Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Klasgenootjes  van Sharleyne hebben een plekje voor haar gemaakt.
Foto: FOTO: ANDRE WEIMA
Open brief

'Lieve Sharleyne,
ik ken je niet maar zal je nooit vergeten'

journaliste

Daphne van Rossum

V

VROUW-collega Daphne van Rossum is van slag over het nieuws rondom Sharleyne (8). Ze schreef er onderstaande brief over. "Ik lees over je, maar wil het niet lezen. Ik weet dat ik over je ga dromen en aan je moet denken als ik 's nachts wakker word."

Lieve Sharleyne,

Ik kon niet slapen vannacht door al het nieuws rond jouw kleine fragile persoontje. Ik heb zelf zo’n meisje rondlopen in mijn huis en al het nieuws over jouw nare leven en hoe het eindigde raakt me daarom enorm; het komt te dichtbij.

Briefje

Ik lees over je, maar wil het niet lezen. Ik weet dat ik over je ga dromen en aan je moet denken als ik 's nachts wakker word. Ik lees de details, al wil ik ze eigenlijk niet lezen. Ze zijn zo gruwelijk.

Ik lees dat je ruzie had met je moeder. Dat je haar een briefje had geschreven, waarop stond 'Ik haat je.' Was dat omdat ze je pijn had gedaan, of omdat jullie een 'gewone' moeder- dochter ruzie hadden gehad?

Zelfmoord

Zo’n ruzie die ik en mijn dochter ook weleens hebben? Omdat ik 'Nee' zeg en zij iets graag wil. Dan floept er bij haar ook wel eens een 'Ik haat je' uit. Maar dan zie ik haar ook schrikken en zegt ze na een poosje 'Sorry' en geeft ze mij een kus.

Ik vrees eigenlijk het eerste. Ik lees dat ze ook nog hebben gedacht aan zelfmoord, maar dat de kans daarop statistisch gezien heel klein is. Omdat meisjes van 8 bijna nooit zelfmoord plegen, en omdat je vrolijk was. Je was vrolijk!

Masker

Dat maakt mij nog verdrietiger. Want je had immers, naar verluidt, niet zo'n heel leuk leven. En toch was je vrolijk. Ik vind dat knap. Waarschijnlijk was vrolijk zijn ook een manier om je staande te houden.

En misschien ook wel een masker om te verhullen dat het niet goed ging thuis. Ik heb wel eens gelezen dat kinderen die thuis mishandeld worden of verwaarloosd, gaan compenseren door heel vrolijk en opgewekt te zijn. Omdat er geen ruimte is voor verdriet.

Eigen Beeld

Knuffel

Er wordt gezegd dat je waarschijnlijk gewurgd bent voor je naar beneden viel. Ik wil er niet aan denken. Ik vind het zo naar, maar ben ook blij dat het ontdekt is. Zodat we nu weten dat je wellicht al dood was voordat je naar beneden viel.

Dan heb je daar tenminste niets van gemerkt. Ze gaan nu onderzoeken hoe je knuffel lag. Of je hem in je armen had toen je viel, of dat de knuffel je achterna is gegooid. Vooral dit detail breekt mijn hart in duizend stukjes.

Pyjamaatje

Ik zie het voor me; dat je moeder de knuffel nog opraapt van het balkon en achter je aangooit. Onvoorstelbaar dat iemand dit kan doen. Helemaal als die persoon je moeder is. Dan heb je geen hart, dan ben je harteloos.

En zo zijn er nog meer details die mijn voorstellingsvermogen te boven gaan. Terwijl je in je pyjamaatje onderaan de flat in de kou lag, is je reeds stomdronken moeder nog meer drank gaan halen. 

Ambulance

Ze is bij die betreffende buurman/ex-vriend een kwartier geweest, voordat ze naar haar auto stommelde om sigaretten te halen. Al die tijd lag jij op straat en belden toegesnelde buurtbewoners de ambulance.

Het doet me denken aan de 4-jarige Rowena, het 'Meisje van Nulde'. Ook zo’n extreem verhaal over een extreem verwaarloosd meisje. Ik was daar toen, in 2001, ook flink van over mijn toeren, vooral ik toen net moeder was geworden.

Panter

Mijn zoon is is inmiddels 15, maar toen raasden de hormonen door mijn lijf en liet ik heel wat traantjes om het 'Meisje van Nulde'. Alles wat naar is en kinderen betreft, raakt mij nu eenmaal diep.

Over een ding ben ik wel 'blij'. Dat jij een vader hebt die de onderste steen wil boven halen. Die niet zal rusten voor het recht heeft gesproken. Waarom kon jij eigenlijk niet bij jouw papa Victor en zijn vriendin wonen? Ik had het je zo gegund een beetje veiligheid in je jonge leventje. Als jouw moeder je alleen had mogen zien onder toezicht, dan was dit misschien nooit gebeurd...

Slaapwandelaar

Niemand behalve jij en je so called moeder waren er bij. Dus bijna niemand weet wat er echt gebeurd is. Maar er worden wel een hoop gekke dingen geroepen in de rechtszaal. Als je niet dood was zou je er misschien zelfs om kunnen lachen.

Zo werd er in de rechtszaal gezegd dat je een slaapwandelaar was. Alsof jij zelf de buitendeur zou hebben opgemaakt en 'per ongeluk' over een reling van 1 meter 30 hoog zou zijn geklommen. Hoe lang was je zelf? Waarschijnlijk net zo lang.

Krukje

Hoe zou dat dan moeten? Had je een krukje mee? En waarom zat de deur van jullie flat dan niet op slot? Als je weet dat je kind net als haar vader slaapwandelt, dan zorg je toch dat ze veilig is?

Gelukkig is deze kulversie door het OM inmiddels naar het rijk der fabelen verwezen. Hoeveel onzin kan iemand verkondigen om het eigen straatje schoon te vegen?

DNA

Voor mij is er nog één los eindje. Onder jouw oksels zat DNA van je moeder. Dat is volgens haar advocaat ook volkomen normaal. Ik betwijfel dat. Ik heb een dochter van ongeveer jouw leeftijd en gister vroeg ik of ik haar mocht optillen.

Ik deed dat instinctief met mijn handen onder haar oksels, maar besefte ook dat ik haar eigenlijk al jaren niet meer optil. A omdat ze te zwaar is, B omdat kinderen van die leeftijd niet meer opgetild (willen) worden. Hoezo heeft jouw moeder jou opgepakt? Om te knuffelen? Ik kan het me maar moeilijk voorstellen. Ik denk dat je amper een aai over je bol kreeg.

Hiernamaals

Ik zag laatst met mijn dochter de Disneyfilm Coco. Dat gaat over het leven na de dood. En dat mensen waaraan gedacht wordt niet weg zijn maar in een spectaculair en kleurrijk hiernamaals voortleven.

Ik hoop dat zoiets bestaat en dat jij daar bent. Blijer en vrolijker dan je al was. En als wij met z’n allen elke dag een beetje aan jou denken mag je daar nog lang blijven. Lieve Sharleyne, rust zacht. Het is gek hoe het werkt; ik ken je niet maar ik zal je nooit vergeten.