Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Rastafari
Opgebiecht

'Mijn vader accepteert
mijn Surinaamse vriend niet!'

M

Mijn vader is een traditionele man. Opgegroeid in een zeer gelovig gezin, in een al even gelovig dorp, voedde hij mijn zus en mij met strenge hand op. 

Er was geen denken aan dat we een zondag níet naar de kerk zouden gaan. En sinds mijn moeder is overleden en hij met pensioen is, lijkt het alsof hij alleen maar is verstard in zijn opvattingen. 

Mijn zus woont nog in hetzelfde dorp, maar ik ben op mijn achttiende in Amsterdam gaan studeren. Dat vond hij eerst verschrikkelijk. Maar goed, ik ging samenwonen met iemand die uit een even gereformeerd nest kwam en hoewel we niet meteen gingen trouwen, kon hij zich daar wel mee verzoenen, zeker toen we ook nog een dochtertje kregen. Bovendien traden we na tien jaar alsnog in het huwelijk. Uiteindelijk werd mijn ex verliefd op een andere vrouw en ben ik een hele tijd alleenstaande moeder geweest. Mijn ouders hebben me toen fantastisch opgevangen en toen mijn moeder daarna ziek werd en overleed, kregen mijn vader en ik een hechtere band dan ooit. 

Ik dacht eigenlijk dat ik altijd alleen zou blijven, maar toen ik afgelopen zomer met een vriendin naar het Kwakufestival in Amsterdam ging, ontmoette ik Ruben. Ruben is in Suriname geboren en een Rastafari, dat betekent dat hij dreadlocks en een baard draagt en dat hij heel gelovig is. Hij is veganistisch, drinkt geen koffie en alcohol en gelooft dat iedereen gelijk is. Hij is de meest vredelievende man die ik ooit heb ontmoet en zal, letterlijk, nooit een vlieg kwaad doen. Daarom hoopte ik dat mijn vader blij zou zijn met mijn nieuwe vriend, ook al is hij een heel ander soort man dan hij waarschijnlijk voor mij had gehoopt.

Ik had alleen gezegd dat ik een man zou meenemen als ik bij hem langskwam, maar toen ik eenmaal bij mijn vader binnenstapte, zag ik aan zijn gezicht dat het stom was dat ik hem niet beter had voor-bereid. Mijn vaders gezicht stond ijzig en hij zei bijna niets tegen hem. Het was een heel ongemakkelijk bezoek en ik was blij dat het gebabbel van mijn dochter voor wat afleiding zorgde. Maar mijn vader liet nog dezelfde avond weten dat hij Ruben niet accepteerde vanwege zijn geloof. Ik zei dat ik dat betwijfelde en dat ik vermoedde dat hij gewoon geen zwarte schoonzoon wilde.

Maar volgens mijn vader had zijn huidskleur er niets mee te maken. Hij had Ruben ook niet tot de familie toegelaten als hij moslim of joods was geweest, zei hij. Maar dat geloofde ik niet. Uiteindelijk hebben mijn vader en ik zo’n ruzie gekregen dat we elkaar al 7 maanden niet meer hebben gezien. En ook mijn tantes en ooms laten niets meer van zich horen. Mijn zus vindt het vreselijk, want die heeft het gevoel dat ze ertussenin zit. En mijn dochtertje mist haar opa. En ik denk dat hij haar ook mist.

Het nare is ook dat ik door de familie van Ruben wél met open armen wordt ontvangen en dat ik me schaam dat mijn vader zo’n racist blijkt te zijn. Ruben vindt dat ik gewoon contact met hem moet blijven onderhouden, maar dat weiger ik. Pas als mijn vader zijn oprechte excuses aanbiedt, wil ik hem weer zien. En tot die tijd, tja, heb ik gewoon geen vader meer. Hoe verdrietig dat ook voor iedereen is.