Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

man troost vrouw
Op de valreep

'Ik had er niet op gerekend dat
mijn eieren op zouden zijn'

journalist

Suus Ruis

I

Ik hield met alles rekening toen we met ivf begonnen: dat het (in ieder geval de eerste keer) niet lukt, dat ik ongelooflijk veel last zou hebben van de hormonen, en dat het op momenten fysiek ongemakkelijk of zelfs pijnlijk zou zijn. Waar ik echter totaal niet op gerekend had, was dat mijn geriatrische eieren gewoon soort van op blijken te zijn.

Omdat ik een follikelstimulerend hormoon injecteerde, verwachtte ik dat er op de echo’s minstens 10 eiblaasjes te zien zijn. Dat hoor je trouwens ook van de meeste vrouwen die hiermee bezig zijn of waren. Ik ken zelfs iemand die er 19 had!

Op goed geluk

'Hoe meer, hoe beter' is de regel. Omdat de eicellen zelf niet te zien zijn op de echo, en de arts tijdens de punctie dus eigenlijk op goed geluk de follikels leegzuigt, weet je pas als de boel in het ivf-lab ligt of de eicellen er wel allemaal goed uit zijn gekomen. Als er 10 of 12 groeien, worden er doorgaans in ieder geval een stuk of 8 uitgetrokken.

Wij naderen het moment suprême, en ik heb 2 eiblaasjes. Twee. En ondanks het feit dat ik aan de maximale dosering van het hormoon zit, groeien ze ook nog tergend langzaam. Je zou van minder depressief worden. Inmiddels is het wel duidelijk dat het hierbij gaat blijven - als er nog meer eitjes zouden gaan groeien, waren die allang te zien geweest.

Russisch roulette

Het wordt nu wel heel erg Russisch roulette - maar dan omgekeerd. Ik ben nuchter en realistisch, en besef heel goed dat werkelijk alles helemaal goed moet gaan wil dit tot een zwangerschap gaan leiden. En laten we eerlijk zijn: die kans is behoorlijk klein.

Met 15 eiblaasjes mogen er nog wel een paar minkukels tussen zitten, maar deze 2 moeten echt perfect zijn, en allebei een eicel bevatten, die ook nog netjes meegaat als het handeltje wordt opgezogen. En dan moet er heel toevallig ook nog minstens 1 bevrucht worden, wat ook nog helemaal geen zekerheid is.

Op groen

Mijn ivf-traject voelt als een ingewikkelde vliegreis met te krap geplande overstappen; als je je aansluitingen haalt, alle verkeerslichten van het ene vliegveld naar het andere op groen staan, jouw koffers als eerste op de band liggen én je wind mee hebt, komt het goed. Anders wordt het heel, heel lastig.

Geloof ik er nog in? Een piepklein beetje. Ik koop ook nog elke maand een staatslot. Als je zeker wilt weten dat je niet gaat winnen, moet je niet meedoen. En hoewel ik elke maand hoop dat ik de jackpot win, weet ik voordat ik de uitslag check heus wel dat de kans dat ik daadwerkelijk een winnend lot in handen heb, minimaal is.

Heel soms staan in het leven alle verkeerslichten op groen. Bij mij is het vaker oranje en rood, en pak ik af en toe een stoepje mee. Maar misschien heb ik heel veel mazzel en halen we onze aansluiting...

Over Suus Ruis

Suus Ruis (42) is auteur van meerdere boeken, en als freelance journalist werkzaam voor diverse bladen. Met haar ex-man kreeg ze zoon Caesar (9). Sinds twee jaar is ze samen met haar huidige vriend, met wie ze nu probeert op de valreep een laatste-kans-baby te krijgen.

Gerelateerde onderwerpen