Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw kijkt uit over Frans landschap
Op de valreep

'Ik heb geen controle
over mijn tranen'

journalist

Suus Ruis

I

"Ik zie secure night, ultra normal plus, sensitive extra long, nog iets met vleugels maar dat is volgens mij voor als je incontinent bent. Maar ik zie echt geen super." Ik hoorde de wanhoop in de stem van mijn vriend; zeg maar de universele angst die doorklinkt bij iedere man die enge vrouwen-dingen moet kopen. Voor het eerst in drie dagen moest ik heel hard lachen, hoe triest de aanleiding ook was. "Tampons, schat. Geen maandverband." "O ja, hier. Tot zo!"

Nou, misschien was het niet helemaal de eerste keer dat ik had gelachen sinds ik had gehoord dat ons prachtige embryo niet langer dan een paar dagen was blijven zitten. We waren een week in Frankrijk, waar ik in een laboratorium een bloedtest had laten doen.

Kleine teen

Hoewel het een heel naar bericht was, had het op de een of andere manier de laatste dagen van de vakantie niet verpest. We genoten van heerlijk eten, de zon, en het gezelschap. Nu weet ik dat het was als heel hard je kleine teen stoten; dan komt de pijn ook niet meteen, je hersenen moeten het even verwerken.

Het overviel me in alle hevigheid toen we terugkwamen in een huis waaruit we waren vertrokken toen we nog volop hoop hadden, en een goed gevoel. Het schema waarop met een knalroze stift de datum waarop we mochten testen, was gemarkeerd, hing nog op de ijskast. De groentela was nog tot de nok gevuld met hormoonspuiten en -ampullen.

In een vuilniszak

Mijn koffer was nog niet eens de kamer uit toen ik alles wat aan ons ivf-traject deed denken in een vuilniszak propte en buiten in de kliko gooide. Ik voelde me niet eens schuldig dat ik medisch afval niet scheidde, terwijl ik altijd super begaan ben met onze planeet.

Ik heb verdriet.

Ik weet niet of het komt door de hormonen die na acht maanden (in rap tempo) mijn lichaam verlaten, of omdat ik in de rouw ben, maar ik heb geen controle over mijn tranen. Ze zitten hoog, en komen zonder waarschuwing op de meest stomme en onlogische momenten. Het is voorbij.

De voordelen

Op zich ben ik nuchter en pragmatisch. Op de momenten dat ik het zeurderige lege gevoel even kan negeren, probeer ik het 'om te denken' en voordelen te vinden.

Ik kan eindelijk fitgirl-met-sixpack worden - het zou eens tijd worden dat de stoppen-met-roken en hormoonkilo’s er weer af gaan. Ik kan wijn drinken op mijn verjaardag komend weekend. Geen gebroken nachten en poepluiers.

Ik hoef mezelf nooit meer vol te spuiten of proppen met hormonen. Ik kan de hele zomer waterskiën zonder dat ik bang ben dat de inhoud van mijn baarmoeder bij de eerste de beste hoge golf geklutst wordt.

Afscheid

Als ik de voordelen maar vaak genoeg in mijn hoofd blijf herhalen, ga ik misschien ooit geloven dat het allemaal niet zo erg is. Ach, wie houd ik ook voor de gek? Fitgirl-met-sixpack had ik ook best een jaartje later kunnen worden. En ik had een moord gedaan voor gebroken nachten en poepluiers. Je kunt zeggen wat je wilt, Marco Borsato, maar afscheid nemen bestaat wél. En het doet pijn. 

Over Suus Ruis

Suus Ruis (42) is auteur van meerdere boeken, en als freelance journalist werkzaam voor diverse bladen. Met haar ex-man kreeg ze zoon Caesar (9). Sinds twee jaar is ze samen met haar huidige vriend, met wie ze probeerde op de valreep een baby te krijgen. Lees hier volgende week haar allerlaatste column.