Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Op de valreep

'Ik ben helemaal klaar
met die hormonen'

journalist

Suus Ruis

A

Als je online iets wilt opzoeken over zwanger worden, komen er in de zoekresultaten altijd een paar internetfora tevoorschijn. Het zwangerschapsforum lijkt nog altijd leidend als je een vraag hebt. 

Hoewel ik begrijp dat veel vrouwen het een fijne plek vinden om hun hart te luchten en vragen te stellen en te sparren, blijf ik er het liefste weg. Ikzelf ben meer van de harde wetenschap. Procenten. Onderzoeken. Grafieken. 

VALSE HOOP

Zwangerschapsfora kunnen je daarnaast ook valse hoop geven, vind ik. Als je op het www maar diep genoeg graaft, is er altijd wel een vrouw die ondanks tig negatieve tests (of met slechts een halve eierstok én een man met traag zaad) toch vanzelf zwanger werd, of – en dit is dan meer in mijn hoek – iemand die een vrouw kent die na talloze mislukte IVF-pogingen op haar 54ste ineens spontaan in verwachting bleek te zijn.

KLAPPEN VAN DE ZWEEP

Natuurlijk wil ik ook wel eens mijn overdrachtelijke ei kwijt, of weten hoe andere vrouwen dat hele IVF-gedoe ervaren. Meestal stuur ik op die momenten een berichtje naar een kennis van me, die momenteel voor de tweede keer zwanger is via IVF. Zij kent het klappen van de zweep en praat me niet naar de mond – wat ik heel prettig vind. Soms stelt ze me gerust, bijvoorbeeld de keer dat ik heel bang was voor de pijn van de eicelpunctie, die inderdaad best te doen bleek, en soms juist niet.

Ik klaagde onlangs tegen haar dat ik die hormonen zo zat was. “Wacht maar,” antwoordde ze. “Alles wat je in de maanden voorafgaand aan de conceptie aan hormonen spuit en slikt, valt in het niet bij de zwangerschapshormonen.”

UITGEPUT

Oh ja, zwangerschapshormonen. Glad vergeten dat die er ook nog waren. Nou ja, wie dan leeft, die dan zorgt. Grote kans dat ik uiteindelijk toch helemaal niet zwanger word.

Maar goed, die hormonen dus. Ik zei net wel dat ik van de harde wetenschap ben, maar misschien is dat toch niet altijd zo. Want ik heb het totaal niet wetenschappelijk onderbouwde gevoel dat mijn lichaam he-le-maal klaar is met die hormonen. Ik heb mijn lijf (en mezelf) ermee uitgeput, lijkt wel.

CIRCUS

Acht maanden geleden ging dit hele circus van start. Eigenlijk zijn er in die periode maar een paar weken geweest dat ik geen hormonen hoefde te injecteren, geen hormoonbolletjes in bepaalde lichaamsopeningen diende te duwen, en de anticonceptiepil niet hoefde te slikken.

Ik ben het zat, mijn lijf is het zat. Want zelfs zoiets onschuldigs als de pil, waar ik steeds opnieuw mee moet beginnen en weer mee moet stoppen, doet bizar veel met je. Ik ben niet voor niets tien jaar geleden gestopt met dat kreng.

AFGELOPEN

Ik ben prikkelbaar, jankerig, labiel, en boos. Om niks. Niet de leukste versie van mezelf, zeg maar. O, en ik heb pukkels. Die heb ik nooit gehad! Zelfs als puber niet (dat werd overigens gecompenseerd door een beugel, en algehele puber-lelijkheid).

Dit is geen makkelijke periode. Het gevoel van ‘erop of eronder’ nu zeer binnenkort de grande finale gaat beginnen, is heftig. Je weet dat je hoogstwaarschijnlijk afscheid moet gaan nemen van een droom. Natuurlijk is het heel rot. Maar ik probeer het maar om te denken. Als het allemaal afgelopen is, is het ook afgelopen met de hormonen. Dan word ik eindelijk weer mezelf. Inclusief energie.