nog een van de vele redenen dat ik niet kan wachten tot ik zwanger ben. Mits dat gebeurt uiteraard: hoewel ik degene ben die gaat opzwellen tot buitenmenselijke proporties en kotsend boven de plee zal hangen, zullen we het dan gevoelsmatig toch meer samen doen. Voor de meeste mannen, dus ook voor de mijne, leeft een dikke buik simpelweg meer dan een groentela vol injectiespuiten en dat vage zwarte scherm. 

Over Suus Ruis

Suus Ruis (42) is auteur van meerdere boeken, en als freelance journalist werkzaam voor diverse bladen. Met haar ex-man kreeg ze zoon Caesar (9). Sinds twee jaar is ze samen met haar huidige vriend, met wie ze nu probeert een laatste-kans-baby te krijgen.