Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Op de valreep

'Ik verstijfde...
Nee, nee, nee, nee, nee!'

journalist

Suus Ruis

V

Vrijdag togen we voor de zoveelste keer naar de fertiliteitspoli. Voorafgaand aan de (mogelijke) eicelpunctie wordt gemonitord of er - onder invloed van de hormonen die ik mezelf moet toedienen - eiblaasjes groeien. 

 

Net als vorige keer hield het niet over. Er groeide er eentje; de twee die ernaast te zien waren, waren ondermaats en dus te verwaarlozen. Ik moest na het weekend terugkomen, dan zouden we kijken of de groei doorzette, en of die kleinere blaasjes op magische wijze nog een spurt zouden maken. 

Gif mengen

‘Heb je nog genoeg medicijnen om het weekend door te komen?’ vroeg de arts. Ik schudde mijn hoofd. Ons ziekenhuis heeft twee vestigingen, en ik zei dat ik de medicijnen later die dag wel bij het andere ziekenhuis zou ophalen. Dat was dichterbij, en ik had het zo knetterdruk met mijn werk dat dat tijd zou schelen.

Thuis ging ik meteen weer aan het werk; ik had twee heel strakke deadlines die ik móest halen, en dat zou lastig worden, wist ik. Uiteindelijk was ik om half zeven klaar. Alle deadlines gehaald. Ik ging koken, we aten met z’n drieën, en iets later stopte ik mijn zoon in bed.

Nee, nee, nee, nee, nee!

‘Heb je zin in om een filmpje te kijken?’ vroeg mijn vriend toen ik beneden kwam. Dat had ik. Nog even gif mengen en spuiten, zei ik. Dan kom ik. Ik liep naar de hoek van de kamer waar de XL papieren tas met hormoonampullen, injectienaalden en andere medische troep staat. Ik verstijfde... Nee, nee, nee, nee, nee!

Ik had zo manisch aan mijn keukentafel zitten tikken dat ik volledig was vergeten om medicijnen te halen. Nu was het vrijdagavond half negen, en had ik nog een halve dosis. Ik wist dat dit geen medicijnen zijn waar je even de huisartsenpost voor belt en een receptje voor krijgt.

Alleen in het ziekenhuis

Geen enkele reguliere apotheek heeft ze. Deze hormonen zijn alleen in het ziekenhuis te krijgen. De ziekenhuisapotheken waren tot maandag dicht, dat wist ik ook wel, maar toch belde ik het ziekenhuis.

Ik wachtte braaf op elke doorverbinding, en schreef driftig mee met de noodnummers die voor me werden opgedreund. Met elk telefoontje dat ik pleegde, en elke ‘Nee sorry, ik kan je echt niet helpen’ die ik hoorde, werd mijn keel dikker.

Chaotische natuur

Het hele weekend geen hormonen, in deze cruciale fase ook nog, zou betekenen dat het  klaar was. Oké, dan. Geen baby voor ons, er was niets meer aan te doen. Ik legde mijn telefoon weg.

De tranen liepen over mijn wangen. Geen tweede kind omdat mijn lijf niet meer wilde, zou ik kunnen accepteren. Maar was onze allerlaatste kans nu serieus verkeken door mijn chaotische natuur?

Een heel zuur einde

Door mijn onvermogen om te plannen, 'Nee' te zeggen en een balans te vinden tussen werk en privéleven? Dit was wel een heel zuur einde. Ik wilde toch nog een allerlaatste keer bellen. Dit mocht niet zo aflopen.

Ik legde een verbaasde ziekenhuisreceptioniste uit wat voor gevolgen mijn stommiteit zou hebben, en zij wilde nog wel iets proberen. Uiteindelijk kreeg ik een vrouw aan de lijn die bij de andere apotheek van het ziekenhuis werkte.

Weinig kans

Zij kon iemand bellen die toegang had tot mijn medicijnen, maar ze gaf me weinig kans. Dicht is dicht. Ze zou het me de volgende dag voor één uur ’s middags laten weten.

De dag erna stond ik met mijn telefoon in mijn hand geklemd naar de voetbalwedstrijd van mijn kind te kijken. Om de minuut keek ik op mijn scherm of ik niet alsnog iets had gemist. Een donker iets zeurde in mijn buik.

Miljard omwegen

Om tien voor één wist ik dat het echt afgelopen was; ze waren me vergeten, of het was mislukt en ze hadden nog geen tijd of zin gehad om me dat te laten weten.

Om twee voor één belde de vrouw. Via miljard omwegen was het gelukt, ik kon mijn medicijnen ophalen. Ik heb nog nooit met zoveel plezier een dikke naald in mijn vlees geduwd als die avond.

Over Suus Ruis

Suus Ruis (42) is auteur van meerdere boeken, en als freelance journalist werkzaam voor diverse bladen. Met haar ex-man kreeg ze zoon Caesar (9). Sinds twee jaar is ze samen met haar huidige vriend, met wie ze nu probeert op de valreep een baby te krijgen.