Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Ik heb gelogen tegen mijn zoon over de scheiding
Opgebiecht

In een waas maakte ik
mijn ex zwart tegenover mijn kind

I

Ik keek laatst naar The Voice Kids en, net als vele anderen, wist de jonge vluchteling Jean ook mijn hart te raken. Hij heeft een prachtige stem. En wat was ik ontroerd door zijn verhaal over zijn overleden vader... Arme jongen!

Later las ik in de krant dat zijn vader gewoon nog leeft. Dat zijn moeder gezegd heeft dat zijn vader is overleden en er dus gewoon sprake is van een ordinaire vechtscheiding. Bah! Enige is... ik ben zelf geen haar beter. Ook mijn scheiding is uitgelopen op een vechtscheiding. Ook ik heb gelogen.

Dat van die vechtscheiding had ik nooit verwacht. Ik had gedacht, misschien ook wel gehoopt, dat we na dertig jaar meer waren dan dat. Ik was boos toen mijn man, wat een vreselijk cliché, er vandoor ging met zijn secretaresse. Het gekke is dat hij nóg bozer is op mij. Omdat ik het niet pikte, omdat ík uiteindelijk bij hém ben weggegaan. Die zag hij niet aankomen. Hij dacht dat ik een dociel vrouwtje was dat alles van hem zou pikken. Nou, mooi niet.

 

Niet door een deur

De praktijk is altijd grimmiger dan je denkt. Hoewel we in het huwelijk een goede overlegstructuur hadden, kunnen we niet door een deur na de scheiding. Hij heeft iets tegen mij en ik tegen hem. Je voelt je toch verraden. Ook financieel ben ik er niet gunstig van afgekomen, terwijl we toch dertig jaar getrouwd waren en ik altijd alles regelde rondom onze zoon en het huishouden. Ik heb het gevoel dat hij mij met een rottige fooi heeft afgescheept.

Ik probeer onze sores zoveel mogelijk weg te houden bij ons kind en heb aanvankelijk ook niets verteld over de verhouding die mijn man had met zijn werkneemster. Ik heb gezegd dat we uit elkaar zijn gegaan omdat we altijd ruzie hadden. Toen mijn zoon zei dat hij daar nooit iets van gemerkt had, stond ik even met mijn mond vol tanden.

Tong afbijten

Ik weet dat alle specialisten zeggen dat deze informatie niet voor kinderoren bestemd is. Daarom heb ik altijd mijn tong afgebeten en de verwijten van mijn kind geslikt. De boosheid van mijn zoon, dat ik was weggegaan bij 'zijn papa', trof mij natuurlijk heel erg. Alles in mij wilde uitschreeuwen dat het niet zo was, dat papa mij verraden had, maar ik hield me in. Om hem niet verder te schaden, om papa uit de wind te houden. Om hem niet de zwarte piet toe te spelen. Wat dat betreft ben ik anders dan de moeder van de jonge Jean. Ik zou mijn ex nooit opzettelijk schaden. Dacht ik.

Laatst heb ik al mijn eigen principes verloochend. Mijn zoon is  - mijn ex en ik zijn nu zo’n twee jaar uit elkaar-  nog altijd cynisch over de scheiding, hoewel hij al bijna meerderjarig is. Toen ik mijn zoon laatst vroeg zijn kamer op te ruimen, beet hij mij toe dat het logisch was dat papa bij mij weg was gegaan omdat ik altijd zo zeur. Of ik hem niet met rust kon laten.

Waas voor ogen

Ik kreeg een waas voor mijn ogen. Ik kon me niet meer beheersen. Hij kwetste me zo diep. Toen kwam het hele verhaal eruit... Dat niet ik, maar papa voor een ander gekozen had en hoe hij dacht dat het kwam dat papa als zo snel hertrouwd was na de scheiding? Het floepte eruit. Ik schrok er zelf van. Mijn zoon keek me beduusd aan. Die zag hij niet aankomen. Hij staarde me aan, had even helemaal geen tekst meer.  Ik denk dat hij even tijd nodig heeft om het te verwerken.

Ik ben nu enerzijds opgelucht dat ik het verteld heb; hij is tenslotte oud genoeg. Anderzijds maakt het na al die jaren niet meer uit. Papa en mama zijn niet meer samen. Dat is al rot genoeg voor hem. Hoe het gekomen is doet er eigenlijk niet eens zoveel toe. Toch?

En, wat vind jij? Laat je horen!