Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Opgebiecht

'Ik zat stomdronken achter
het stuur met de kinderen achterin'

G

Giel Beelen kreeg vandaag van de rechter rijontzegging van zes maanden opgelegd, wegens rijden onder invloed. De reacties op social media liegen er niet om. Met het schaamrood op mijn kaken las ik ze. Als mensen toch eens zouden weten waarom ik geen druppel meer drink...

Ik heb altijd wel van een drankje gehouden. Sinds ik mij kan heugen, drink ik. Al op jonge leeftijd was ik regelmatig in de buurtkroeg te vinden, of ging ik met vriendinnen naar 'de grote stad' om daar nachtenlang te dansen in een club.

De nachtbus

En daarbij werd flink wat alcohol genuttigd. Waren het eerst mixjes, later werden die mierzoete drankjes ingeruild voor wijn. In die tijd hoefde ik me nooit druk te maken over terugrijden; we pakten altijd de nachtbus.

Na de middelbare school gingen we allemaal studeren en ook in die periode ging het drinken vrolijk door. We woonden zowat boven de kroeg, dus over welke vorm van verkeersdeelname dan ook hoefden we onze mooie studiebolletjes niet te breken.

Met drank achter stuur

Maar waar anderen het op een gegeven moment voor gezien hielden, moest ik nét nog even blijven. Nét nog dat ene wijntje, nét wat later thuiskomen en nét wat meer hoofdpijn de dag erna.

De eerste keer dat ik met drank achter het stuur zat, weet ik nog goed. Ik was met mijn toenmalig vriendje bij kennissen geweest. De sfeer was niet goed en ik besloot het op een zuipen te zetten.

Rijden onder invloed

We hadden van tevoren afgesproken dat ik terug zou rijden, maar dat interesseerde me op dat moment niet meer. Natuurlijk werd mijn vriend woest, maar toen had ik het toegestane promillage al overschreden. En zelf vond ik dat ik nog prima kon rijden.

Het is eigenlijk hetzelfde als met vreemdgaan: als je er één keer mee weg komt, is de tweede keer kinderspel. Rijden onder invloed van alcohol werd een gewoonte. Ik deed het altijd, het ging altijd goed en ik werd nooit gepakt.

Achteraf gezien is het jammer dat ik nooit ben aangehouden, want hierdoor voelde ik me als het ware aangemoedigd. Ik dacht dat ik er altijd mee weg zou komen. Oók met kinderen op de achterbank…

In dezelfde straat

Die woensdagmiddag vorig jaar mei zal ik nooit meer vergeten. Mijn twee zoons hadden gespeeld bij vriendjes. Omdat die in dezelfde straat wonen als een goede vriendin van mij, ging ik bij haar langs. Zij 'lust ‘m ook wel' zoals dat heet, en voor ik het wist waren we een paar glazen wijn verder.

Natúúrlijk hoorde ik dat stemmetje in mijn achterhoofd: ik wist dondersgoed dat ik fout bezig was. Maar ik had dit al zo vaak gedaan en het was nog altijd goed gegaan. Dus ook deze keer besloot ik achter het stuur te kruipen, met dat verschil dat nu mijn zoons op de achterbank zaten.

Stop, politie

We waren bijna thuis, toen er naast me een blauwe Volvo kwam rijden. De twee heren voorin keken mij indringend aan en toen ze me uiteindelijk voorbij reden was ik opgelucht. Deze opluchting was echter van korte duur toen ik 'Stop, politie' in rode letters zag.

Meteen wist ik dat dit niet met een sisser zou aflopen; mijn alcoholpromillage was 1,8 promille... Mijn auto moest ik laten staan en de politie bracht mij thuis. Uiteindelijk kreeg ik een door de rechter opgelegde boete - de hoogte kan ik niet over mijn lippen krijgen - en moest ik de cursus Educatieve Maatregel Alcohol volgen.

Een afkickkliniek

Maar één ding durf ik wel hardop te zeggen: ik dank God op mijn blote knieën dat ik ben gepakt. Want mijn aanhouding heeft een heleboel aan het licht gebracht dat anders misschien wel nooit was uitgekomen.

Mijn man was uiteraard woedend. Maar ook geschrokken en verbaasd. We hebben wekenlang veel gepraat over hoe dit kon gebeuren. En er werd mij al snel duidelijk dat ik een probleem had. Lang verhaal kort: ik ben in een afkickkliniek beland en drink geen druppel alcohol meer. Nooit meer.

Alcoholisme

Wat het met mij heeft gedaan als moeder, is een ander verhaal. Mijn schuldgevoel is zo enorm, dat ik mijn kinderen nauwelijks onder ogen durf te komen. Ook daarvoor ben ik in therapie. Mijn man en ik hebben alleen aan onze intimi verteld dat ik word behandeld voor alcoholisme.

Gelukkig reageert iedereen heel begripvol, maar als ze zouden weten dat ik onze zoons willens en wetens in gevaar heb gebracht, zou ik vast op minder begrip kunnen rekenen. Ook al kan ik dit nooit meer goedmaken, ik weet één ding zeker: dit gaat mij nooit meer gebeuren. Hoe cliché het ook klinkt: ik heb mijn les geleerd.