Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Knuffel
Opgebiecht

'Ik heb ervoor gezorgd dat de relatie van
mijn dochter uit ging'

I

Ik ben een slechte moeder. Of misschien ook weer niet. Ik ken mijn dochter tenslotte beter dan wie ook en ik geloof oprecht dat zij met deze man nooit gelukkig was geworden. Ze heeft gewoon een hopeloze smaak, wat mannen betreft.

 Ik snap er niets van, want het is een leuke, slimme meid, maar als er een man in beeld komt, lijkt het wel of alle hersenverbindingen op tilt slaan. Ik noem hem maar even Joost; niet zijn echte naam uiteraard. Joost was de man met wie mijn oudste dochter op Eerste Kerstdag voor de deur stond. ‘Hoi mam, dit is ’m nou!’ Alsof ze het al weken over hem had gehad. Ik wist niet eens dat ze weer een nieuwe vriend had en had het zeker niet goed gevonden dat ze hem meteen zou meenemen naar het kerstdiner.

Bekend gezicht

Maar toen-ie eenmaal voor m’n neus stond, kon ik hem natuurlijk niet meer wegsturen. Ik haalde dus een namaakgrijns uit m’n tenen en schudde hem de hand. Hij kon het tenslotte ook niet helpen. En hij zag er best aardig uit. Goed verzorgd, beleefd… Keuriger dan ik van mijn dochter gewend was, eigenlijk. En hij kwam me ook zo bekend voor.

Ineens wist ik het; ik had hem gezien op de kerstborrel. Hij was de nieuwe junior van de marketingafdeling! Hij herkende mij duidelijk niet en dat liet ik liever zo. We waren onlangs overgenomen door een buitenlandse onderneming en mijn dochter wist dus ook niet dat haar nieuwe liefde en ik voor dezelfde baas werkten.  

onaangename wending

Na een paar wijntjes en wat kennismakingsgekeuvel gingen we aan het kerstdiner. Wat begon als een gezellig onderonsje over hoe lekker alles smaakte, kreeg ineens een onaangename wending. Toen mijn andere dochter vertelde over hoe ze had geholpen bij het kerstdiner in de vluchtelingenopvang en hoe blij en dankbaar die mensen waren, reageerde hij onverwacht fel.

Hij vond het belachelijk dat ze tijd en energie stopte in het pamperen van die ‘gelukszoekers’. Dat dat het stomste was wat je kon doen, want als we ze allemaal zo in de watten zouden leggen, gingen ze natuurlijk nooit meer terug! Het was niet moeilijk te raden op welke partij deze jongen straks ging stemmen... 

iedereen in tranen

Er ontstond een verhitte discussie, waarbij de ene na de andere nare racistische opmerking over tafel vloog. Iedereen heeft natuurlijk recht op zijn eigen mening en ik schrik heus niet van een beetje discussie, maar mijn jongste dochter was niet bestand tegen zoveel verbaal geweld en stoof met betraande ogen naar de keuken.

Ik had tot die tijd m’n tong afgebeten, maar terwijl ik haar achternaliep om haar te troosten, zei ik dat Kerstmis een feest was van naastenliefde en dat hij, als hij daar niet toe in staat was, beter kon vertrekken. Dat deed hij, oudste dochter ook in tranen achterlatend. Tot zover het rampzalige kerstdiner. De volgende dag kwam hij zijn excuses aanbieden, maar tussen hem en mij kwam het natuurlijk niet meer goed.  

'plots' overgeplaatst

We zijn nu een maand of drie verder en ik kreeg net een telefoontje van mijn oudste dochter. Ze is in tranen, want Joost heeft het uitgemaakt. Hij wordt gedetacheerd naar een vestiging aan de andere kant van het land en hij gelooft niet in langeafstandsrelaties… Ik vind het natuurlijk ‘heel erg’ voor haar. Maar dat ik vanbinnen juichte en stiekem aan een paar touwtjes heb getrokken om deze overplaatsing te regelen, ga ik haar natuurlijk nooit vertellen…”   

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook iets, anoniem, opbiechten?

Dat kan hier!