Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Hollandse Hoogte
Open brief

Tegen beter weten in, blijf ik hopen...
Anne, waar ben je?

journaliste

Marjolein Hurkmans

W

Waar is Anne Faber? VROUW-collega Marjolein Hurkmans beseft dat de meest voor de hand liggende optie is dat een veroordeeld misdadiger tijdens zijn verlof de twintiger iets heeft aangedaan. Maar ze blijft hopen dat het anders ligt. Voor haar dochter en al die andere meisjes in Nederland...

Plotseling hoor ik het mezelf tegen mijn dochter zeggen: 'Zal ik je anders even wegbrengen? Het is al laat hè en het wordt steeds vroeger donker. Het gaat ook regenen trouwens…' Terwijl ik daar net vanaf was.

Heel veel taken

Ze is 21, studeert en heeft dikke vette verkering. Ik heb nog heel veel taken in haar leven; koffie zetten als er deadlines zijn, eten op tafel zetten als ze vergeten is boodschappen te doen, mijn lievelingsjurk uitlenen als ze ergens naartoe moet waar ze extra mooi wil zijn.

Maar haar dagelijkse leven, kan ze inmiddels prima leiden zonder mijn bemoeienis. Als ze ’s avonds de deur uitgaat, komt ze ook weer thuis. Daar was ik inmiddels wel van overtuigd.

Selfie

Misschien tegen beter weten in, want iedere dag komen er kinderen ook niet thuis. Maar als je daar je de hele tijd van bewust bent, heb je als ouder geen leven meer.

Anne kwam niet meer thuis. Ze ging fietsen, maakte een selfie in de regen en verdween. En heel Nederland helpt zoeken. Inmiddels ook steeds meer tegen beter weten in.

Tweede kans

Want gisteren werd een 27-jarige man gearresteerd die een geschiedenis heeft van zedendelicten. Een man die voor zestien jaar was vastgezet, maar prat bleef gaan op zijn misdaden, zo luiden de verhalen.

Een man die nooit op straat had mogen zijn dit weekend. Maar dat wel was. Omdat iedereen in ons land een tweede kans verdient, zo vinden we. Ook als alle signalen er dus kennelijk op wijzen dat iemand beter nog achter slot en grendel kan blijven.

Kelder

Heeft hij Anne meegenomen en haar iets aangedaan? Is ze gedood en ergens begraven waar niemand haar kan vinden? Beleeft ze ergens haar eigen horrorfilm in een kelder? Of heeft hij er helemaal niks mee te maken?

In ons land ben je pas schuldig als je bent veroordeeld door een rechter. Alleen verdacht zijn, is niet voldoende om met pek en veren besmeurd in de kerker te worden gegooid.

Die vrijdag

Tegen beter weten in… Tegen beter weten in blijf ik hopen dat je ging fietsen die vrijdag en de kolder in je kop kreeg. Dat je dacht: 'Weet je wat ik doe? Ik ga er eens een paar weken van tussen. Ergens leuk in een huisje in de bergen zitten.' 

Om een boek te schrijven, een schilderij te maken of de rust in je hoofd terug te vinden. Tegen beter weten in, droom ik ervan dat je plotseling weer opduikt: 'Hebben jullie naar me gezocht?'

Haardvuur

'Joh, je wist toch dat ik er even tussenuit wilde? Dat heb ik al zo vaak gezegd! Nou, ik vond die regenachtige vrijdagavond het uitgelezen moment. Ik ben gewoon door blijven fietsen tot ik ergens was waar het haardvuur knapperde.' 

Tegen beter weten in… Mijn hoofd weet dat dit het meest ongeloofwaardige scenario is; dat Anne niet zomaar ineens weer opduikt, de toorn over zich heen laat komen en gewoon weer verder gaat met haar leven.

Veroordeeld

Maar mijn hart wil zo graag geloven dat het mogelijk is. Voor haar familie, die dan natuurlijk terecht flink pissig is, maar tegelijkertijd ook enorm opgelucht. En voor mijn eigen kinderen.

Want ik wil niet in een land wonen waar bewezen psychopaten, veroordeeld en wel, die bekend hebben diverse wandaden te hebben verricht, zomaar vrij rond kunnen lopen op een regenachtige vrijdag om meisjes van de straat te plukken.

Opnieuw

Ik wil niet dat mijn dochter zomaar van haar fiets kan worden getrokken door een of andere gek waarvan iedereen al lang wist dat ie niet spoorde, maar die toch de kans kreeg opnieuw toe te slaan.

'Waar ga je heen?' vraag ik mijn kind dat haar jas aantrekt. 'Bandrepetitie', antwoordt ze. En ze blaast een pijpenkrul uit haar ogen. 'Waar is dat?', vraag ik. Ze noemt een adres op het industrieterrrein. 'Kom', zeg ik, 'dan breng ik je even.' 'Lief…' zegt ze.

'Waarom?' 'Zomaar', zeg ik. Want ik wil haar niet vergiftigen met alle angsten die mij zijn besprongen sinds de vermissing van Anne. Ze heeft mijn laarzen aan, zie ik. Ik zeg er niks van. Ach Anne, ik hoop toch zo dat je gevonden wordt.

Tegen beter weten in…