Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Sporten in een klasje
Op de valreep

'Ik heb eindelijk weer een sport gevonden
die ik leuk vind'

journalist

Suus Ruis

E

Er was een tijd (zo’n twaalf jaar geleden) dat ik gemiddeld vijf keer per week sportte. ’s Ochtends voor mijn werk deed ik in sportschool vlakbij mijn kantoor een uur cardio, en daarna nog een halfuur krachttraining. Vaak pakte ik ’s avonds op de terugweg van mijn werk nog een klasje mee.

Ik heb dit ongeveer twee jaar zo gedaan (totdat ik zwanger werd en alleen maar moe was) en denk vooral met heel veel weemoed terug aan die tijd, omdat ik het sporten leuk vond. Dat is me daarvoor, noch erna ooit meer gebeurd. Ik ben meer iemand die het al voldoende beweging vindt als je je hand optilt om de afstandsbediening op de tv te richten, of van de bank naar de ijskast loopt. Voor een blokje kaas.

Hardcore

Ik ben nu vier weken bezig met Intermittent Fasten, en ik had gedacht dat ik vanaf het begin ongelooflijk hard moest gaan trainen. Ik had van tevoren coach Mabel gegoogeld, en er waren weinig filmpjes waarop ze niet in ultrastrakke sportleggings,- en beha’s met zware dingen stond te zwaaien. En fanatieke sporters willen altijd alle mensen in hun omgeving bekeren, dat weet iedereen.

Groot was dan ook mijn verbazing toen ik tijdens de eerste afspraak hoorde dat ik 'voorlopig alleen maar lekker vaak in het bos moest gaan wandelen.' Sorry, wát? De opluchting die ik voelde, werd overschaduwd door een milde belediging. Ik wilde afvallen en superstrak worden. Hardcore. Dan moet je toch ook zweten? En ik had al een kettlebell gekocht - hét accessoire voor een stevige workout.

Fitbit 

Maar goed, wandelen dus. Ik had inmiddels ook een fitbit aangeschaft - zo’n ding om je pols dat de stappen, verbrande calorieën, slaap, en nog veel meer dingen die ik nog moet uitzoeken registreert - en ontdekte dat je knetterveel calorieën verbrandt als je een beetje stevig doorloopt.

Een uurtje de pas erin laat zomaar 400 calorieën wegsmelten. Een goede zaak, maar ik wilde daarnaast ook strakker worden; ik hoef geen sixpack, maar een beetje buikspieren, en iets minder bungelende kipfilets aan de bovenarmen zou wel leuk zijn.

Eigenwijs 

Ik was dus gewoon eigenwijs en ging toch aan de bak. Maar moest ik dan echt weer aan de apparaten? In welk universum zou ik dat ooit weer leuk gaan vinden? Bovendien kan ik sinds ik twee jaar een ongelukkig ongeluk kreeg waarbij ik zo ongeveer de volledige binnenkant van mijn knie scheurde, niet meer alles doen.

Ik hoorde dat pilates een sport was die niet belastend voor je knie is, maar die er wel voor zorgt dat je strakker wordt. Bij de studio in mijn buurt waar je pilates kunt doen, staat ook Ballet Barre Fusion (een soort aerobics/ balletoefeningen aan de balletbar) op het menu.

De verkeerde kant op

Dat klonk leuk (ouderwetse aerobics is mijn lievelings, waarom ze dat ooit hebben afgeschaft?) en wilde ik proberen. Jammer alleen dat ik nul ritmegevoel heb. Als je wilt lachen, moet je mij Just dance op de Wii laten doen. Ik wilde altijd zó graag op zumba, maar de keren dat ik dat met een dvd (pre-YouTube) heb geprobeerd, bleken kansloos.

Normaal zou ik zeggen 'Zet even door, je krijgt hem vanzelf te pakken', maar soms moet je weten wanneer iets echt geen zin heeft. De eerste Ballet Barre-les ging ik consequent precies de verkeerde kant op. Het zweet liep over mijn rug - het is behoorlijk intensief - en ik schaamde me kapot voor mijn beroerde motoriek en afwezige ritmegevoel.

Oefeningen en pasjes

Maar ondanks het feit dat ik er geen bal van kon, vond ik het leuk! Echt léuk leuk, zoals twaalf jaar geleden de sportschool. Ik nam een abonnement, en sta nu twee keer per week aan de balletbar. Ik doe het leeuwendeel van de oefeningen en pasjes zelfs goed!

Vorige week werd ik overmoedig, en nam tussendoor een lesje poweryoga. Het wandelen schiet er soms een beetje bij in, maar de kipfilets beginnen te verdwijnen, en mijn kont wordt ronder en steviger. Alleen de buik wacht tot het laatste moment, maar ik heb goede hoop.

Over Suus Ruis

Suus Ruis (43) is auteur van meerdere boeken, en als freelance journalist werkzaam voor diverse bladen. Met haar ex-man kreeg ze zoon Caesar (9), en het afgelopen jaar probeerde ze door middel van IVF met haar huidige partner op de valreep nog een baby te krijgen. Nu ze die kinderwens moet laten varen, is het tijd om de overtollige kilo’s aan te pakken.