Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Echtgenoot Kees
Foto: Eigen foto
Open brief

'Beste dertiger-met-dilemma,
een kind is gewoon een extra pretletter'

journaliste

Marjolein Hurkmans

V

Voor vrouwen van rond de dertig, blijft het een heet hangijzer: luister je naar die rammelende eierstokken of blijf je nog een paar jaar feesten. Marjolein Hurkmans werd moeder op haar 28ste en wil graag even iets duidelijk maken: "Een leuk leven en een kind gaan prima samen."

Je bent dertig en de stress schiet toe. Want ja, kinderen hè. Zou dat onderhand niet eens tijd worden? Iedereen vraagt ernaar. Laatst nog op dat verjaardagsfeest: 'En wanneer beginnen jullie aan een gezin?' Je kent je verkering natuurlijk ook al een jaar of vijf.

Designerschoenen

Of misschien wel tien. En wellicht zijn jullie getrouwd. Met een groots feest en daarna een huwelijksreis. Vier weken vrijheid blijheid aan een tropisch strand. En afgelopen winter waren jullie nog samen een week in New York rond de kerst.

Het leven is leuk. Er is ieder weekend wel ergens feest waar je kan pronken met je nieuwe designerschoenen. Want jullie hebben allebei een goedbetaalde baan. Waarom zou je dat in vredesnaam allemaal opgeven voor gebroken nachten, wallen onder je ogen en met als enige vakantie-optie een bungalowpark in Drenthe?

Rammelende eierstokken

Aan de andere kant, iets in je buik voelt leeg, iets in je hart vraagt om vervulling, iets in je armen wil koesteren. Rammelende eierstokken noemen ze dat. Als je maar hard genoeg meezingt bij het volgende popfestival, dan hoor je ze misschien niet meer.

Over een jaar, over twee jaar, over vijf jaar... Dat is toch ook vroeg genoeg? Een vrouw is tot haar veertigste nog best wel vruchtbaar. Je kent seksegenoten die zelfs nog later moeder werden. Je bent gewoon nog niet klaar met feestvieren. Een kind brengt verantwoordelijkheden met zich mee. Is het eenmaal geboren dan is het uit met de pret. Daar ben je nog niet aan toe…

Dertigersdilemma

Ho! Stop, vrouw met dertigersdilemma. Ik moet even iets kwijt. Het leven is niet afgelopen als je een kind krijgt, niemand verplicht je vanaf dat moment alleen nog maar joggingpakken te dragen en naar kindvriendelijke bungalowparken te gaan. En het is absoluut mogelijk om ook als moeder nog te feesten en naar festivals te gaan.

Sterker nog, ik kreeg de eerste op mijn 28ste en ga volgende maand naar Paaspop. Ik zeg het maar even, want ja het is inderdaad waar dat je, zeker met de moderne wetenschap, nog tot je veertigste een kind kan krijgen, maar aan te bevelen is het niet. Het wordt allemaal toch een stuk lastiger, medisch gezien.

Hond

Goed, ik was dus 28 en had precies dezelfde twijfels als jij. Zo’n kind, moest ik daar wel aan beginnen? Ik had een hond en dat was al handenbinder genoeg. Nou had ik wel een voordeel ten opzichte van jou; het was zo’n twintig aar geleden. Er waren beduidend minder afkortingen in omloop.

Van ADHD, ADD, PDDNOS en asperger had ik nog nooit gehoord. Van autisme wel, maar dat was een aandoening die behoorlijk zeldzaam was en alleen van toepassing op mensen die schuifelden en precies wisten hoeveel lucifers er in een doosje zaten als ze dat lieten vallen.

Zwemdiploma A

Baby’ s waren leuk, zoet en roken naar Zwitsal. Je moest ze zindelijk zien te maken, leren fietsen en zorgen dat ze zwemdiploma A haalden. En verder vooral veel liefde geven en lol met ze maken; dan kwam het wel goed.

Anno 2018 zou je het bijna naïef noemen zoals wij erin stonden halverwege de jaren 90. Van pestprotocollen hadden we nog nooit gehoord - laat staan van de mogelijkheid dat we die ooit nodig zouden kunnen hebben - en van sexting en bodyshaming ook niet.

Konijnengen

We begonnen er dus wel aan met behoorlijk wat minder beren op de weg. Maar even tussen jou en mij: dat die enge afkortingen bestaan, wil niet zeggen dat je ze op jouw kind hoeft te plakken.

Al twijfelende stopte ik een maand met voorbehoedsmiddelen. Ik bleek over een konijnengen te beschikken; ik was meteen zwanger. Was dat even schrikken. Maar we kochten een Maxi Cosi en een rugzak en negen maanden later sjorden we dat kind op onze rug en leefden vrolijk verder.

Biertje

Hadden we zin in een biertje, dan namen we de baby mee naar het café, parkeerden hem in zijn stoeltje onder het biljart en visten hem daar dan een uurtje later weer onder vandaan. Je zou het anno nu volstrekt onverantwoordelijk noemen, maar echt: hij heeft er niks aan over gehouden. 

We kochten een tent en gingen kamperen in Frankrijk. De baby lag in een trappelzak tussen ons in op het luchtbed. 's Morgens waren we hem kwijt; we vonden hem diep in slaap terug naast de koelkast in de voortent.

Wallen

Hij dronk vrolijk zijn fles, ging minder vrolijk met papa onder de campingdouche (maar dat probleem losten we op met een wasteiltje) en daarna hesen we hem in de rugzak op zoek naar avontuur. Aan de rugzak hing ik een fles bronwater.

Na een paar uur in de zon, was dat water prima op temperatuur voor zijn volgende fles. We legden hem nooit voor 21 uur in bed, dus hij werd ook nooit om 6 uur in de ochtend wakker (ja, die eerste maanden, maar daar moet je even doorheen). Ik had geen wallen onder mijn ogen en ik heb serieus nooit begrepen wie heeft bedacht dat een baby om zeven uur in zijn bedje moet liggen. Hoezo?

Festival

Dan waren we net uit ons werk. We verschoven blijmoedig zijn dagritme zodat we nog wat lol konden hebben met z’n drieën (en later met z’n vieren en nog weer later met z’n vijven).

En als we naar een festival wilden, namen we een kleedje mee, smeerden hem in met factor tig en vierden feest met een kirrende pretletter extra. Het leven was niet gestopt, het was er alleen maar leuker op geworden!

Makkelijke kinderen

Inmiddels zijn mijn kinderen bijna allemaal volwassen. Het is echt allemaal wel voorbijgekomen: schoolproblemen, pestprotocollen, stempeltjes en zwemles. Maar , we'll cross that bridge when we come to it.

'Jij hebt van die gemakkelijke kinderen', krijg ik soms bijna verwijtend te horen. Klopt, ze zijn flexibel, empatisch en maken van hun hart geen moordkuil. Tja, hoe zou dat nou komen?

Geen kinderen

Dus, beste dertiger-met-dilemma, het kan allemaal best: een kind én een vrolijk leven. Gewoon de handboeken negeren, de regels naar je hand zetten en van het leven samen een feestje maken.

Want samen sta je sterk. Je krijgt er geen sta-in-de-weg bij, maar een extra lolbroek. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Het leven wordt er alleen maar leuker op. En als je nergens over twijfelt en gewoon geen kinderen wil, ook prima!

Van de partners van VROUW