Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Foto ter illustratie. / Hollandse Hoogte
Open brief

Daisy zag hoe een meisje werd geslagen...
'Sorry dat ik niets zei'

Daisy Heyer

D

Daar stond ik zondag: met mijn hoofd vol in de zon, te genieten van de beats van één van mijn favoriete dj’s. Ik voelde dat mijn neus begon te verbranden. Niet erg; het betekent voor mij de start van de zomer. Ik heb nou eenmaal geen kleine neus, en hoe vaak ik hem ook insmeer: iedere eerste hete dag van het jaar is het raak.

Ik voelde mij intens gelukkig. Op een festivalterrein onder het genot van goede techno en dito temperaturen ben ik in mijn element. Omdat het zondag was, zouden mijn vriendin en ik het niet al te laat maken. Tenslotte moest er de volgende dag weer gewerkt worden, dus rond een uurtje of 22 uur was het tijd om te vertrekken.

Dronken Engelsen

We liepen richting de bus en kletsten over hoe we het feest hadden ervaren. We hadden ons kapot gelachen om dronken Engelsen en opblaasborsten- en lippen; het leek af en toe of we op een beurs voor 'ernstige gevallen van plastische chirurgieverslaving’ liepen, in plaats van een festival met steengoede muziek.

Daar was er weer zo eentje: pornoblond, lange roze nagels en opblaasborsten waar de gemiddelde plastisch chirurg in Nederland hopelijk 'Nee' tegen zou zeggen. Ze leek een jaartje of 28, maar misschien was ze jonger. Ze praatte met haar vriendin in het Engels. Naast de vriendin stond een man.

Anabooltje

Vijf seconden later slaakte mijn vriendin een kreet. "Auw joh, wat is dat?!" Op de grond bij haar voeten lag een handtas van een duur merk. Duidelijk namaak en helemaal onder het stof. Iemand had de tas tegen mijn vriendin aan geschopt. We keken achterom en zagen 'de schopper': een reusachtige blanke spierbundel van zo'n 1 meter 95 lang en bijna net zo breed.

'Een anabooltje', noemen wij zo iemand doorgaans liefkozend, maar zo lief gedroeg deze persoon zich niet; hij slaakte een woeste kreet en schopte nog een keer tegen de handtas, die meters door de lucht vloog en vervolgens met een doffe bons op de grond belandde.

Woester

Snel liepen we door, af en toe achterom kijkend waar de woeste 'gorilla' (waarmee ik deze man het best kon vergelijken) zich bevond. De mensen die erbij stonden schuifelden stuk voor stuk verder bij hem vandaan. Hij liep op het groepje met de pornoblonde dame af. Hij hoorde duidelijk bij het drietal dat hem probeerde te kalmeren, het meisje met de nepborsten, overduidelijk zijn vriendin, het meest.

Maar kalm werd hij niet. In plaats daarvan keek hij zo mogelijk nog woester uit zijn ogen en deed hij datgeen wat ik het walgelijkste vind wat een man kan doen: hij gaf haar een harde klap in haar gezicht.

Ingrijpen

Mijn vriendin en ik keken elkaar geschrokken aan. We waren denk ik zo’n 20 meter van het groepje verwijderd, en hoewel ik altijd dacht dat ik zou ingrijpen als ik in het openbaar zou zien dat er werd geslagen, deed, durfde en zei ik niets. Net als ieder ander die in de buurt stond. Inderdaad, ik stond erbij en keek ernaar. Maar had ik dan bovenop deze gorilla moeten springen?

Zelfs de vrienden van de gorilla en het meisje zelf deden niets. Meisje ja, want opeens was ze in mijn ogen tien jaar jonger. Zij gaf geen kick, keek stoïcijns voor zich uit en onderging de tirade van de gorilla als ware het voor haar dagelijkse kost. Wat waarschijnlijk ook zo is. Als je je partner in het openbaar een klap durft te verkopen, huiver ik bij wat er achter hun gesloten deuren allemaal gebeurt.

Politie

Dus: 'Lief meisje, sorry dat ik niks durfde te zeggen. Even verderop stond politie, die uiteindelijk richting jullie groepje liep. Ik hoop dat zij je hebben geholpen. Ik voel me schuldig, want het is walgelijk wat jouw vriend deed en waarschijnlijk doet. Ik had je graag willen wegtrekken, maar tegelijkertijd was ik te bang om zelf een beuk te krijgen. Vind je mij een lafaard? Ik hoop het niet. Want hoe jouw vriend uit zijn ogen keek… kun je daar een normaal gesprek mee voeren?

Ik denk nu al twee dagen aan je, hopend dat je de moed hebt gevonden om de wijze raad die ik je alleen via deze site kan geven, op te volgen: 'Pak je spullen en vertrek, ver weg van dit wezen, die zichzelf geen man mag noemen. Want de grootste lafaard in dit verhaal is toch echt jouw geliefde, van wie ik hoop dat hij binnenkort jouw ex is.'