Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Op de valreep

'Welke naald moest ik
ook alweer pakken?'

journalist

Suus Ruis

E

Er zijn van die mensen die heel goed zijn in priegelen. Die kunnen ook altijd heel goed knutselen, met heel veel geduld. Ik ben niet één van deze mensen. Laten we het erop houden dat ik geen timmermansoog heb, en een niet al te lange aandachtsspanne. Dat maakt mijn dagelijkse 'medicijn-meng-uurtje' behoorlijk lastig. 

Ik zit momenteel middenin mijn hormoonspuit-weken. Dat was de vorige keren makkelijker dan deze ronde, omdat ik nu een ander medicijn moet gebruiken (de laatste keer was het niet zo’n succes).

Farmacie

Het vorige medicijn zat in een voorgevulde pen. Daar moest ik ook even mee rommelen voordat ik hem in mijn buikvet kon rammen, maar op zich was het allemaal niet zo ingewikkeld. 

Het was voor de farmaceutische industrie blijkbaar teveel moeite - of gewoon onmogelijk - om dit andere medicijn al even te mixen en in een handzame kant-en-klaar spuit te gieten.

Weigerende lijf

Omdat ik wegens mijn hoogbejaardheid en weigerende lijf de hoogste dosering moet gebruiken, moet ik vier ampullen poeder oplossen in één ampul vloeistof. Dat poeder kun je niet eerst bij elkaar gooien, dus je moet heel ingewikkeld heen en weer mengen.

Een paar dagen voordat het circus zou gaan beginnen, kreeg ik 'meng-les'. Ik zei net al dat mijn concentratie relatief snel verslapt, dus ik wierp een blik op de oefenampullen die de verpleegkundige in haar hand had, keek precies drie seconden naar hoe zij het deed, en wuifde met mijn hand van 'Ja ja, ik snap het. Mag ik nu weg?'

Megapakket aan naalden

Drie dagen later moest ik het zelf doen. Ik legde een megapakket aan naalden, alcoholdoekjes en ampullen klaar, maar blokkeerde eigenlijk al bij de eerste stap. Want de verpleegkundige had extra naalden meegegeven omdat het origineel te klein was om mijn hoeveelheden te kunnen mengen.

Eh… oké, maar welke naald moest ik ook alweer pakken? Er lagen er vier. Nou ja, dan maar eerst de vloeistof opzuigen. Mengen kwam zo wel. Ik duwde de spuit zo hard als ik kon tegen het rubberen kapje van de eerste ampul, maar hij ging er niet doorheen.

Beter opgelet

Moest dat rubberen kapje er dan toch af? Waarom had ik niet beter opgelet? Ik wist toch dat ik altijd alles wat iemand me vertelt, na vijf minuten vergeten ben? Het zweet brak me uit.

Vloekend bleef ik duwen, ooit zou dat kreng er toch wel doorheen gaan? O wacht, er moest nog een opzuignaald aan de spuit vastgemaakt worden. Met een plastic spuit tegen een kapje aanduwen zet weinig zoden aan de dijk.

Tien tranen

Het mengen ging niet helemaal zoals gepland. Opzuigen, in de volgende ampul spuiten. Opzuigen, in de volgende spuit… et cetera. We hebben het hier over anderhalve milliliter vloeistof, zeg maar het equivalent van tien tranen.

Daar mag geen druppel van verloren gaan. Maar ja, om dat soort minimale hoeveelheden te behouden, moet je priegelen, en dat was dus niet mijn grootste talent.

Warme wangen

Na drie ampullen overgeheveld te hebben, had ik nog minder dan één milliliter in mijn spuit. Veel minder dan de anderhalf waarmee ik begon. Ik voelde mijn wangen warm worden.

Ik had na het debacle van vorige keer niet voor niks de hoogste dosering voorgeschreven gekregen; wat nou als deze allerlaatste poging zou mislukken omdat ik dit verkeerd deed en te weinig medicijn binnen kreeg?

Staart tussen de benen

De volgende dag belde ik naar de polikliniek om met mijn staart tussen de benen nog een lesje te vragen. Maar er nam niemand op; ze waren dicht, het was Bevrijdingsdag. Ik slikte. Met dat onhandige geklooi van mij zou ik nooit een baby krijgen.

Er zat niets anders op dan het die avond opnieuw te proberen. Met opgetrokken schouders deed in een manhaftige tweede poging. Eigenlijk ging het best oké, zoveel medicijn bleef er niet achter.

De dag erna kreeg ik er nog meer uit. Nou ja zeg, ik kreeg het onder de knie. Nog een paar dagen, dan kunnen we een klein beetje zien of mijn inmiddels verworven thuisapotheek-skills ergens toe geleid hebben...

Over Suus Ruis

Suus Ruis (42) is auteur van meerdere boeken, en als freelance journalist werkzaam voor diverse bladen. Met haar ex-man kreeg ze zoon Caesar (9). Sinds twee jaar is ze samen met haar huidige vriend, met wie ze nu probeert op de valreep een laatste-kans-baby te krijgen.