Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Op de valreep

'We willen graag een kind,
maar niet tegen elke prijs'

journalist

Suus Ruis

V

Vanwege mijn leeftijd konden wij maar twee ivf-pogingen doen;  precies na afloop van poging nummer twee word ik 43, en dan wordt het niet meer vergoed. Sinds we hiermee bezig zijn, heb ik wel van twintig mensen een goedbedoeld 'Jullie kunnen daarna toch ook naar Gent of Düsseldorf gaan?' gehoord. 'Daar zijn ze sowieso veel verder'. 

Ja, dat kan. Zolang je het zelf betaalt, mag je het in die contreien een paar jaartjes langer proberen. Voor ons is het echter nooit een optie geweest. En ook al spreken mensen het niet uit: als je ze dit vertelt, zie je ze soms denken: 'Dan willen ze zeker niet graag genoeg.'

Kort door de bocht

Dat is wat kort door de bocht. We willen het ontzettend graag. Maar niet tegen elke prijs - en dat bedoel ik ook letterlijk. Ik denk dat het heel veel verschil maakt dat ik al een kind heb, ook voor mijn vriend. Mijn zoon is biologisch gezien weliswaar niet van hem, maar we leven met zijn drieën als gezin. En als mijn zoon niet bij zijn vader is, vervult mijn vriend de vaderrol.

Volgens mij was ik een jaar of 14 toen ik voor het eerst fantaseerde over kinderen; ik wist honderd procent zeker dat ik die ooit wilde, en heb daar in de decennia erna nooit een nanoseconde over getwijfeld. Ik had er alles voor over gehad. Als ik geen man was tegengekomen waarmee ik een gezin wilde, had ik het in mijn eentje wel voor elkaar gekregen met een donor. Als dat na mijn 43e was geweest, en ik me ervoor in de schulden had moeten steken - of al mijn spaargeld eraan had moeten uitgeven -  had ik dat gedaan.

Geen eiceldonor

Maar ja, ik ontmoette die man wel (dat wij het huwelijkstechnisch gezien niet hebben gered, doet in dit licht even niet ter zake), en kreeg op mijn 33e het heerlijkste kind denkbaar. Ik had er nog wel drie gewild, maar het liep allemaal anders. En toen ik tegen de veertig liep en nog steeds/alweer single was, legde ik me erbij neer dat het bij mijn ene zoon zou blijven. Alles werd overhoop gehaald toen ik op mijn veertigste een geweldige man ontmoette, die het heel graag wilde.

Ik begrijp dat het verwend kan overkomen als ik zeg dat ik bijvoorbeeld ook geen eiceldonor zou willen - een optie waarmee je eveneens tijd wint. Maar deze kans, met deze man, voelt als een bonus in extra tijd. Juist omdat ik dacht dat het nooit meer zou gaan gebeuren. Ik wil dolgraag een kind met hém, van ons samen. Ik weet zeker dat ik net zoveel van een kind zou houden als het genetisch niet van mij zou zijn, maar juist omdat het een bonus is, wil ik het echt alleen op mijn manier. Geen acrobatiek of al te wilde kunstgrepen.  

Zweverig genoeg

Ik denk dat dat ook de reden is dat het voor ons stopt als ik hier in Nederland geen ivf meer kan doen. Het is een geweldig cadeau als het lukt, maar we hebben allebei heel erg het gevoel dat er grenzen zitten aan hoe ver we moeten gaan om dat cadeau af te dwingen.

Mijn vriend en ik zijn nuchter, maar allebei zweverig genoeg om te geloven dat het anders gewoon niet zo mag zijn. Dat zegt helemaal niks over hoe graag je iets wilt.

Over Suus Ruis 

Suus Ruis (42) is auteur van meerdere boeken, en als freelance journalist werkzaam voor diverse bladen. Met haar ex-man kreeg ze zoon Caesar (9). Sinds twee jaar is ze samen met haar huidige vriend, met wie ze nu probeert op de valreep een laatste-kans-baby te krijgen.