Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

vrouwelijke arts troost patient
Op de valreep

'Dit verwachtte ik niet
van een arts'

journalist

Suus Ruis

E

Een kleine twee jaar geleden scheurde ik tijdens een nogal onhandig bootongeluk zo ongeveer de gehele binnenkant van mijn knie. In de maanden daarna had ik een abonnement op de afdeling orthopedie van het ziekenhuis. 

Als ik op bezoek ging bij de arts, was de procedure altijd hetzelfde: handje geven, liggen, de chirurg die mijn been keihard in een onmogelijke positie duwde of trok, tranen die in mijn ogen sprongen (doorgaans gevolgd door een soort oerkreet), handje geven, naar huis. Het was een bijzonder kundige arts, maar - hoe onaardig het ook klinkt - in de basis gewoon een slager. Ooit wel eens een knieoperatie gezien? Meestal gaat dat met hamers en beitels. 

In de steigers

Ik heb de laatste weken veel aan deze arts gedacht. Omdat het contrast met de mensen die in hetzelfde ziekenhuis op de afdeling fertiliteit - waar ik behoorlijk wat uurtjes heb doorgebracht de laatste maanden - werken, bizar groot is. Logisch, want het zijn twee totaal verschillende disciplines, waarbij een volledig andere aanpak van patiënten nodig is.

Het is een vreemdsoortige band die je opbouwt met vooral de verpleegkundigen. In sommige periodes lig je wel vier keer per week met je benen in de steigers. Ze zien je op je slechtst als je het allemaal niet meer ziet zitten, en hopen met je mee als het er allemaal heel goed uitziet.

Eicelpunctie

Dat de verpleegkundigen op deze afdeling lief zijn, is wel iets wat je verwacht. Maar dat de artsen net zo betrokken en aardig zijn, merkte ik eigenlijk pas die zaterdag dat het allemaal misliep met mijn eicelpunctie. ‘Onze’ arts kwam bij me zitten, ging thee voor me halen, en zweeg gewoon even met me mee. Ze nam alle tijd van de wereld. In wezen is zoiets natuurlijk helemaal niet zo’n grote moeite, maar ik was gaan geloven dat dokters alleen maar wat duwen en trekken, en je vervolgens de deur uitzetten.

Toen mijn vriend na de punctie terugkwam uit het VU, waar hij mijn oogst naartoe had moeten brengen, legde de verpleegkundige even een hand op zijn rug. In de auto zei hij tegen me hoezeer hij dat kleine gebaar waardeerde - op dit soort momenten gaat alle aandacht uit naar de vrouw (misschien in dit geval ook een beetje omdat ik als een soort hysterische hyena zat te janken op dat bed), maar voor mannen is het uiteindelijk net zo’n bittere pil als het ergens in het traject misgaat.  

Het verschil maken

Twee dagen later, op maandagochtend, belde ik de poli om te checken wanneer onze volgende afspraak ook alweer gepland stond. Ik kreeg een verpleegkundige aan de lijn die er die zaterdag niet bij was geweest. Ik hoorde geen papiergeritsel, dus ik wist zeker dat ze mijn dossier er niet bij pakte, maar ze wist precies wat er was gebeurd. Ze vroeg hoe het met me ging, en hoe ik me voelde.

Ook weer zoiets kleins dat je op zo’n moment heel erg goed doet. Ze had ook gewoon de agenda kunnen pakken en antwoord kunnen geven op mijn vraag. Of het nou nog gaat lukken of niet, ooit ga ik de vrouwen die op deze afdeling werken nog een keer vertellen hoe goed ze het doen, en hoe ze het verschil maken met de zorg en aandacht die ze je geven.

Dat mag ook weleens gezegd worden.

Over Suus Ruis

Suus Ruis (42) is auteur van meerdere boeken, en als freelance journalist werkzaam voor diverse bladen. Met haar ex-man kreeg ze zoon Caesar (8). Sinds anderhalf jaar is ze samen met haar huidige vriend, met wie ze nu probeert, op de valreep, een laatste-kans-baby te krijgen.