Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Rob Geels
Foto: Spike van der Steen
Open brief

'Hoe tinnitus mijn vader
suïcidale gedachten bezorgde'

Marjolein Geels

D

De vader van VROUW-collega Marjolein lijdt al vier jaar aan tinnitus. Deze tinnitus heeft zoveel invloed op zijn dagelijks leven, dat hij het afgelopen jaar tot twee keer toe vrijwillig is opgenomen op een gesloten GGZ-afdeling. Ook sloot hij noodgedwongen zijn autorijschool. Lees hieronder de brief die Marjolein aan haar vader schreef.

De dag waarop je vertelde dat je het leven niet meer zag zitten, kan ik mij helder voor de geest halen. Het was een vrijdagavond, nu zo’n drie jaar geleden, toen je onze televisieavond onderbrak om dit te vertellen.

Cirkelzaag

De kalmte die ik hoorde in je stem toen je deze woorden uitsprak vond ik angstaanjagend. Je legde heel rustig uit hoe wanhopig de oorverdovende geluiden van de tinnitus (oorsuizen, red.) je hadden gemaakt. Het was alsof je continu naast een cirkelzaag stond en door dat geluid heen hoorde je nog twee verschillende piepen.

Daarbij zorgde de hyperacusis (overgevoeligheid voor normale alledaagse geluiden, red.) ervoor dat alle inkomende geluiden van buitenaf pijnlijk aan je hoofd zijn. Je wenste dat het voor een minuut stil kon zijn in je hoofd, omdat je niet meer wist hoe dat was. Het was niet dat je dood wilde om het doodgaan. Je zag de dood als de enige oplossing om de stilte in je hoofd te laten terugkeren.

Een aantal jaar eerder had je tijdens een onderzoek in het ziekenhuis een hartstilstand gekregen en je vertelde hoe vredig deze bijna-doodervaring voor je was geweest. Nooit eerder was je open geweest over je gevoelens en gedachtes die al maanden rondspookten in je hoofd. Ook mijn zus en beide broers wisten van niets.

Bevrijding

Je had deze gedachten tot dan toe alleen met mama, je steun en toeverlaat, durven delen. Natuurlijk zagen we je ineenkrimpen als iemand te hard met de ijzeren lepel het laatste beetje eten uit de pan schraapte of als we moesten lachen om een van je sarcastische Geelsen-grappen. Jouw humor heeft je dan ook jarenlang op de been gehouden.

Het voelde als een bevrijding dat alle vier je kinderen nu wisten wat er werkelijk in je omging. Voor de buitenwereld had je nog altijd een masker op en je wilde liever niet dat wij dit buiten de familie zouden bespreken. Uit schaamte voor je suïcidale gedachten. Je was bang dat mensen zouden reageren met: 'Oh, maar ik heb ook weleens een piep in mijn oren. Dat gaat vanzelf wel weer weg' of  'Pardon? Je bent er suïcidaal van geworden? Stel je niet zo aan!'

Vluchten in werk

Terwijl een slaaptest uitwees dat je de afgelopen drieënhalf jaar maar drie uur per etmaal sliep, vluchtte jij meer dan ooit in je werk. Je had een autorijschool en was een van de weinige rijinstructeurs gespecialiseerd in rijangst. Vanuit het hele land kwamen rij-angstige mensen naar jou toe.

Áltijd had jouw manier van coaching een positief effect. Naast de duizenden jongeren die jij aan hun rijbewijs hebt geholpen in de afgelopen 27 jaar, heb jij ook honderden mensen van hun rijangst afgeholpen. Altijd wist jij bij anderen de knop om te zetten.

Marjolein met haar vader na het halen van haar rijbewijs (2012)

Licht uit

In de periode dat de tinnitus en hyperacusis op zijn ergst waren, zoog jij je werk als een spons op. Het leidde je af van het gekmakende geluid in je hoofd. Je bent altijd een harde werker geweest en ik kan mij niet anders herinneren dan dat je zes dagen per week van 9 tot 21 aan het lesgeven was.

Naast het lesgeven sloot jij je aan bij diverse netwerkclubs en was je vrijwilliger bij de dorpskerk. Maar toen ging het licht uit. Mama belde dat het slecht met je ging. Je kon alleen maar huilen en schreeuwen dat je er een eind aan ging maken. Je was de controle volledig verloren.

Emotieloos

Ik spoedde me naar het ouderlijk huis. Daar zat je aan de keukentafel met je hoofd in je handen. Je woede-uitbarsting had plaats gemaakt voor stilte. Alles ging langs je heen. Je had niet door dat ik een gesprek probeerde aan te gaan. Na een paar minuten kwamen je eerste woorden eruit: 'Ik wil dood.' 

Nooit eerder had ik iemand zo emotieloos uit zijn ogen zien kijken. Samen met mama huilde ik tranen met tuiten. We wilden je zo graag helpen, je bevrijden van je lijdensweg. Maar dat konden wij niet.

Opnemen

Jij besloot je vrijwillig te laten opnemen bij de GGZ, omdat je jezelf niet meer vertrouwde. Een dappere beslissing. Want naast de gekmakende tinnitus, kampte je inmiddels ook met een zware depressie.

Bij de GGZ zouden ze je 24/7 in de gaten houden. Voor mama en mijn thuiswonende broertje was het fijn dat zij de deur weer uit konden, zonder bang te hoeven zijn dat jij jezelf wat zou aandoen.

Zwarter gat

De rijschool draaide door dankzij jouw geweldige medewerkers. Ondertussen deed jij er in de kliniek alles aan om zo snel mogelijk 'beter' te worden. Jij wist ook dat er - nog - geen medicijn tegen tinnitus bestaat, dus moest jij tijdens de therapieën leren omgaan met de oorverdovende geluiden.

Na negen weken kwam je weer thuis. Je ging langzaamaan weer genieten van het leven en probeerde het werk weer op te pakken. Het leven glimlachte weer even naar je. Totdat een van jouw broers plotseling overleed, de broer met wie je altijd diepgaande gesprekken voerde. En dit keer viel je in een nog zwarter gat.

Shocktherapie

Je raakte bijna in een psychose en werd opnieuw vrijwillig opgenomen in de GGZ-kliniek. Ze zochten naar verschillende manieren van therapieën om je uit de zware depressie te halen, want die bracht veel stress met zich mee wat een negatief effect op de tinnitus had.

Ze kozen voor shocktherapie: zes weken lang werd je twee keer per week onder narcose gebracht. Ze wekten korte insulten bij je op om je brein te 'resetten'. Na een aantal weken lukte het jou steeds beter om weer naar de toekomst te kijken. Je mocht de kliniek weer verlaten en kwam opnieuw thuis.

Schuldeisers

Duidelijk werd dat je de autorijschool moest opgeven, omdat jij niet meer in staat was om het arbeidsritme weer op te pakken. Het bracht je veel pijn en verdriet om je 'kindje' op te geven. Toch bedacht jij een manier om de gedupeerde leerlingen zo snel mogelijk hun geld terug te laten krijgen.

Je klom in de pen en schrijft momenteel twee boeken: één over rijangst en één voor mensen die nog aan hun rijbewijs willen beginnen. Al het geld dat je daarmee verdient gaat direct naar de schuldeisers.

Inspiratie

Jij zette je leerlingen namelijk altijd op één. En ik weet zeker dat jij het alsnog voor elkaar krijgt om mensen van hun rijangst af te helpen en/of ze de inspiratie kan bieden om te beginnen met hun rijbewijs. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik trots ben op een vader als jij!

Om de twee boeken te laten uitgeven is Rob Geels een crowdfundingsactie gestart.

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook iemand een Open brief schrijven?

Dan kan dat hier...