Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Femke van der Laan
Foto: ANP
Open brief

Daar sta jij Femke van der Laan
gemaakt uit Hollandse aarde

blogger

Patty Harpenau

H

Het is druk op de gracht. De eerste blaadjes van een vroege herfst vallen. Een man speelt op zijn accordeon: Amsterdam huilt, waar het eens heeft gelachen. Werkelijk iedereen heeft tranen in zijn ogen, tranen van… Waarom nou?

Dan komt het moment waarop we onze adem inhouden. De deur gaat open en daar sta jij. Hand in hand met je kinderen, fier en krachtig. Met vaste stem en onverschrokken moed spreek je namens je man en je gezin warme dankwoorden uit. 

Amsterdam huilt

Hij kijkt stiekem, verscholen achter het gordijn, mee. Hij heeft immers al afscheid genomen en zoals wij hem kennen komt hij daar niet op terug. Zijn laatste tijd is voor jou, voor jullie en niet meer voor ons. Hij heeft zijn taak als burgervader groots volbracht. Amsterdam huilt inderdaad voor hem, voor jou en jullie kinderen. En terecht. 

Hij was als burgemeester omstreden; niet lullen maar poetsen. Maar als mens was hij geliefd bij iedereen. Bij hoog en laag zat hij aan de tafel, wars van zogenaamde beleefdheden en bij wie het ook betrof was hij zichzelf. 

Hollandse aarde

Het had ook niet anders gekund. Naast zo’n man staat een gelijkwaardige vrouw. Ik kijk naar je en houd het niet meer droog: 'Ach grietje toch… wat ben je dapper', fluister ik als ik jou, Femke, gemaakt uit Hollandse aarde, zo stoer zie staan. 

De deur sluit. Iedereen is stil want wij weten dat jou een afscheid wacht. Jullie verleden wordt nooit meer toekomst. Hoe afschuwelijk moet dat zijn en tegelijkertijd ook zo dierbaar om alles nog even samen voor het laatst te doen. De laatste vakantie, de laatste gesprekken, het laatste geluk  en de allerlaatste herinneringen. 

Voorbeeld

Je zou verwachten dat je er gebroken uit zou zien, moegestreden. Maar jij beschikt kennelijk over een kracht die net zo inspirerend is als je man. Hij was een voorbeeld in zijn leven en toont nu ook hetzelfde voorbeeld als bij de naderende dood en jij bent evenzeer een voorbeeld. 

De deur gaat niet meer open. Iedereen gaat naar huis. Het licht brandt in de eeuwenoude woning, waar tussen de muren de geschiedenis woont van burgervaders uit vervlogen tijd. Vaak is hun legende vergeten, maar nu kan dat niet. 

Bezorgd

Ik loop langs de grachten en voel mij zo verdrietig en ben bezorgd om je, iemand die ik niet eens ken, anders dan van gezicht. Zou je straks moeten verhuizen? In een nieuw huis samen met je kinderen een nieuw leven opbouwen? 

Ik vermoed dat je beschikt over de kracht om straks dat leven te vieren. Dat vermoed ik echt. Je lijkt frêle maar dat ben je niet. Je stikt van het talent, schrijft de sterren van de hemel, en beschikt over een sprankelende persoonlijkheid. 'Je redt het vast' mompel ik. 

Bonus

Ik bid voor jou, voor jullie, maar ook voor alle gezinnen in Nederland die hetzelfde meemaken. Met heel mijn hart hoop ik dat jullie nog tijd krijgen, tijd samen. Jij verdient namelijk een bonus van onze lieve Heer. Ik hoop het zo.

En nee, niet alleen Amsterdam huilt maar het hele land. En ik hoop vurig mee dat jullie samen nog een vleugje toekomst kunnen schrijven.