Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Eten op de camping
Op de valreep

'Op vakantie hoef ik toch niet steeds
met eten bezig te zijn?'

journalist

Suus Ruis

I

Ik kreeg nogal wat reacties op mijn blog van vorige week. Allereerst van mijn coach, die me op haar liefdevolle manier op mijn flikker gaf en fijntjes aangaf dat ik met het kijken naar mooie billen de oorlog niet ga winnen. En dat blijkbaar een deel van mij nog niet helemaal meedoet, als ik het idee heb dat ik iets moet 'volhouden'. Intermittent Fasten is een levensstijl, geen crashdieet waar je je een tijdje aan onderwerpt. 

Het zette me aan het denken. Ben ik mezelf inderdaad aan het saboteren, zoals ze zei? Misschien. Ik zie wat ik doe nog steeds als een dieet. Levensgevaarlijk, want een dieet stopt ooit weer. En het is heel makkelijk om dan geleidelijk weer te vervallen in oude gewoonten. En dan kun je over anderhalf jaar weer van voren af aan beginnen. 

Op vakantie

Ik nader mijn streefgewicht, en heb morgen vakantie. Mijn doel was voor de vakantie 'klaar zijn'. Verder dan dat had ik eigenlijk nog niet gedacht. Op de eerste dag van mijn vakantie ga ik met man en kind uit eten bij ons favoriete eetcafé om de hoek.

Ik neem dit keer geen sashimi als hoofdgerecht, maar een XL hamburger met verse patat. Daar verheug ik me al dagen op. Mag het? De dag daarna houd ik me heus wel weer in. Maar op vakantie hoef ik toch niet steeds met eten bezig te zijn?

Stokbrood

Het gekke is: ik wil helemaal niet terug naar mijn oude levensstijl. Maar blijkbaar verlang ik er toch nog een beetje naar. Elke zaterdag haal ik na het sporten een stokbrood voor mijn vriend bij de beste Franse bakker van Nederland - ik kom er toch langs als ik gesport heb. Ik ruik er steevast aan, maar blijf er altijd keurig vanaf. Nog geen kruimel verdwijnt in mijn mond. Ik droom van het moment waarop ik dan ook een croissant voor mezelf mag kopen.

En als je vast met tussenpozen zoals ik - ik eet alleen tussen twaalf uur ’s middags en acht uur ’s avonds - kun je natuurlijk ’s avonds niet meer snaaien. Ze zeggen dat het 28 dagen duurt voordat je een gewoonte doorbreekt en een nieuwe gewoonte aanneemt, maar zelfs na twee maanden kan ik er niet aan wennen om na het avondeten helemaal niets meer te eten. Al was het maar een paar dropjes. Nou ja, laat ik eerlijk zijn, het blijft bij mij nooit bij een paar.

Gemberthee

Toch luister ik veel beter naar mijn lijf. De laatste jaren was ik ongemerkt steeds slechter gaan leven. Veel brood (de laatste maanden ook nog vaak wit), veel nootjes en zoutjes, wijn, veel te weinig groenten en fruit. Geen enkele structuur.

Op de meeste momenten zou ik inmiddels kiezen voor heel andere dingen; rijk gevulde salades, gemberthee (de eerste dagen vond ik het te goor voor woorden, nu ben ik er verslaafd aan), donker desembrood met hummus, verse soep...

Croissants, rosé en drop

Maar zolang het verlangen naar croissants, rosé en drop niet verdwijnt, ben ik inderdaad aan het volhouden. Hoe ik die switch ooit ga maken, weet ik niet. Binnenkort zit ik weet tegenover Mabel, dan gaat ze het me verklappen beloofde ze.

Ik heb veel dingen veranderd de laatste tijd. Maar of iemand het voor elkaar krijgt om mij, vastgeroest als ik op sommige gebieden ben, van mijn hang naar 'slechte’'dingen af te krijgen, ook al wil ik die veel minder vaak dan eerst? Ik moet het nog zien... 

Over Suus Ruis

Suus Ruis (43) is auteur van meerdere boeken, en als freelance journalist werkzaam voor diverse bladen. Met haar ex-man kreeg ze zoon Caesar (9), en het afgelopen jaar probeerde ze door middel van IVF met haar huidige partner op de valreep nog een baby te krijgen. Nu ze die kinderwens moet laten varen, is het tijd om de overtollige kilo’s aan te pakken.