Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Suus Ruis probeert weer een dieet en valt eindelijk af
Op de valreep

'Dat een dieet bij je past,
is het allerbelangrijkste'

journalist

Suus Ruis

V

Vorig weekend besloot ik mijn boekenkast op te ruimen – dankzij Marie Kondo weet ik dat je de meeste boeken waarschijnlijk nooit meer herleest, dus dat ze alleen maar ruimte innemen in je huis. Ik had er nog best veel, en vooral heel veel boeken die mij in de loop der jaren hadden moeten vertellen hoe ik dun had moeten worden. 

Ik geloof oprecht dat er niet één dieetmethode bestaat, waarvan het boek niet in mijn kast stond. Bij sommigen was ik volgens mij niet verder gekomen dan de inhoudsopgave. Het was een trip down memory lane toen ik bijna alles in een doos deed voor de kringloop – ik bedoel, Weight Watchers? Hallo, doet iemand dat nog?

600 calorieën

Ik ben heus wel eens afgevallen, hoor. Mijn grootste succes in dat licht is het onbetaalbare dieet dat ik dertien jaar geleden volgde in de kliniek die Connie Breukhoven toen had; dat was in zekere zin de voorloper van New Fysic (in ieder geval met dezelfde supplementen en ongeveer dezelfde dingen op het menu), maar dan twee miljoen keer strenger. Per dag mocht je slechts 600 calorieën. Ik viel er in negen weken wél elf kilo mee af, die ik er nog best lang af hield ook. Maar uiteindelijk kwamen de kilo’s er heel langzaam allemaal weer aan. Mét bonusgewicht.

Hele volksstammen aan de Atkins

Wat maakt dat een methode slaagt of niet? Dat iets bij je past en je relatief makkelijk afgaat, is denk ik het allerbelangrijkste. En dat verschilt per persoon. Vijftien jaar geleden zweerden hele volksstammen bij Atkins, terwijl ik op dag één van mijn Atkins-avontuur bijna van mijn graat ging. En op dag twee niet naar mijn werk, durfde wegens de onhoudbare stank uit mijn mond.

Dat Intermittent Fasten voor mij zou gaan werken, wist ik natuurlijk niet op voorhand. Maar ik vermoedde het wel. Toegegeven, dat lag ook heel erg aan het feit dat ik echt, echt, ECHT klaar was met de extra kilo’s. Ik wilde er ontzettend graag iets aan doen.

's Avonds snaaien allerfijnste

Maar ik denk dat het ook door andere dingen komt. Ik vind het overzichtelijk om na acht uur ’s avonds gewoon niets meer te eten. Zoals coach Mabel zei: 'het is makkelijker om niet te eten, dan jezelf te beperken met eten.' Dit klinkt misschien gek, maar het is echt waar. Het mag niet, punt. Dan hoef je er dus ook niet over na te denken. Soms is dat heel moeilijk, want na zes weken IF (Intermittent Fasten) ben ik het ’s avonds snaaien – mijn favoriete bezigheid aller tijden - nog steeds aan het afleren. Ik troost me altijd maar met het idee dat ik de volgende dag om twaalf uur weer mag eten.

Veel eiwitten

Wat ik ook fijn vind, is dat ik geen honger heb. Trék in jodenkoeken en M&M’s wel, maar de knagende honger die ik in het verleden tijdens lijnpogingen had, heb ik hier niet. Omdat je maar acht uur per dag eet, eet je best grote hoeveelheden om aan je calorieën te komen. Ik eet kilo’s groenten per dag, en heel veel eiwitten. Die zorgen voor een vol gevoel.

De vraag die me de laatste weken het meeste gesteld is, gaat over het ontbijt. Als je pas om twaalf uur gaat eten, sla je dat dus over. "Maar het ontbijt is toch de belangrijkste maaltijd van de dag?" Nee hoor. Er zijn in de afgelopen decennia talloze onderzoeken geweest die claimen dat deze stelling achterhaald is. Even kort door de bocht: ontbijten draagt aan gewichtsverlies, noch aan je algehele gezondheid iets bij. Blij dat mijn zoon van negen mijn blog niet leest, want tegen hem zeg ik nog steeds van wel.

Talent voor excuses

Een lezeres zei een paar weken geleden in een reactie op mijn blog dat ze halverwege gestopt was met lezen, omdat ‘deze methode niet te doen was als je een gezin had met kinderen, want je wilt toch samen ontbijten?’

Deze mevrouw is niet lang genoeg blijven hangen om mijn antwoord te lezen. Maar ja, met je gezin ontbijten is inderdaad fijn. Houd ik ook van. En over een paar weken, als ik op mijn streefgewicht ben en de teugels wat maar kan laten vieren, ga ik dat ook weer doen. In de tussentijd schuif ik aan met een kop thee als mijn man en kind ontbijten (heel gek, maar het is net zo gezellig als je zelf niets in je mond stopt), en op zondag laat ik de heren ’s ochtends even snel iets eten, en brunchen we samen. Ik vind dat niet zo’n probleem. Maar ja, een methode moet wel bij je passen, zei ik al. Of jij hebt – net als ik voordat ik dit ging doen, en net als deze mevrouw misschien – een zeldzaam talent om altijd een excuus te vinden om maar niet aan de bak te hoeven. 

Over Suus Ruus

Suus Ruis (43) is auteur van meerdere boeken, en als freelance journalist werkzaam voor diverse bladen. Met haar ex-man kreeg ze zoon Caesar (9), en het afgelopen jaar probeerde ze door middel van IVF met haar huidige partner op de valreep nog een baby te krijgen. Nu ze die kinderwens moet laten varen, is het tijd om de overtollige kilo’s aan te pakken.