Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Andrea en haar baby
Open brief

Stop
met momshaming!

Andrea Knight

M

Momshaming, het blijkt dus een naam te hebben. Ook bekende Nederlandse moeders hebben er last van. Zo krijgt Lieke van Lexmond regelmatig online kritiek als zij foto’s van haar kinderen op haar social media zet. En die is niet mals. Ze wordt 'gemomshamed' over de draagzak die ze niet goed zou gebruiken of het feit dat ze haar kind op de mond kust. Het moet maar eens over zijn met het momshamen. VROUW-collega Andrea Knight schreef er deze open brief over:

Ook in het dorp waar ik woon kunnen ze er wat van. Niet online, maar nee, gewoon hardop over straat schreeuwen of net iets te hard praten aan het tafeltje naast mij in een eetcafé.

Onbekenden

Als je net voor het eerst moeder bent geworden, zoals ik afgelopen zomer, gaat er een hele wereld voor je open wat betreft gesprekjes met onbekenden. Mensen spreken je aan op het moederschap, bekijken je baby, gaan terug in de tijd, delen hun verhaal van toen hun kind nog een baby was en vertellen hoe zij opvoe(d)den.

Begrijp me niet verkeerd, ik krijg voornamelijk heel veel lieve woorden en weemoedige knikjes als ik met dochterlief over straat loop. Heel lief vind ik vooral de ouderen die vertederd in de wandelwagen kijken en zich enkel de leuke momenten lijken te herinneren: 'Ach, ze zijn zo kort zo klein, wel van genieten he?! Voor je het weet zijn ze 50.'

Eigen Beeld

Hard gekrijs

En ook de opmerkingen over wat er met mijn kind aan de hand kan zijn als ze huilt, kan ik prima hebben. Wanneer dochterlief huilt op straat of in de drogist, dan weten vrouwen mij meestal te vertellen dat ze vast honger heeft, ze moe is, haar dag niet heeft etc. Prima, mensen willen gewoon iets zeggen als er hard gekrijs uit de kinderwagen komt.

Het gaat al een stap verder als je er vervolgens op aangesproken wordt het gehuil van je baby niet te 'herkennen'; mijn dochter was eventjes aan het huilen in de wagen toen er aan mij werd gevraagd wat er met haar was. Toen ik antwoordde het niet te weten, werd er gezegd 'Goh, 6  maanden zei je? Dan herken je het huiltje van je kind toch wel?'

Mijn plek

Uhh, ja vaak wel, maar nu even niet: Ze heeft de fles op, heeft net drie uur geslapen, heeft een schone luier, ligt lekker warm... Ik weet het dus even niet. Gewoon even lekker huilen. Maar bedankt dat u mij even op mijn plek zet. 

Dan heb je nog simpelweg zure types die sowieso al een mening hebben over het moederschap van nu.  De 'in onze tijd deden wij het beter-types'. Zo was ik deze zomer met mijn moeder in een eetcafé een kop thee aan het drinken.

Katzwijm

Mijn dochtertje was aan het huilen, en ik wilde de andere gasten hier niet mee lastig vallen, dus ik haalde haar uit de wagen. Waar een vrouwentafel meestal in katzwijm toekijkt hoe er een kleine schattige baby tevoorschijn komt, kon ik al gelijk merken dat de dames aan het tafeltje naast ons iets vonden van mij en het huilende meisje.

Ik besloot er geen aandacht aan te schenken, totdat mijn moeder naar de wc ging en ik hun gesprek goed kon verstaan. 'Tegenwoordig laten ze de baby's niet meer eventjes huilen, als ze moe is gaat ze echt wel slapen hoor' en 'O ja hoor, een bloot ruggetje ook nog eens' (dochterlief had een licht rompertje aan die even onder haar vestje vandaan piepte) en 'Denk je dat ik vroeger tijd had om naar dorp te gaan met zo’n kleintje? Ik had er nog twee thuis zitten hoor van 8 en 5 geen haar op mijn hoofd die eraan dacht.' Afkeurende blikken. En ik zei niks.

Matige moeder

Ik trok het me heus niet aan, maar toch heus wel. Want deze vrouwen die mij, mijn kind en ons leven totaal niet kennen, vonden mij blijkbaar maar een matige moeder. Alsof ik hen iets te bewijzen had, zei ik hardop bij het weggaan 'Nou hop meisje, naar huis, lekker slapen in je eigen bedje. Genoeg rust, regelmaat en reinheid hoor dames.'

Een paar dagen later. Ik liep 's avonds met de wandelwagen bij mijn ouders vandaan. Dochterlief had ik even in de draagzak gedaan omdat ze een beetje aan het morren was, en ze zo lekker warm tegen mij aan kon slapen. Mijn man is soms in het buitenland voor zijn werk, dus wij communiceren dan vaak via selfie’s.

Telefoon

Nu dus ook: Ik maakte een foto dat ik zo lekker met onze baby aan het lopen was, kijk eens hoe lief blablabla. Foto gemaakt en verstuurd, telefoon weer in de luiertas. Op dat moment hoorde ik aan de overkant van de straat een dame schreeuwen: 'Geef eens een keer aandacht aan je kind in plaats van aan je telefoon!!'

Uhh sorry?! Geef een keer aandacht aan je kind? Ik was op dat moment nog met verlof, 24uur per dag bezig met een onrustige baby die overdag slapen maar saai leek te vinden, adviezen inwinnend bij iedereen die ik kon bedenken en dat alles in mijn eentje omdat papa in het buitenland zat.

Eigen manier

En die papa stuurde ik een foto van onze super lieve leuke dochter. Dus mevrouw, u weet niks van mij en de hoeveelheid aandacht die ik wel of niet aan mijn kind of mijn telefoon geef. En ja, ik begrijp echt wel dat u weleens denkt 'Goh, die jonge moeders met hun telefoon altijd.' Maar u kent mij en mijn situatie helemaal niet.

Hoe durft u mij zo te corrigeren vanaf de andere kant van de straat? Ik begrijp wel hoe Lieke zich voelt als ze 'gemumshamed' wordt. Laten we stoppen elkaar te becommentariëren. Ieder doet het op haar eigen manier."