Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

moeder dagboek
Opgebiecht

'Ik schrok me dood toen ik stiekem
het dagboek van mijn dochter las'

A

Al honderd keer had ik haar gevraagd haar kamer op te ruimen en al honderd keer kreeg ik hetzelfde antwoord: ‘Jahaaaaaaaaaaa!’ Daar kan je het als moeder dan mee doen. Haar deur bleef dicht, vaak zelfs op slot. Nou snap ik best dat pubers hun privacy heel belangrijk vinden, maar wat mij betreft, houdt het ergens op. Het moet wel een leefbare ruimte blijven.

Op een dag had ik een grote schoonmaak gepland. Ik deed haar deur open en het was inderdaad een zwijnenstal. Het rook er muf, overal lagen kleren... Ik besloot het rigoureus aan te pakken: alles van stof dat niet in de kast hing, ging de was in. 

de verleiding

Stoffen, stofzuigen, het bureau een sopje, de ramen lappen, matras luchten. En toen zag ik dus op de lattenbodem een schrift liggen. Ik wilde het niet lezen en toch kon ik de verleiding niet weerstaan. Vooral omdat ik het laatste jaar maar geen contact met mijn 14-jarige dochter leek te kunnen krijgen.

afstand

Ze was zo stillig, zo teruggetrokken. En dat terwijl we in haar jongere jaren heel close waren geweest. Ik had mijn zorgen weleens gedeeld met vriendinnen en die zeiden dan dat het de leeftijd was. Dat dochters op een bepaald moment afstand scheppen, omdat ze zich anders niet kunnen ontwikkelen, dat ze zich bewust aan het losmaken zijn.

Dat begreep ik ook wel, ik had hetzelfde met mijn moeder meegemaakt. Waar we eerst twee handen op één buik waren, werden we later water en vuur – om eenmaal het huis uit weer de beste vriendinnen te worden. Maar dit voelde toch anders.

ik wil haar begrijpen

Mijn dochter had eigenlijk met niemand in ons gezin nog veel contact, ze zat het liefst in haar eigen wereldje. Te luisteren naar een of andere vage muziekband. Dus toen ik dat schrift zag, dacht ik: misschien ga ik haar dán begrijpen. Ik zal haar nooit vertellen wat ik gelezen heb, maar dan weet ik tenminste waar ze mee bezig is, kan ik haar misschien zelfs helpen.

'Was ik maar dood'

Eerlijk gezegd dacht ik dat ze gepest werd, omdat ze ietwat mollig is en zich daarvoor schaamde. Ik had het onderwerp al eens opgeworpen, maar dan reageerde ze steeds als door een adder gebeten. Dus liet ik het maar zo. Pubers zijn al zo gevoelig.

Ik keek naar de laatste pagina die ze had geschreven in haar priegelige handschrift. Mijn oog viel er meteen op. ‘Was ik maar dood,’ stond er. Het angstzweet brak me uit.

Ik heb minutenlang naar die vier woorden gestaard, vol ongeloof om wat daar stond. Ja, ik wist dat ze niet lekker in haar vel zat, maar dat het zo erg was, dat had ik nooit verwacht. Verderop las ik overigens dat ze zin had in haar logeerpartij bij haar nichtje, dus in hoeverre ze deze doodswens echt meende, dat wist ik niet. Pubers doen wel vaker dramatisch.

Ik heb het schrift dichtgeklapt en precies zo teruggelegd. Toen mijn dochter thuiskwam, was ze meteen in alle staten over haar opgeruimde kamer.

moet ik het vertellen?

Ik heb haar laten uitrazen, wilde haar er zeker niet meteen mee confronteren. Die nacht heb ik nauwelijks geslapen. Ik twijfelde aan alles: moest ik het mijn man vertellen? Moest ik het eerst met haarzelf bespreken? Moest ik er sowieso over beginnen? Ik kwam er maar niet uit. Zes dagen later begon ze zelf een gesprek: ze wilde met een coach praten omdat ze zich eenzaam voelde.

Mijn hart brak. We hebben samen gehuild. Ik had het toen kunnen zeggen, dat ik het al wist, dat ik haar dagboek had gelezen. Maar ik heb het niet gedaan. Wilde haar vertrouwen in mij niet beschamen. Laf hè?

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook iets, anoniem, opbiechten?

Dat kan hier!