Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Tetra Images
Open brief

Tamarinde schreef
een brief aan haar vader

T

Tamarinde (33) schreef een lieve brief aan haar vader.

"Ik sta voor het slaapkamerraam van mijn jongste. Staar naar buiten terwijl mijn adem schokt en mijn hart huilt. Mijn sterke vader, mijn rots. De eerste man die van mij hield, heeft een hartinfarct gehad.

Tranen

Als een dief in de nacht werd hij verrast en ik eveneens. De wereld is ineens heel grauw en luisteren gaat niet meer. De tijd lijkt stil te staan. Mijn hoofd begint te duizelen, tranen slik ik weg. Ik stotter en bibber, voel de angst.

De angst dat ik je verliezen kan. Schuld omdat ik je niet vaker zag. En verdriet. Verdriet omdat ik niet vaker zei wat jij betekent voor mij... Dat jij mijn rots bent. Jij was sterk als ik zwak was, mijn vleugels als ik dreigde te vallen.

Poppenhuis

Als jurist maar in de eerste plaats als vader. Jij maakte ondanks je drukke baan tijd voor mij, tijd voor ons. Je bouwde forten met ons op zolder, we maakten samen een tafeltje van hout voor mijn poppenhuis.

We gingen naar de markt in Leiden en jij maakte je fameuze zalm uit de oven. Wij kregen een zak snoep. De tripjes naar Euro Disney. Waar je ons kwijt was en wij al voor het inchecken in het zwembad lagen. De enge trein die ik toch niet in had gewild...

Briefjes

Hoe boos ik was, maar nooit voor lang. Hoe je tijd maakte voor de kleinste dingen en bij het naar bed gaan met ons bleef keten. Hoe één verhaaltje altijd meer werd. De briefjes die je schreef en klaar legde op de eettafel voordat ik naar school ging.

Hoe jij mij altijd op handen droeg, ik je prinsesje was. Hoe je sterke armen mij beschermden en hoe ik genoot van jouw liefde. Elke dag weer. Geen dag met jou was hetzelfde en nooit was het saai.

Bypass

In het ziekenhuis schrok ik. Jou zo hulpeloos te zien, met een blik op oneindig. Het was zo donker. Het vooruitzicht, de verwachte bypass-operatie, het idee jou nooit meer te kunnen zien, je nooit meer te kunnen spreken en nooit meer te kunnen zeggen wat je voor mij betekent is ondenkbaar.

Deze dagen waren een rollercoaster. Maar mijn longen vullen zich weer met lucht en langzaamaan krijgt de wereld weer kleur. Ik besef wat een geluk jij hebt gehad, wat een geluk wij hebben gehad dat je nog bij ons zijn mag. Je bent weer thuis.

Angst

Ongelofelijk. Wie had dat gedacht? Je hebt nu vijf stents en een lading medicijnen. Mijn gedachten gingen alle kanten op. Ik vergat van alles, mijn hoofd was vol. Vol liefde, angst, onzekerheid en verdriet.

Ik ben inmiddels expert geworden in alles wat betreft kransslagaders. Ik heb me in elk detail verdiept. Dit alles heeft mijn ogen geopend: hoe kort het leven kan zijn, hoe oneerlijk en hoe alles kan veranderen in een moment, dat de kleine dingen vaak juist de grote zijn...

Jurassic park

De dagen dat we urenlang Jurassic Park speelden op de computer op de koude zolder. Dat je met Valentijnsdag hartjeszeepjes voor jouw dochters had gehaald. Gewoon een kopje koffie met jou drinken aan de keukentafel, je hand kunnen pakken, een knuffel. Je kunnen zeggen dat ik van je houd. Die kleine dingen betekenen nu zoveel meer.

Ik hoop dat je na 33 jaar weet dat ik trots ben op jou. Op wie je bent, op alles wat je hebt bereikt. Hoe je met mensen omgaat, hoe je lief hebt en hoe je steun biedt. Hoe jij de wereld ziet en hoeveel liefde je hebt gegeven en hopelijk nog heel lang te geven hebt. Ik hoop dat je weet dat ik je bewonder. Mijn papa. Elke dag weer.

Liefs,

Jouw dochter Tamarinde

Jij op VROUW.nl

Zit er in jouw pen ook zo'n mooie Open brief?

Schrijf 'm dan hier!