Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Open brief

Waarom zou mijn zoon
niet hand in hand mogen lopen met zijn vriend?

journaliste

Marjolein Hurkmans

D

Dit weekend werd een homostel in Arnhem na het stappen flink bewerkt met een betonschaar. Onvoorstelbaar vindt journaliste Marjolein Hurkmans, wat een haat. Haar zoon heeft een relatie met een jongen en ze schreef daar eerder al deze brief over. "Je kunt toch zeker alleen maar heel gelukkig worden als je ziet hoe verliefd die twee zijn…"

Hij is verliefd, mijn Oudste. Zijn aquamarijnblauwe ogen stralen en het lijkt wel of er permanent een glimlach op zijn snoet staat gebeiteld. Hij gaat fluitend en zingend door het leven. Want het onderwerp van zijn affectie houdt ook van hem. Hoe mooi wil je het hebben in de lente?

Shit man, ben jij homo?

Er was een tijd waarin hij niet geloofde dat de liefde ooit op zijn pad zou komen. Op zo’n middelbare school is het nou eenmaal niet de norm dat je als jongen op jongens valt. Setjes worden gevormd door een meisje en een jongetje. Zo hoort dat. Nog steeds.

Dus op schoolfeesten, tijdens saaie lessen, word je als puber gewoon geacht naar iemand van het andere geslacht te staren. Zit je met je vrienden in de pauze in de kantine, dan gaat het over Melissa en hoe mooi haar borsten zijn.

Hees lachje

Dan kijk je wel uit voor je over Maurits begint die zo’n sexy hees lachje heeft. Niet omdat pubers per definitie nou zo intolerant zijn, maar je wil gewoon niet anders zijn dan de rest. Je wil binnen de groep passen, niet de uitzondering zijn: ‘shit man, ben jij homo? Echt?’

Ik weet dat omdat hij het me heeft verteld, op de dag dat hij uit de kast kwam. Ik heb er al vaker over geschreven. Het was best een klein drama; dat mooie, lieve en dierbare kind dat zoveel moeite had met zelf te accepteren wat wij allang vermoedden.

Vind ik wel ooit iemand die mij wil?

Hij huilde die avond 'Ik wil later ook gelukkig worden, ik wil kinderen, een vader zijn. En waar vind ik dan ooit iemand die dat ook met mij wil?' Want hij was 17, gayclubs vond hij eng en in het normale uitgaansleven draait het, voor wie nog niet geleerd heeft goed te kijken, toch nog steeds vooral om de heteroseksuele paringsdans.

Zijn jongere zus valt ook op jongens. Gelukkig niet op hetzelfde type, dat zou ongemakkelijk zijn. Ze kwam eerder met de ‘liefde-van-haar-leven’ thuis dan hij. Ik zag dat hij dat moeilijk vond. Waarom vond zij hem nou wel en hij steeds maar niet?

Film

Tegelijkertijd gunde hij z’n zusje ook alle geluk van de wereld. Want net als wij, vond hij het prachtig om te zien hoe haar ogen oplichtten als Hij in de buurt was en hoe Hij alleen maar oog had voor Haar, waar ze ook waren en hoeveel andere mensen er ook bij stonden. Al die zoete tederheid… Alsof we de hele dag met z’n allen in een romantische film figureerden. Zo mooi kan liefde zijn.

En toen kwam Oudste ook zijn Hem tegen, een zachtaardige jongen uit het Oosten des lands. Twee stralend verliefde koppels in huis, het is me wat. De vlinders fladderen door het hele huis. Opnieuw een romantische film met oplichtende ogen, waar wij getuige van mogen zijn. Dit keer van Hem en Hem. Net zo zoet en teder als van Hem en Haar. 

Vind je dat niet vies?

'Goh" vroeg iemand. 'Maar is dat dan niet anders. Als Dochter met haar verkering zoent, is dat schattig, maar als Oudste zoent met zijn vriend of hand in hand loopt, vind jij dat dan niet vies?' Ik had daar geen seconde bij stil gestaan.

Oudste is een mens, Dochter is een mens en de twee verkeringen zijn ook mensen. Mensen die van iemand houden en waarvan gehouden wordt, wat is daar vies aan?  'Nou ja', zei de iemand. 'Ik heb dus niks tegen homo’s hè, maar ik vind dat gelebber in het openbaar gewoon een beetje onsmakelijk.'

 

Onpasselijk

Ik werd ter plekke onpasselijk. Niet bij de gedachte aan twee mensen die elkaar in het openbaar laten zien dat ze van elkaar houden, maar van het feit dat er nog steeds personen rondlopen die er zo over denken. En dat ik die mensen dus ken; dat ze tussen mijn vrienden zitten, in mijn stad wonen. Want dat kan niet anders.

Uit onderzoek bleek eerder dat 1 op de 3 Nederlanders een kussend stelletje verafschuwt als beide verliefde jongelingen van hetzelfde geslacht zijn. 1 op de 3!!! Het kan niet anders of ik moet mensen kennen die dat ook zo voelen en vinden. Mensen die niet denken: wat lief, schattig en romantisch dat die twee mensen zo verschrikkelijk verliefd zijn. Maar die denken 'He bah, homo's'.

Blind

Zijn die mensen blind? Zien ze niet wat liefde is? Zijn ze ongevoelig? Wat is er mis met ze? Van liefde word je toch blij? Wat is er mooier dan te beminnen en bemind te worden? Als je zelf van iemand houdt, dan gun je een ander dat toch ook? Of ben ik nou gek?

Ik word zielsgelukkig als ik zie hoe verliefd mijn dochter en haar vriendje zijn. Net zo gelukkig als wanneer ik zie hoe mijn oudste zoon teder zijn arm om zijn vriend slaat. Twee van mijn kinderen hebben iemand gevonden die net zo over hen denkt als ik: dit is het leukste, mooiste en liefste mens van de wereld. En het interesseert me geen barst van welk geslacht die ‘iemand’ is.

Verliefd

Weet je wat ík nou 'hè bah' vind? Mensen die er kennelijk niet tegen kunnen een ander gelukkig te zien. Want een andere verklaring kan ik er niet voor vinden. Je ziet een stelletje zoenen of hand in hand lopen en je ziet niet twee verliefde mensen, maar iets wat je verafschuwt.

De foto bij deze brief heb ik gemaakt met moederdag. Mijn oudste en zijn geliefde. Zelf word ik helemaal warm van binnen als ik ernaar kijk. Kun jij vanuit je hart zeggen dat je dit misselijkmakend vindt? Wat is er mis met je? Ik wil geen vrienden meer met je zijn!

Wil jij ook een verhaal, open brief of blog schrijven voor VROUW.nl?

Laat hier dan je gegevens voor ons achter

En, wat vind jij? Laat je horen!