Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

vrouw omhelst man
Op de valreep

'Pas nu het voorbij is,
besef ik hoe zwaar het was'

journalist

Suus Ruis

N

Negen maanden lang zijn we met behulp van de medische wetenschap bezig geweest om op de valreep een kind te krijgen. Als het niet zo wrang was geweest - we weten immers hoe het is afgelopen -  zou dat tijdsbestek grappig zijn. Het is allemaal nog te vers om met voldoende afstand écht goed te kunnen vertellen hoe ik op deze periode terugkijk. 

Ik stapte in een trein die bijna een jaar lang door denderde, en nu hij tot stilstand is gekomen, sta ik nog te tollen op mijn benen. Het was zwaar. Vooral de hormonen vond ik heftig. Dat merk ik - nu ik voor het eerst helemaal niets gebruik - nog meer. Ik ben zo labiel als de pest nu de hormonen mijn lijf aan het verlaten zijn.

IJdele hoop

Maar het allerzwaarst was natuurlijk de hoop die uiteindelijk (steeds opnieuw) ijdel bleek te zijn. Pas toen we zeker wisten dat het niet meer zou gebeuren, voelde ik pas hoe graag ik dit wilde. Hoe graag wij dit wilden.

Het gekke was dat ik de eerste dagen vooral verdrietig was om mijn zoon Caesar. Ik kon niet stoppen met me afvragen of ik wel genoeg had genoten van de tijd dat hij baby, peuter en kleuter was.

Babykleertjes en wiegje

Nu die tijd niet opnieuw met een ander kindje langs zou komen, was het allemaal ineens wel heel erg definitief verleden tijd. Als ik toen had geweten dat het bij Caesar zou blijven, had ik dat kleine misschien wel veel meer opgesnoven.

'Ik kan nog niet Caesars babykleertjes en zijn wiegje wegdoen, hoor', snifte ik enkele etmalen na de Dag des Oordeels in de oksel van mijn man. 'Dat hoeft toch ook nog helemaal niet', kuste hij geruststellend mijn haren.

Een plekje geven

En dat was eigenlijk ook wel zo. Hoe meer in de dagen erna de hormonen uit mijn lichaam verdwenen, hoe meer ik begreep dat ik dit in mijn eigen tempo en op mijn eigen manier moest verwerken.

Ik vind de uitdrukking 'iets een plekje geven' bijna net zo vreselijk als de term 'liefdesbaby', maar uiteindelijk is het wel wat we moeten doen. Als dat betekent dat de schattige babykleertjes die mijn zoon ooit droeg nog tien jaar op zolder liggen, is dat maar zo.

Met z'n drietjes

Ze liggen niemand in de weg. En dat wiegje bewaar ik gewoon voor eventuele kleinkinderen. En weet je: als ik terugkijk op de tijd dat Caesar, mijn lieve, prachtige, volmaakte, geweldige zoon, klein was, had ik dat jongetje onmogelijk meer kunnen opslurpen dan ik heb gedaan.

Hoewel het af en toe heel oneerlijk voelt dat er geen baby is gekomen, ben ik ontzettend blij met het gezin dat ik heb. We doen het met z’n drietjes, en zijn ook in deze samenstelling heel gelukkig.

Teleurstelling

De trein is gestopt, en ondanks de teleurstelling is dat misschien ook wel een piepklein beetje een opluchting. Geen valse hoop meer, geen tranen omdat het niet loopt zoals we wensen.

Het was de afgelopen maanden niet altijd makkelijk om iets dat zo intiem is, te delen met de rest van de wereld. Er waren genoeg momenten dat ik het dekbed over me heen wilde trekken en wenste dat niemand wist in welk traject wij zaten.

Extra kilo's

Toch heb ik in de laatste maanden veel reacties gekregen waaruit bleek dat mijn openheid andere vrouwen goed heeft gedaan en heeft geholpen, en alleen al daarvoor heb ik met heel veel liefde al mijn ellende op straat gegooid.

En dat blijf ik doen. Alle hormonen, én het feit dat mijn kinderwens me noopte te stoppen met roken, hebben voor extra kilo’s gezorgd, en die zitten me behoorlijk in de weg. Bij dit nieuwe leven hoort een lijf waar ik weer blij mee ben.

Weer slank en fit

Voor iemand die de discipline van een natte krant heeft, zal het niet makkelijk zijn om weer slank en fit te worden. En omdat ik ben wie ik ben, kan ik ook in dit geval niet anders dan de rest van de wereld deelgenoot maken van mijn misère. Ik hoop dat jullie bij me blijven, en vanaf volgende week op deze plek blijven terugkomen om te zien of het me lukt. O nee, pardon, HOE het me lukt.

Volle kracht vooruit!

Dit was de allerlaatste 'Op de valreep' van Suus Ruis.