Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

De vijver betrokken bij onderzoek Anne Faber
Foto: Menno Bausch Fotografie
Open brief

'Lieve vader van Anne Faber,
ik zou de zon vervloeken omdat ie durft te schijnen'

journaliste

Marjolein Hurkmans

H

Hoe moet je als ouder in hemelsnaam verder als het liefste in je leven je wordt afgenomen? VROUW-collega Marjolein Hurkmans - zelf moeder van een dochter van 22 jaar -  aan Wim Faber, de vader van Anne: "Ik hoop zo dat u ooit aan verwerking toekomt."

"Ik heb, net als de rest van Nederland, lang gehoopt dat Anne gevonden zou worden. Niet dood in een slecht gedolven graf, maar levend en niks vermoedend van wanhopige ouders en een heel land dat naar haar op zoek was. 'Nee, echt, zochten jullie mij? Ik had gewoon een weekje behoefte aan vrij. Vrij van het leven, vrij van alle hectiek.'

Selfie

Maar ik hoopte het tegen beter weten in. Zelfs toen er iemand al was opgepakt die in de buurt was geweest en verlof had vanuit een TBS-kliniek. Een gedoodverfde dader. Maar niemand is schuldig voor het is bewezen, toch? Misschien was hij het niet, misschien leefde ze nog….

Maar ze leefde niet meer. Anne Faber was vermoord. Op een regenachtige dag, vlak nadat ze een selfie had gemaakt van zichzelf als verzopen katje in het bos. Haar laatste selfie. Wat moet die foto haar ouders dierbaar zijn. En wat zullen ze hem verder haten. Want het is alles wat rest van het meisje waar ze zielsveel van hielden.

Witte paard

Waar ze met ontroering naar keken toen ze haar eerste pasjes zette, de klungelige balletvoorstelling op de kleuterschool, waar ze tekeningen van ophingen op de koelkast en liters thee mee wegdronken toen de eerste onverlaat op haar 16e haar hart brak: 'Die jongen is een sukkel, hij weet niet wat hij mist. Jouw tijd komt nog wel.'

Want dat geloofden ze toen nog. En daar hoopten ze op: een prachtige toekomst voor hun meisje; een prins (of prinses) op het witte paard, kleine Annes in het opblaasbadje in de achtertuin, een glansrijke carrière, een mooi, lang en gelukkig leven. Het mocht niet zo zijn.

Krullen

Hoe boos moet je wel niet zijn als ouder als dat allemaal weg is, afgenomen door een gek in het bos met onbeheersbare driften? Een heel leven dat verdwenen is in een groot zwart gat in de tijd? Ik hoef maar naar mijn eigen 22-jarige te kijken, met haar krullen en haar stralende naar de toekomstgerichte ogen. Ik word gek als ik me probeer voor te stellen dat iets of iemand haar van me afneemt.

Een spoorbrug die door een technisch mankement niet opengaat… Een door de warmte bevangen automobilist die even is afgeleid, een vrachtwagenchauffeur met een blinde hoek… Een virus dat zich in haar nestelt en in het geniep de boel ontregelt… Een tbs’er met verlof…

Monsters

Het leven zit vol zwarte gaten waarin een kind kan verdwijnen. Vanaf het moment dat je een kindje krijgt, ben je je plotseling bewust van al die gevaren die dat prachtige prille leventje bedreigen. Je moet het los zien te laten, anders heb je geen leven meer. En soms, onverwachts, komen al die duistere angsten als monsters op je af.

Zoals op de dag waarop Anne dood werd gevonden. Mijn Madeliefje had Anne kunnen zijn. Ieders dochter had Anne kunnen zijn. Hoe graag we ook willen en ons eigen leven ervoor zouden willen geven, we kunnen onze kinderen niet overal tegen beschermen.

Verdriet en woede

Hoe moet je verder na zo’n afgrijselijk verlies? Eerlijk? Ik denk dat ik het niet zou kunnen. De vader van Anne kan het ook niet. Hij is blind van verdriet en woede. Op iedereen. Niet alleen op de dader, maar ook op de rest van de wereld. Omdat ze deze gruwelijke gebeurtenis niet hebben kunnen voorkomen.

Ik denk dat ik dat ook zou zijn. Ik zou al blind van woede worden als iemand op straat, die niets wist van mijn tragiek, naar me zou glimlachen: 'Jij klootzak, hoe kan je lachen. Weet jij dan niet dat mijn wereld is vergaan?' Ik zou iedere dag de zon vervloeken omdat hij durft te schijnen op een aarde waarop mijn dochter niet meer rondhuppelt.

Rechtszaken

Ik zou alle meubels in elkaar schoppen omdat zij er nooit meer op zou zitten. En ja, ik zou rechtszaken beginnen tegen alles en iedereen die ik, al is het maar een klein beetje, de schuld zou kunnen geven van dat zij nooit meer haar schoenen laat slingeren onder mijn bank, een babbelverhaal tegen me ophangt en mijn nieuwe rok ongevraagd van me leent.

Lieve vader van Anne, schrijven dat ik begrijp wat u voelt, zou volledig misplaatst zijn. Mijn dochter logeert bij haar broer dit weekend. Ze draagt haar groene jurk met witte polkadots, waarschijnlijk heeft ze iets teveel wijn gedronken gisterenavond en heeft ze vandaag een beetje hoofdpijn.

Straks stapt ze in de trein en komt ze naar huis. Dan gaat ze naar onze zolder waar ze woont met haar verkering en geeft ze haar kat en konijn te eten. Natuurlijk is er een kans dat ze onderweg in een van die zwarte gaten terechtkomt, maar als ik die gedachte in mijn hoofd toelaat, word ik zo misselijk dat ik moet overgeven. Mijn gedachten kunnen die richting niet op. Dat kan ik niet aan.

Hoogste boom

Maar uw hándelen begrijp ik wel. Aan de hoogste boom moeten ze, al die mensen die uw Anne wegnamen. Niet alleen die gek uit die kliniek, maar ieder ander ook. Ik voel met u mee in uw rouwproces. Pak ze, nagel ze aan de schandpaal indien mogelijk en verziek hun levens. Want met dat van u komt het ook niet meer goed.

Uit uw rauwe pijn, sla om u heen, schreeuw tot u schor bent. Valt er onderweg een slachtoffer dat zijn baan kwijtraakt, jammer dan. Wat is een werkplek vergeleken met een dochter? Die man mag zich in dat geval in zijn handjes knijpen omdat dat zijn enige verlies is. 

Acceptatie

Ze zeggen dat het zo werkt in een rouwproces: woede, verdriet, verwerking, acceptatie. In dat laatste geloof ik niet. Niets brengt ooit uw dochter terug. Er resten herinneringen en daar moet u het mee doen. Ik denk niet dat ik dat zelf ooit voldoende zou vinden en daar vrede mee zou kunnen hebben. Maar ik hoop tegelijkertijd voor u dat het wel zo werkt, dat er een moment komt van verdriet en dat u op een dag weer verder kunt, dat het gemis 'een plaatsje' krijgt.

Er was een man op straat met een geschiedenis van zedendelicten. Een man die voor zestien jaar was vastgezet, maar prat bleef gaan op zijn misdaden. Een man die nooit op straat had mogen zijn dat weekend. Maar het wel was. Anne verdween in zijn zwarte gat. Ik voel zo met u mee."