Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Konijn bij mandje met paaseieren
Foto: Hollandse Hoogte
Opgebiecht

'We lieten onze dochter
jaren in de paashaas geloven'

M

Mijn man en ik maken er tegenwoordig vooral grapjes over. Dan stoten we elkaar aan en zeggen we: 'Weet je nog?', waarna mijn dochter (19) met haar ogen rolt en ons kwaad aankijkt. Want zij vindt het helemaal niet zo grappig dat ze destijds als enige van haar klasgenoten in de paashaas geloofde.

Ik weet niet eens meer zo goed hoe het kwam dat ze erin is gaan geloven. Waarschijnlijk hebben we toen ze een jaar of 4 was een keer een grapje gemaakt dat de paashaas was langsgekomen en allemaal eitjes in de tuin had verstopt. Mijn dochter had toen al een rijke fantasie en heeft er waarschijnlijk haar eigen draai aan gegeven. En ineens bestond ie: die lekkere zachte, grote haas met een mandje op zijn rug.

Handig

Nieuwsgierig als ze was, stelde ze er eindeloos veel vragen over. Ervan uitgaande dat het wel zou overwaaien, hebben we haar fantasie gevoed. "Ja, de paashaas verstopt eitjes in de tuin die jij dan mag zoeken." Geweldig vond ze het. Later voegden we steeds weer iets aan het verhaal toe.

Voor ons was het ook wel handig. Als ze in de herfst en de winter stout was, dreigden we met Sinterklaas en Zwarte Piet. "Denk erom, hoor. Anders krijg je geen cadeautjes!" Was Sinterklaas weer naar Spanje vertrokken, haalden we de paashaas erbij. "Wil je je bordje niet leegeten? Nou, wat zal de paashaas daar wel niet van vinden!" Binnen een mum van tijd was haar bordje leeg.

Tekeningen

We zagen er geen enkel kwaad in. En daarbij vonden we het vooral grappig en schattig. Ze had er lol in om de wildste verhalen over de paashaas te verzinnen. Zo zouden alle hazen en konijnen familie zijn van de paashaas.

En alle konijntjes en hazen zouden kunnen praten, als je maar heel goed luisterde. Ze maakte honderden tekeningen en verstopte die ook in de tuin, zodat de paashaas ze zou vinden. Te schattig, vonden we. Waarom zouden we daar abrupt een einde aan maken?

Klasgenootjes

Toch begonnen mijn man en ik te twijfelen. Ze was 6 jaar toen ze door een aantal klasgenootjes werd uitgelachen. "Hij bestaat echt niet, hoor. Je ouders verstoppen eitjes in de tuin", zei haar beste vriendinnetje. Huilend kwam ze thuis uit school.

Ze nestelde zich op mijn schoot en zei bibberend: "Ze liegen, hè mama? De paashaas bestaat wél. Toch…?" Met een betraand gezichtje keek ze naar mij. Achteraf weet ik dat ik het toen gewoon eerlijk had moeten vertellen, maar ik kon het niet over mijn hart verkrijgen; dat arme kind was zo verdrietig.

Cadeautjes

Pas een jaar later hebben we het haar uiteindelijk verteld. Mijn man en ik hadden een waar drama verwacht, maar dat viel allemaal reuze mee. "Ik vind Sinterklaas en Zwarte Piet toch leuker, want van hen krijg ik cadeautjes" zei ze opgewekt en ging verder met kleuren.

Het eieren zoeken in de tuin bleef een paastraditie. Wij verstopten de eieren op de vroege ochtend voor haar en haar oudere zus, waarna we gingen ontbijten. Ze bleef geloven dat je dieren kon horen praten, als je maar heel stil was. Films als Dr. Dolittle met pratende dieren hielpen niet echt om haar van dat geloof te laten afvallen.

Niet slechter

Nu is ze 19 en komt dit verhaal steevast bovendrijven met Pasen. Hoe ze met haar snoezige snoetje stampvoetend vertelde dat hij écht bestond. "Nu weten we het wel, mam", zegt ze dan ietwat geïrriteerd.

Mijn man en ik schieten vervolgens altijd in de lach. Misschien hadden we haar iets eerder uit haar fantasiewereld moeten trekken, al is ze er niet slechter van geworden.

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook iets opbiechten?

Dan kan dat hier...