Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Op de valreep

'Kun je dan ook thuís
een baby maken?'

journalist

Suus Ruis

Z

Zoals ik op deze plek al eerder schreef, was ik na mijn stukgelopen huwelijk een tijdje serieus van plan om mijn kinderwens met behulp van een donor te laten uitkomen.

De zoon die ik al heb, was destijds 5. En met een kleuter ga je niet uitgebreid praten over spermacellen en hormoonbehandelingen, maar ik wilde hem wel íets vertellen over waarmee ik bezig was. 

Zonder een papa

Ik vertelde hem (denk de vioolmuziek er nu even bij) dat ik nog wel tien kinderen wilde als ze allemaal zo leuk en lief waren als hij, maar dat dat een beetje een uitdaging was zonder een papa.

Ik legde uit dat daar echter wel een oplossing voor was; mama’s die heel graag een kindje wilden maar geen man hebben, kunnen in het ziekenhuis geholpen worden door de dokter. Hoe mijn verhaal verder ging, weet ik niet meer in detail, maar ik geloof dat ik een beetje babbelde over schaaltjes en een diepvries.

Een tweede leg

Uiteindelijk besloot ik om toch niet in mijn eentje voor een tweede leg te gaan. Toen mijn zoon na een paar maanden vroeg wanneer die diepvriesbaby er nou eindelijk zou gaan komen, vertelde ik hem dat hij en ik toch maar met z’n tweetjes zouden blijven. Hij deed wat vijfjarigen doen: zijn schouders ophalen, 'oké' murmelen, en verder spelen met z’n Lego.

Toen er volledig onverwacht een nieuwe man in ons leven kwam, en de relatie met deze man serieus werd, kwam er vorig jaar het moment dat ik met mijn zoon moest gaan praten over de mogelijkheid dat hij in de nabije toekomst een broertje of zusje zou krijgen. "Zou je dat willen?" vroeg ik. Hij dacht even na. "Alleen een broertje. Anders moet ik de hele tijd Dora kijken. En ik haat Dora."

Terugbijten

"Ik ben ook geen Dora-fan", antwoordde ik. "Maar je snapt op zich wel dat we dat niet helemaal in de hand hebben?" Mijn zoon rolde met zijn ogen. Ja, dat snapte hij natuurlijk ook wel. Maar dan was het maar duidelijk. "Nou goed dan, een meisje is ook oké. Als ze maar niet bijt." Toen ik zei dat hij dan maar moest terugbijten, was het geregeld.

Mijn zoon is inmiddels 9, en weet wel enigszins hoe bepaalde dingen in elkaar steken. Toch is het concept bevruchting nog net iets te abstract. Onlangs zei hij tegen me dat hij met die nieuwe baby graag verrast wil worden. Dus of we zouden kunnen wachten met vertellen dat hij grote broer wordt tot het moment dat we naar het ziekenhuis moeten voor de bevalling.

Na de eerste wee

"Dat lijkt me zo leuk", droomde hij hardop. "Ik ben zó benieuwd hoe ik dan reageer." Voorzichtig legde ik hem uit dat hij waarschijnlijk iets eerder dan vlak na de eerste wee zou gaan vermoeden dat er iets op stapel stond. Vond-ie jammer, maar het was niet anders.

Een paar weken geleden hadden we het over het huis in Amsterdam waar hij de eerste anderhalf jaar van zijn leven heeft gewoond. "Daar ben je geboren" zei ik. "Nou, eigenlijk niet geboren, gemaakt."

Gewoon in een schaaltje

M’n negenjarige deinsde terug. "Gemáákt?" vroeg hij in opperste verbazing. "Kan dat dan ook thúis?" Ik weet niet of ik dingen duidelijker had moeten uitleggen, of dat hij in de afgelopen jaren net iets te veel had gehoord over ziekenhuizen en injectienaalden.

Summier deelde ik alsnog wat basale biologie met hem. Hij vond het maar raar. En goor. Heel even zweeg hij. "Ik ben blij dat jullie het gewoon in een schaaltje doen'', verzuchtte hij.

Over Suus Ruis

Suus Ruis (42) is auteur van meerdere boeken, en als freelance journalist werkzaam voor diverse bladen. Met haar ex-man kreeg ze zoon Caesar (9). Sinds twee jaar is ze samen met haar huidige vriend, met wie ze nu probeert op de valreep een laatste-kans-baby te krijgen.