Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Open brief

'Aan de vrouw die haar kind
zo graag op de havo wil hebben'

journaliste

Marjolein Hurkmans

M

Mijn jongste kind is mijn slimste kind. Daar hoeven we verder niet moeilijk over te doen. Iedereen weet dat. Zijn broer en zus ook: ga niet met Tijn in discussie, want je wint niet. Als hij je wijs wil maken dat het gras blauw is, voert ie zoveel argumenten aan dat je serieus gaat twijfelen. Mijn jongste kind heeft vmbo-t gedaan.

Ja, dat had ook vwo kunnen zijn. Maar dat werd het dus niet. Dat had zo zijn redenen. Daar ga ik het niet meer over hebben. Want wat doet het ertoe? Of je nou vmbo doet omdat je nog te kinderlijk bent om je te concentreren op je huiswerk, of omdat je liever voetbalt dan leert, je problemen hebt thuis die school in de weg staan, liefdesverdriet hebt of het nou eenmaal het niveau is dat het beste bij je past, wat maakt het uit. Is er soms iets mis met het vmbo?

Op de havo

Ik was serieus geschokt toen ik de brief las van de moeder die alles op alles zet om haar kind op de havo te krijgen, omdat ie dan een beter 'startbewijs' zou hebben. Dagelijks huiswerkbegeleiding, bijles, zijn sommen nakijken... Teleurgesteld zijn als hij een lager cijfer haalt.

Goedemorgen mevrouw, wat doet u uw kind aan? Lekker positief voor zijn zelfbeeld dit: 'Jij bent niet goed genoeg voor mama. Mama ligt iedere dag huilend in haar bedje omdat jij geen wiskundeknobbel hebt.' Ik zou me doodschamen als dat de boodschap was die ik zou uitdragen naar mijn kinderen.

Nekharen overeind

'Mijn zoon hoort bij de middenmoot, maar blinkt niet uit', schrijf je. Daar begint het al mee. Mijn nekharen gaan meteen rechtovereind staan. Ik stel me uw zoontje voor. Hij heeft een talent, dat weet ik zeker. Iedereen heeft een talent.

Misschien kan hij fantastisch verhalen verzinnen, de sterren van de hemel bakken, heeft hij een rechtsvoor om van te dromen of tekent hij magisch. Natuurlijk blinkt hij uit. Alleen kennelijk niet in wiskunde. En dat moet van zijn moeder. Wat hij verder allemaal kan, doet kennelijk niet ter zake; als hij de stelling van Pythagoras maar snapt.

Die sinus en die cosinus

Ik zie hem voor mijn geestesoog blokken in zijn kamertje, zijn stinkende best doen om die sinus en die cosinus te doorgronden. Hoe zijn schoudertjes langzaam steeds een beetje verder zakken. Want hij snapt het niet.

En dan is mama weer verdrietig. Hoe heeft ze zo’n dom kind kunnen baren? Denk niet dat hij het zo niet voelt, want zo voelt hij het wel. Hij faalt. Hij is een mislukt kind, omdat jij hem de boodschap geeft dat hij mislukt is.

Rechtsom of linksom

Voor mijn zoon op het vmbo kwam, zat hij op de havo. Daar was hij doodongelukkig. Ja ook ik moest even slikken toen hij naar een lager schooltype ging. Zoals ik al zei, hij is een kleine slimmerik, maar er was sprake van een rugzakje.

'Hij kan naar de havo, maar dan wordt het speciaal onderwijs', zei men. 'Dat nooit', zei hij. 'Dan ga ik wel naar het vmbo'. En dat deed hij dus. Want ik vond het vooral belangrijk wat hij zelf wilde en niet wat míjn ambities waren. Daarnaast had ik er het volste vertrouwen in dat mijn kinderen hoe dan ook hun weg wel zouden vinden. Als het niet rechtsom is, dan wel linksom.  

Het levensgeluk van uw zoon

Vertrouwen heb ik namelijk altijd in hem gehad. Het is een leuk mens en leuke mensen komen er wel. En vertrouwen van ouders maakt kinderen sterk. Sterke kinderen kunnen tegenslagen aan en als je tegenslagen aankan, dan kom je een heel eind.

U eindigt uw brief met: 'Het enige wat wij beiden willen is dat hij volgend jaar naar de havo-klas gaat. Dus ik denk dat ik het maar gewoon probeer, want wat hebben we te verliezen? Wie niet waagt...' Zal ik u eens vertellen wat u te verliezen heeft: het levensgeluk van uw zoon!

Wiskundeknobbel

Of dacht u dat die wiskundeknobbel spontaan begint te groeien als ie eenmaal op die havo zit? Dat ie dan als bij toverslag plotseling lineaire vergelijkingen kan maken? Dat kind van u is misschien wel veel blijer als ie gewoon een opleiding volgt die bij zijn niveau past.

En wie zegt dat dit zijn eindstation is. Mijn man deed lts, daarna mts, daarna hts en studeerde uiteindelijk architectuur. Zijn zoon zit inmiddels op het mbo, sloeg er een jaar over en begint volgend jaar aan een hbo-opleiding.

Gun hem die langere weg

Soms is de weg langer, maar zoals ik tegen mijn Jongste ooit zei: 'Joh, je kan van A naar B via de snelweg, dan ben je het vlotst. Maar je kunt ook de provinciale wegen nemen. Dan doe je er langer over, maar dan zie je onderweg wel veel meer. En dat is ook wat waard.' 

Gun uw zoon die langere weg. Ik denk dat hij daar echt een gelukkiger mens van wordt. Heb eens wat meer vertrouwen in hem! En wat als het dan vmbo en mbo blijft? Nou, dan wordt hij misschien wel een heel blije tuinman, vrolijke bakker, getalenteerd meubelmaker of bevlogen muzikant. Ook leuk toch? Als hij maar gelukkig is.