Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Op de valreep

Slecht nieuws voor Suus:
De dag begon heel goed

journalist

Suus Ruis

I

Ik word wakker met het gevoel van tien messen die in mijn buik steken. Ik kijk op mijn telefoon en zie dat ik bijna drie uur heb geslapen. Het duurt een paar seconden voordat ik me herinner dat er iets naars gebeurd is. O ja.

In m’n hoofd hoor ik mijn vriend via de telefoon weer de enige zin ter wereld uitspreken die ik niet wilde horen. Ik reageerde niet meteen toen hij het zei. Ergens verwachtte ik dat er een 'Grapje!' achteraan zou komen. Dat zou nogal zieke humor zijn geweest, en zoiets zou hij nooit doen, maar je brein maakt gekke bokkensprongen als je innig hoopt dat iets niet waar is.

Geheime missie

De dag begon eigenlijk heel goed. Zaterdagochtend vroeg, geen hond op de weg. De dichte mist vergrootte het gevoel dat we samen op een spannende geheime missie gingen. Ik wachtte in de auto toen hij in een klinisch ziekenhuiskamertje ons potentiële nageslacht ging produceren.

We grapten via de app toen hij me een foto stuurde van een bord dat in het kamertje hing: Deze ruimte graag schoon en netjes achterlaten, en ik in capslock antwoordde dat hij moest ophouden met in de rondte knoeien. Op weg naar ons eigen ziekenhuis zong hij Every sperm is sacred van Monty Python en moesten we opnieuw lachen.

De selfie van Suus: Fingers crossed

Selfie

De eicelpunctie, waarbij de eiblaasjes worden aangeprikt en leeggezogen, was pijnlijk, maar op zich te goed te verdragen. Niet alleen was ik stoned van de valium en had ik een spuit met een morfine-achtig goedje gekregen, er waren ook maar twee eiblaasjes om aan te prikken, dus het was zo voorbij. Ook van tevoren was ik veel banger geweest voor de uitslag.

Want met twee blaasjes was het onzeker of er een eicel te vinden was. Desondanks geloofde ik erin. Terwijl mijn vriend mijn oogst naar het VU bracht, plaatste ik vanuit mijn ziekenhuisbed een selfie in de app-groep die ik met mijn beste vriendinnen heb. Gekruiste vingers voor mijn gezicht. 'Alles goed gegaan, fingers crossed.'

Alleen nog maar huilen

Vlak voor de punctie hadden mijn vriend en ik ook een selfie gemaakt, samen op hetzelfde bed. Blije, verwachtingsvolle koppies. 'Voor het fotoalbum' zei hij. 'Hoe het allemaal begon.' Ik kan die foto niet meer zien.

Het hele weekend blijft de zin echoën, als een langspeelplaat met een dikke vette kras. 'Sorry lief, er zijn geen eicellen gevonden.' Vanaf het moment dat het tot me doordringt dat hij het meent, kan ik alleen nog maar huilen.

Ivf

Op ieder punt van dit traject is het kl*te als het niet lukt. Als er geen bevruchting plaatsvindt, als het niet innestelt, of als je wel zwanger wordt maar het vruchtje na een paar weken weer verliest. Bij ivf is er geen gradatie in narigheid.

Maar dit voelt alsof ik maandenlang heb getraind voor een marathon, bloednerveus was of ik de finish of zelfs de helft zou halen, en vijf seconden na het startschot mijn enkel verzwik. Ik krijg niet eens de kans. Zelfs geen medaille.

Napijn

Al die hormonen, die rotpunctie, de tig echo’s, de zorgen, de hoop… allemaal voor niets. De napijn is niet te harden. Ik kan alleen maar vermoeden dat hij wel meevalt als je in je achterhoofd weet dat er een paar kilometer verderop misschien wel iets ligt te broeden.

Ik strompel naar beneden, ruk mijn ziekenhuisschema van de ijskast, en gooi het in de prullenbak. Misschien hangt er over een tijdje een nieuwe. Maar dat is het allerlaatste waar ik op dit moment aan wil denken. 

Over Suus Ruis

Suus Ruis (42) is auteur van meerdere boeken, en als freelance journalist werkzaam voor diverse bladen. Met haar ex-man kreeg ze zoon Caesar (9). Sinds twee jaar is ze samen met haar huidige vriend, met wie ze nu probeert op de valreep een laatste-kans-baby te krijgen.