Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Op de valreep

'De eerst minuut kon ik
alleen maar stamelen'

journalist

Suus Ruis

W

"Wil je het eigenlijk nog wel?" vroeg de fertiliteitsarts een paar weken geleden. "Natuurlijk" antwoordde ik snel. Maar ik snapte haar vraag, ze was trouwens niet de eerste die hem de afgelopen drie maanden stelde.

Als mensen vroegen naar de stand van ivf-zaken, antwoordde ik meestal kort en bondig en sloot af met de dooddoener: 'We zien wel'. Na die eerste dramatische eicelpunctie was ik mezelf gaan indekken.

Onverschillig

Ik was ervan overtuigd geraakt dat het allemaal toch niet zou gaan lukken, werd daarom onverschillig. Want als je hoop krijgt die vervolgens de grond in wordt geboord, doet dat net een beetje meer pijn dan wanneer je semi-stoer je schouders ophaalt.

Ik had niet verwacht dat er al zo snel een eicelpunctie - waarbij de eiblaasjes (als die er al zijn) worden leeggezogen en er hopelijk eicellen in die blaasjes zitten - zou komen. Sowieso had ik het weekend ervoor op één avond een halve dosis hormonen gemist, en daarnaast had ik het idee dat in het weekend elk eiblaasje dat aan het groeien was, spontaan was verschrompeld of ontploft door mijn stress.

Maar vlak na het weekend was er één mooi rond follikel te zien. Er zweefden net als een paar dagen eerder nog twee kleintjes naast, maar daar gingen we niet op wachten, besloot de arts. Beter dan dit zou het niet gaan worden, we konden beter nú pakken wat we pakken konden - een mooi follikel, ook al was die in zijn eentje. De punctie werd gepland.

Valium

Toen ik twee dagen later stoned van de valium in een ziekenhuis lag te wachten tot de morfine begon te werken, kreeg ik het even te kwaad. Wat was ik drie maanden eerder in precies dezelfde kamer teleurgesteld en verdrietig geweest toen mijn vriend vanuit het VU belde om te zeggen dat er geen eicellen waren gevonden in de vloeistof die ze uit de blaasjes hadden gehaald.

Ik voelde nu pas hoe graag ik dit wilde, hoe graag wij dit wilden. Maar ik was realistischer dan die eerste keer, ook al dacht ik dat ik dat toen ook was. Ik haalde diep adem. Kom op, even flink zijn. It’s a great day to make a baby glimlachte ik; Het is een mooie dag om een baby te maken. Ik had knettergezond geleefd de afgelopen maanden, meer dan hopen dat het zou lukken, konden we nu niet meer.

Leuke man

De punctie was pijnlijker dan in mijn herinnering. In het kader van 'je kan nooit weten' wilde de arts toch die twee kleine blaasjes aanprikken, maar die gaven niet bepaald mee. Ik kneep in de hand van mijn vriend tot zijn vingers kraakten.

Hij ondersteunde me naar het ziekenhuisbed, en vertrok met de flightcase met daarin mijn verse waar. Later vertelde hij dat hij voor de ingang van het ziekenhuis een vrouw tegenkwam die hem aansprak. 'Ik vind jou zo’n leuke man' had ze gezegd. 'Wat zit er eigenlijk in dat koffertje?' (op zich wel een gedurfde en goede openingszin trouwens).

Een prachtig ei

'De eicellen van mijn vrouw' had mijn vriend geantwoord. Het gesprek was meteen afgelopen. Met een puppy scoor je toch meer punten. De drie kwartier die ik moest wachten op het verlossende woord - het antwoord op de vraag of er eicellen gevonden waren - waren rustig. Ik kon nu oprecht denken: 'We zien wel'.

'Eén prachtig ei' zei mijn vriend aan de telefoon. Ik geloof dat ik de eerste minuut alleen maar 'Echt?' kon stamelen. Een uur later lag ik onder de parasol op mijn loungeset. O ja, wat was die napijn hels. Maar hij was een stuk beter te verdragen nu er tientallen kilometers verderop misschien wel een piepklein embryo lag te broeden. 

Over Suus Ruis

Suus Ruis (42) is auteur van meerdere boeken, en als freelance journalist werkzaam voor diverse bladen. Met haar ex-man kreeg ze zoon Caesar (9). Sinds twee jaar is ze samen met haar huidige vriend, met wie ze nu probeert op de valreep een baby te krijgen.