Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Op de valreep

'Ik probeerde heel hard
niet te lachen'

journalist

Suus Ruis

T

Tuurlijk, dat fertiliteitsgebeuren is ernstig. Het traject is uitermate serieus, vervelend, spannend, en helemaal niet om te lachen. Nou ja, mééstal niet. Afgelopen week was het eigenlijk heel erg grappig. 

Ik moest denken aan een scène uit Friends, waarin Monica ondanks een zware griep in haar vruchtbare dagen Chandler probeert te verleiden.

Wij zitten momenteel in onze rustmaand – een maand geen ziekenhuizen, geen hormonen, geen schema’s, geen anticonceptiepil. Dat is in Nederland de regel na een mislukte IVF-poging; even je lichaam laten bijkomen van alle medicijnen en gedoe.

HORRORGRIEP DES DOODS

Ik vind ‘rust’ een relatief begrip: als je zo rap op ouderdom afstevent als ik, telt elke dag. Bovendien zou ik het bijzonder geestig vinden om in deze maand spontaan zwanger te worden; beetje de medische wetenschap tarten. We moeten dus aan de bak.

Maar ja, ik was ziek. En niet een klein beetje verkouden of gewoon niet helemaal lekker, nee, ik had de horrorgriep des doods. Jaren geleden dat ik me zo beroerd heb gevoeld.

CRUCIALE DAG

Ondanks het feit dat het voelde alsof ik doodging, had ik op een avond eerder deze week twee missies:

1. Me laten bevruchten wegens cruciale dag in cyclus.

2. Zorgen dat mijn man niet doorhad hoe afschuwelijk ik eraan toe was, anders zou hij me lief en zorgzaam op de bank leggen met kopjes thee en honingdrop en Strepsils, en me uit bezorgdheid en pure liefde zéker niet willen bevruchten, ondanks cruciale dag in cyclus.

EEN TUNNEL EN WIT LICHT

Hij kwam heel laat thuis van z’n werk en had gelukkig onthouden dat hij een Belangrijke Taak had. Mijn eigen Belangrijke Taak was vooral niet van m’n stokje gaan. Hij ging me voor naar boven. Daar was hij al, toen ik in verband met een heftige blafhoestaanval met twee handen op een trede halverwege de trap bleef steken.

“Ik zie een tunnel en een wit licht en m’n overleden oma,” kreunde ik zachtjes tegen een traptree.
“Wat zeg je, liefje?” klonk vanuit de badkamer.
“Diks hoor,” antwoordde ik zo normaal mogelijk, terwijl ik een ader in mijn hoofd voelde bonken. “Dat ik zin heb.”

Toen ik in mijn eentje in mijn slaapkamer stond, werd het even zwart voor m’n ogen. Normaal kun je me hiervoor wakker maken, maar nu deed elke cel in mijn lichaam pijn. Ik haalde adem, maakte een vuist en strekte mijn arm á la Superman voor me uit. “Voor volk en vaderland,” fluisterde ik tegen niemand in het bijzonder, voordat ik het bed in stapte.

FOETUSHOUDING

Aaaah, mijn goddelijke, zachte, troostende bed. Ik wilde gaan liggen en er nooit meer uitkomen. Me in foetushouding opkrullen onder mijn warme dekbed, met een kruikje en absolute stilte. Misschien zou ik het allemaal niet eens gaan overleven. Dan was dit een mooi plek om afscheid te nemen van het leven.

“Zei je wat, schat?” vroeg mijn man terwijl hij naast me kwam liggen.

“Dee hoor,” snotterde ik, terwijl ik heel hard hoopte dat hij zich niet zou afvragen waarom ik hem niet zoende.

Ik dacht aan Monica en Chandler en probeerde niet te lachen – dan zou ik zo hard moeten hoesten dat ik zeker ging stikken. Ik trok m’n man naar me toe.

Voor volk en vaderland.