Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Open brief

In ‘Het Máxima’,
daar werken onze echte helden

journaliste

Hester Zitvast

L

Lieve medewerkers van 'Het Máxima',

Gisteren zapte ik wat langs de kanalen. Het was niet best. Ik zag wat Nederlanders een Spaans dorp tot zich nemen. En 25 extreem gênante verborgen cameragrappen (nee, je vriendin is niet uit het raam gesprongen, dat is een lookalike, voor dood op de stoep – haha…). Ik zag de overtreffende trap van ordinair en oppervlakkig in Temptation Island USA.

En toen zag ik, in de documentaire Helden van het Máxima (van documentairemaker Paul Rigter), twee verpleegkundigen dansen, op snoeiharde muziek uit de iPad van een piepjong kankerpatiëntje.

Snikkend op de bank

De toevoeging –je aan het woord kankerpatiënt is niet te doen. Kinderen horen geen kanker te krijgen, ik denk dat we het daar, als een van de weinige onderwerpen op aarde, unaniem over eens zijn. Maar ze krijgen het dus wél. Elk jaar valt de diagnose voor 600 kinderen. Elk jaar wordt in 600 gezinnen de grond onder hun bestaan vandaan getrokken.

Ik bleef hangen. Ik zag een bevlogen directeur het splinternieuwe centrum openen. Dit kindercentrum was zijn allergrootste wens geweest, hoewel het een nóg grotere wens is het ooit weer af te breken, omdat het overbodig is geworden, zei hij. Mijn keel kneep dicht.

Ik zag een jonge verpleegkundige een kluwen draad aan de infuuspaal naast het bed van een meisje ontwarren. En niet veel later kwamen de eerste tranen, want het meisje had zo’n jeuk. Ik kon het niet aan. Snikkend zat ik op de bank. Ik, de toeschouwer.

Alleen dit eerste kwartier was al too much. Ik zapte even weg en schaamde me. Als iedereen zo zou zijn als ik, wie zou er dan voor deze kinderen zorgen?

Dood

Helden van het Máxima, een betere titel was niet denkbaar, want jullie verpleegkundigen, artsen, schoonmakers, administratief medewerkers, technisch medewerkers, werkelijk iédereen die er bewust voor kiest om in zo’n beladen omgeving te gaan werken, moet wel een gouden hart hebben. De dood op de loer bij hen die nog zo klein zijn. Hoe draag je dat?

We vereren onze voetballers, ze verdienen kapitalen met hun hobby. We betalen grof geld voor onze idolen. Als je niets bijzonders kan, alleen maar mooi zijn, kun je zomaar miljonair worden. En wie tegenwoordig op Instagram de juiste toon aanslaat en wat leuke plaatjes plaatst, wordt als influencer grof gesponsord door grote merken.

Belangrijk

In het Utrechtse Prinses Máxima Centrum voor kinderoncologie geen vooruitzicht op rentenieren als je nog maar net in de midlifecrisis zit. Nee, daar wordt gewoon doorgewerkt, doorgeleerd.

Er worden uren gemaakt die een week niet eens lijkt te hebben. Daar wordt zorg geleverd die wel zo ongelooflijk belangrijk is. Zorg die er zo toe doet. Alle medewerkers horen wij op handen te dragen.

Echte helden

Geen lintje, gouden stoel in de hemel of bonus volstaat, als je het mij vraagt. Nee, natuurlijk niet. Er is maar één ding waar jullie het voor doen; kinderen beter maken. Of, als dat niet meer gaat, ze het leven nog zo goed mogelijk laten leven.

Ouders weten het allang; de gezondheid van je kind staat met stip op één. Alles, werkelijk alles in het leven is bijzaak. Maar mocht die vreselijke kanker toeslaan, dan mogen we als land onze handen dichtknijpen dat we (onder meer) dit centrum hebben. Daar werken onze échte helden.

Jij op VROUW.nl

Wil jij een verhaal met ons delen? Of misschien zelf een open brief schrijven?

Stuur dan een berichtje