Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Mijn tienermoeder en ik
Open brief

'Lieve mama, je was 17
toen je zwanger raakte van mij'

journaliste

Daphne van Rossum

Z

Ze-ven-tien, dan ben je toch nog een kind? Dan moet je toch nog helemaal geen moeder worden, dan moet je op school zitten, uitgaan en giechelen met vriendinnen en naar jongens kijken.

Toen ik zeventien was, moest ik er niet aan denken om zwanger te raken. Ik was er zelfs bang voor. Prompt raakte ik wel zwanger. Je zult het altijd zien. Het was helemaal de verkeerde leeftijd en helemaal het verkeerde vriendje.

Ik heb er toen voor gekozen om de prille zwangerschap af te breken. Die keus heb jij niet gemaakt. Jij hebt ervoor gekozen om mij te laten komen. En dat was soms moeilijk. Omdat je nog zo jong was, woonden we de eerste jaren bij mijn opa en oma, jouw ouders, zodat jij kon werken en leren en af en toe lekker met je vriendinnen kon giebelen.

Je was 22 toen je je tweede kind kreeg

Omdat je zo jong was, maakte je ook wel eens vergissingen. Zo was je eerste huwelijk met mijn biologische vader niet bepaald bestendig. Met mijn stiefvader hield je het langer uit, maar ook dat knalde. Je was zo op zoek naar jezelf. Je was pas 22 toen je je tweede kind kreeg. Ik ben heel vaak verhuisd met jou, mijn leven was onrustig. En toch houd ik onvoorwaardelijk van jou. Jij was mijn rots in de branding, hoewel die rots niet altijd even stevig verankerd was. Jij was mijn familie, jij geloofde altijd in mij en ik geloofde in jou.

Ik wilde een gewone mama

In de puberteit ben je me soms wel een beetje kwijtgeraakt. Daar heb ik in ieder geval mijn best voor gedaan. Door alles te doen wat jij erg vond en waarvan ik hoop dat mijn dochter het niet gaat doen. Vroeger wilde ik een gewone mama die thuis wachtte met een kopje thee. In plaats daarvan had ik een moeder die werkte en was ik een sleutelkind met, inderdaad, een touwtje om mijn nek waaraan de huissleutel hing.

Ik wilde een saaie moeder, maar ik had de meeste kleurrijke en knapste moeder van de hele school. Een moeder die van mode hield en er hippie-chic uitzag. Ik wilde een gewone aangeharkte tuin en geen tuin die volstond met onkruid. Ik wilde gewoon een vader en een moeder en niet twee moeders zoals ik vanaf mijn tienerjaren had.

En ik wilde je gewoon mama noemen, maar geheel volgens de tijdsgeest wilde jij juist - heel anti-autoritair - vriendinnen met mij zijn en moest ik je bij je voornaam noemen. Mensen hebben jarenlang gevraagd of we zussen waren of vriendinnen, het leeftijdsverschil was zo klein.

Ik haatte het dat alles anders was

Alles was anders dan bij andere mensen. Ik haatte dat. Nu ben ik er trots op. Dat jij je eigen koers hebt gevaren. Dat jij anders bent dan anderen. Kleurrijker en meer uitgesproken. Daarin ben jij steeds meer een voorbeeld voor mij. Nog een voordeel van een jonge moeder: Ik kreeg nog een broertje tegen de tijd dat ik zelf moeder werd. Dan zat je in de zandbak met zoon en kleinzoon en keken mensen raar op omdat de één je oma noemde en de ander mama. Jullie hebben veel op mijn zoon gepast, omdat jullie zelf ook nog midden in het kleine spul zaten.

Vitale oma

Je bent de meest vitale oma ever. Je ziet er nog steeds superjong en fit uit en je hebt al een dochter van vijftig! Dat vind ik reuze bijzonder. Het betekent ook dat we nog heel lang van je mogen genieten. Veel van mijn piepjonge collega’s hebben een moeder van jouw leeftijd! 

Mijn moeder Rijk en ik|Foto: Hans de Kort

Ik lijk op jou

Als ik door de kamer dans, als ik zing in het openbaar of een ‘gekke jurk’ aanheb, slaan mijn kinderen theatraal hun ogen op. Ze vinden het vervelend dat ze naar de naschoolse opvang moeten, omdat ik werk en ze niet op kan wachten met een kopje thee. Ook ik heb ze een scheiding aan moeten doen en een stiefvader en ook ik raak mijn puberzoon een beetje kwijt omdat hij zijn eigen lijn trekt.

Uiteindelijk lijk ik meer op jou dan ik misschien zou willen. En ook al houd je er niet van: vandaag is het Moederdag en deze brief is voor jou. Omdat ik hoop dat je nog heel lang mijn moeder zult zijn. Misschien zeg ik dat ook te weinig: Ik hou van jou.