Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Tweedehands kledingwinkel
Opgebiecht

'Ik heb geen geld
voor nieuwe kleding'

V

Vroeger was de verandering van het seizoen een heerlijk moment, want dan kon ik een nieuwe garderobe aanschaffen. Later werd het nog leuker, want mijn man en ik kregen kinderen en die hadden ook genoeg nodig. Al die kleine jasjes en schoentjes, té schattig.

En als ik dan toch bezig was, kocht ik ook het een en ander voor mijn man. Als ík het niet deed, zou ik hem alleen nog maar zien in zijn slobbertrui en afgezakte broek. We zagen er met z’n vijven uit om door een ringetje te halen. Het leven lachte ons toe. 

Baan kwijt

Tot onze jongste chronisch ziek werd. Ze zeggen altijd dat het met de zorg in Nederland zo goed is geregeld, maar er zijn allerlei bijkomende kosten die we niet vergoed krijgen. Tot overmaat van ramp raakte mijn man z’n baan kwijt, waardoor we moeten rondkomen van veel minder geld.

We kunnen echt nog wel eten en een dak boven ons hoofd. Maar de extraatjes zijn weggevallen. Nou valt kleding onder eerste levensbehoeften, maar ik heb al twee jaar niets nieuws meer gekocht. Mijn man ook niet. Het beetje wat we kunnen missen gaat naar kleding voor de kinderen. Die groeien als kool en hebben om de haverklap een grotere maat nodig.

Kringloop

Ik ben heel handig geworden in spullen halen bij de kringloop en andere tweedehandsshops op internet, dus het lukt me wonderwel om te doen alsof er niks aan de hand is. De kinderen vragen gelukkig niet om écht nieuwe kleding.

Maar ik zie de buren en vriendinnen weleens peinzen 'Hebben ze nou weer hetzelfde aan?'. Ja, dat hebben we, ja. Ik probeer de boel wel een beetje te upgraden met een goedkope accessoire - een tasje, een sjaaltje, een topje - maar de basis ziet er al jaren hetzelfde uit. 

Zelf kleuren

Ik ga ook bijna nooit meer naar de kapper. Ik verfde het vroeger altijd, ik was al vrij snel grijs, maar dat is elke zes weken zo’n klap geld, dat kan ik me niet meer veroorloven. Dus ben ik nu peper en zout-kleurig. En het thuis zelf kleuren vind ik vooralsnog te eng.

Vreselijk, al beweert mijn man dat het me 'best' staat. Nou, dan weet ik genoeg. Als ik voor de spiegel sta, zie ik het ook: ik ben letterlijk een grijze muis. Wat een verschil met vroeger, toen ik er altijd hip en tot in de puntjes verzorgd uitzag!

In ruil voor zijn genezing

Ik troost me met de gedachte dat deze fase vast eindig is, en dat mijn man snel weer een baan vindt. Dan komen we in elk geval wat ruimer te zitten en kan ons gezin eindelijk weer eens in het nieuw worden gestoken.

Natuurlijk, als ik denk aan ons zieke zoontje, dan is kleding zoiets banaals, zo onbelangrijk. Ik wil alleen maar dat ons mannetje weer geneest. Als ik de rest van mijn leven nooit meer iets mocht kopen in ruil voor zijn genezing zou ik er onmiddellijk voor tekenen. Zonder twijfel.

In de schulden

Geld vragen aan familie of vrienden zal ik in elk geval nooit doen. Ooit moet dat immers worden terugbetaald en stel nou dat mijn man toch nooit meer aan het werk komt? Dan belanden we ook nog in de schulden en zijn we nog verder van huis.

Dus bijt ik maar op mijn lip en ga opnieuw in mijn bloemenblouse naar een verjaardag. Met die jeansbroek waar de gaten zowat in vallen. Maar daarvan beweer ik gewoon glashard dat het echt 'in de mode' is...

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook iets, anoniem, opbiechten?

Dan kan dat hier!