Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Op de valreep

'Ik hoorde alleen
de teleurstelling in haar stem'

journalist

Suus Ruis

E

Een paar maanden geleden, vlak voor we met ons bevruchtings-circus begonnen, gingen mijn vriend en ik naar een ivf-informatieavond. We werden chronologisch (en met dia’s) door het hele proces gepraat. Op zich heb ik een bloedhekel aan informatieavonden, helemaal als er dia’s zijn, maar ik ben nog steeds superblij dat we toen zijn gegaan. 

Als die mallemolen eenmaal begonnen is, moet je aan zo ontzettend veel dingen denken (en dat gaat al zo lekker als je stijf staat van de hormonen, not), dan is het prettig als je alles wat er moet gebeuren al een keer gedetailleerd hebt gehoord (en gezien, hoera voor de dia). 

Het wachten

Tijdens die informatieavond vertelde de arts dat vrijwel alle stellen het wachten het moeilijkst vinden, en dan vooral de twee weken na de bevruchting, als er een embryo is teruggeplaatst en je moet afwachten of die 'pakt'. Ik kon me dat nauwelijks voorstellen. Waren die hormonen niet het lastigste? Of die pijnlijke punctie? Dat wachten leek me niet zo’n probleem, dan kon je er immers toch niets meer aan doen?

Maar toen ik vorige week voor het eerst in de overdrachtelijke wachtkamer zat, wist ik wat ze bedoelde. En dat ze gelijk had. Na de succesvolle punctie moest ik een kleine vijftig uur wachten om te horen of er een bevruchting had plaatsgevonden. Het voelde als vijftig dagen. Ik kon me niet eens voorstellen hoe je die onzekerheid trekt als hij twee wéken duurt in plaats van twee dagen.

Steek in mijn maag

Mijn hart bonkte in mijn keel toen ik uiteindelijk de fertiliteitspoli belde. Ik was even uit een afspraak gelopen, en stond op straat. Net op het moment dat de verpleegkundige antwoord gaf, reed er een auto voorbij. Ik had haar niet helemaal verstaan, ik had alleen de teleurstelling in haar stem gehoord. Ik voelde een steek in mijn maag. En we hadden er allebei zo’n goed gevoel over.

Desgevraagd herhaalde ze haar antwoord: 'Er was wél een bevruchting, maar het liep niet helemaal zoals het moest'. Het VU - waar mijn ei lag te broeden - wilde het nog een extra dag aankijken om te zien of het embryo goed genoeg zou zijn. Nóg een dag wachten, en geen 'Ja' of 'Nee', maar: 'We weten het nog niet'. Je zou van minder chagrijnig worden.

Terugplaatsing

Wederom voelden 24 uren langer dan ooit? Ik stond aan het voetbalveld voor een wedstrijd van mijn zoon toen ik de volgende ochtend het VU mocht bellen. Dit keer beefde ik als een rietje, ondanks de warme zon. 'Er is een mooi embryo ontstaan', sprak de verpleegkundige. 'Vanmiddag worden jullie verwacht voor de terugplaatsing.'

Vijf uur later lag ik in een stoel. Mijn vriend wreef met z’n duim over mijn arm. Op een beeldscherm aan de muur zagen we een embryo. Ons embryo. Het mooiste klompje cellen dat ik ooit gezien had. 

De laatste

De ivf-arts legde haar hand op mijn knie. 'Heb je wel eens eerder een terugplaatsing gehad?’ vroeg ze. Ik antwoordde dat we nog nooit zo ver gekomen waren. En dat het ook meteen de laatste zou zijn, omdat ik binnenkort 43 word, en het dan allemaal stopt.

'Nou, dan wordt dit hem dus', lachte de arts zonder het minste spoor van twijfel.

Ik keek van haar naar het scherm, en toen naar mijn vriend. Ik pakte zijn hand.

'Yep', zei ik. 'Kom maar op.'

Over Suus Ruis

Suus Ruis (42) is auteur van meerdere boeken, en als freelance journalist werkzaam voor diverse bladen. Met haar ex-man kreeg ze zoon Caesar (9). Sinds twee jaar is ze samen met haar huidige vriend, met wie ze nu probeert op de valreep een baby te krijgen.