Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verdrietig meisje
Foto: Hollandse Hoogte
Open brief

'Beste meneer Max Pam,
over hachelijk gesproken...'

B

Beste meneer Pam,

Met verbijstering las ik uw stuk in de Volkskrant over "het hachelijke terrein van de herinnering", naar aanleiding van de indrukwekkende uitzending van DWDD met schrijfster Griet Op de Beeck.

Het eerste wat ik me afvraag is: "Heeft ú zoiets meegemaakt? Weet u uit ervaring wat zo’n ervaring met je doet? Bent u gespecialiseerd in dit onderwerp?"

Slechts één boek

U haalt het boek aan van psychologen Crombag en Merckelbach - slechts één boek dus - en op basis daarvan heeft u een theorie over zo’n precair onderwerp? Deze psychologen zijn gaan strijden vanwege het juridisch perspectief van de herinnering, aldus mevrouw dr. Nel Draijer tijdens het radio-interview NPO 1 vanmiddag.  

U vraagt zich af of het écht waar is en of Griet het niet gebruikt ter promotie van haar boek. Serieus? De pijn en haar emoties waren zichtbaar en voelbaar. Erover praten vraagt ongelooflijk veel moed.

Buitenstaanders

Weet u waarom? Iets in je wil niets liever dan erover praten. Het uitschreeuwen. Maar je weet dat het voor buitenstaanders moeilijk is om te bevatten. Je weet dat er mensen zijn die erover oordelen en er van alles van vinden.

Dat is behoorlijk pijnlijk, weet ik uit eigen ervaring. Je draagt een groot geheim met je mee en dat is een bijna ondraaglijke last. Temeer een onderwerp als incest is omgeven door taboe en schaamte.

Geen hand

Dat zij haar vader geen hand wilde geven en er een heel onbehaaglijk gevoel aan over houdt, is een signaal van het lichaam. Als kind kun je niet bevatten dat er zoiets gruwelijks heeft plaatsgevonden. Dat stop je weg, om te overleven.

Na jarenlange worsteling en eenzaamheid, komt er een moment waarop het eruit moet. Als een vulkaan die op barsten staat. Getriggerd door omstandigheden, situaties en gesprekken met therapeuten en psychologen, komen die herinneringen en beelden er dan uit.

Dood

U stelt dat haar vader zich nu niet meer kan verdedigen omdat hij dood is. Dacht u werkelijk, meneer Pam, dat als haar vader had geleefd, hij dan volmondig had toegegeven zijn dochter te hebben misbruikt?

Veelal vindt er ontkenning plaats, van de dader zelf én - minstens zo pijnlijk - van de mensen die er dicht omheen staan. Men wil dit niet weten. Men kan zich veelal niet voorstellen dat er zoiets heeft plaatsgevonden. Er is ontkenning of mensen wijzen je af en nemen de dader in bescherming.

Kille cijfers

Kent u de kille cijfers van seksueel geweld, de omvang van het probleem?*

1 op de 8 vrouwen wordt in haar leven verkracht. Jaarlijks vallen er 100.000 nieuwe slachtoffers.

Belangrijkste oorzaken van geen melding doen:

Victim blaming; ze zal het wel uitgelokt hebben.

- Dader is vaak een bekende

- Onbekendheid van het nummer waar ze terecht kunnen.

Hulde

Ik word hier intens verdrietig van. Vanuit eigen ervaring én omdat ik weet dat er vele slachtoffers zijn die lijden en nog een lange weg te gaan hebben. U begon nog wel zo mooi in uw stuk; dat het een indrukwekkend gesprek was.

En dat we nog lang zaten na te trillen. Het zou mooi zijn geweest als u het daarbij had gelaten. Weet u waarom? Omdat heel veel slachtoffers baat hebben bij het verhaal van Griet. Daarmee voelen ze zich gezien, gehoord en erkend.

Omdat ze weten dat ze niet de enigen zijn. Het geeft hun moed en hoop, omdat ze aan Griet zien, waar een wil is, is een weg. Het is geen gemakkelijke weg, maar ze toont wilskracht en lef. En ik zeg hulde hiervoor! En uw stuk? Inderdaad, over hachelijk gesproken...

Met vriendelijke groet,

Chantal Heutink

*Bron: Fonds Slachtofferhulp