Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

vrouw verdrietig
Opgebiecht

'Ik heb spijt van
mijn derde kind'

A

“Als klein meisje droomde ik al van een groot gezin en ik was dan ook dolblij dat mijn echtgenoot ook een sterke kinderwens had. Maar toen onze tweede dochter eenmaal was geboren, zei hij dat het wat hem betreft zo genoeg was. Hij had – en heeft – een drukke baan waarvoor hij veel moet reizen en ik draaide onregelmatige diensten in een hotel."

Op mijn 29e was ons gezin al compleet. Ik was de eerste van al mijn vriendinnen die kinderen had, de meesten begonnen pas na hun dertigste. Maar toen mijn meiden groter en zelfstandiger werden, begon het toch weer te kriebelen.

Nog één keer zo’n hunkerend baby’tje tegen me aan dat ik eindeloos kon knuffelen, nog één keer genieten van de eerste stapjes, nog één keer zo’n babbelend kindje voorop de fiets, ik wilde dat echt héél erg graag. En dus heb ik zo lang gezeurd bij mijn echtgenoot dat ik mijn spiraaltje eruit wilde laten halen, dat hij eindelijk overstag ging.

Niet zorgeloos

Het zwanger worden ging helaas niet zo snel als de eerste twee keer – ik heb zeven maanden moeten wachten – en ook de zwangerschap zelf was door mijn torenhoge bloeddruk niet echt zorgeloos. 

Moe

Precies een maand voor mijn 40e verjaardag was het zover: ik beviel van ons derde kind en tevens onze eerste zoon. Mijn man was dolgelukkig. Eindelijk iemand met wie hij kon voetballen! Maar ik vond het zwaar. Vroeger draaide ik mijn hand niet om voor gebroken nachten, nu duurde het telkens uren voordat ik weer in slaap viel. Ik was moe, moe, moe.

Toen ik weer aan het werk moest, had ik helemaal het gevoel dat ik op mijn tandvlees liep. Ik had inmiddels een leidinggevende functie in een ander hotel, maar na een half jaar heb ik aangegeven dat ik een stapje terug wilde doen. Ik wilde en kón gewoon niet meer dan drie dagen per week werken.

Spijt

Onze zoon is nu drie en hoewel het een erg leuk mannetje is, heb ik eigenlijk spijt van zijn komst. Onze dochters zijn 15 en 13 en zitten allebei op de middelbare school. Zij willen met mij shoppen en naar de film. Maar onze zoon vindt heel andere dingen leuk, bovendien slaapt hij ’s middags nog.

Mijn vriendinnen hebben steeds minder zin om overdag af te spreken met zo’n handenbindertje erbij. Want hij is heel druk en vraagt veel aandacht. En op mijn werk word ik links en rechts ingehaald door jongere collega’s die wel de tijd en energie hebben om lekker te knallen. Regelmatig denk ik dus: waarom was ik niet tevreden met wat ik had?

Stokoud

Waarom wilde ik zo nodig nog een kind? Want als ik het bij mijn twee dochters had gelaten, had ik meer tijd voor hen, mijn vriendinnen, mijn hobby’s en mijn werk gehad. Dan had ik nu geen leidinggevende van 28 gehad, die mij duidelijk stokoud vindt. Dan had ik lekker kunnen gaan sporten waardoor ik beter in mijn vel zat. En dan was mijn huwelijk misschien ook beter, want mijn man is vaker weg dan ooit.

Vol overgave

Hij houdt veel van onze zoon, maar vindt wel dat het ‘mijn keuze’ is. En dus moet ik er ook maar voor zorgen. Wat ik vol overgave doe. Want stel, je zou toch maar een moeder hebben die je eigenlijk niet wil. Dat gun ik niemand. Zéker mijn eigen kind niet!”

 

Gerelateerde onderwerpen